PASZPORT WEJŚCIA

1. Klasa — lodowo-śnieżna.
2. Główny Kaukaski Grzbiet, dolina Bezengi.
3. Szchara Główna przez północną ścianę.
4. Kategoria trudności — 5B.
5. Różnica wysokości — 1900 m, długość — 2400 m, długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 1590 m, z czego 6 kat. trudn. — 200 m.
6. Średnie nachylenie trasy — 54°, średnie nachylenie głównych odcinków — 63°.
7. Na trasie wykorzystano haki:
   • lodowe: 217
   • skalne: 19
   • закладki: 7
   • 2 (lodowe), 4 (skalne), 1 (zakładki)
8. Godzin marszu — 26, dni — 2.
9. Pierwsze nocleg — na platformie wyrubanej w śnieżno-lodowym grzbiecie, drugie — w zagłębieniu koło wierzchołka.
10. Kapitan — Horbenko Mścisław Mścisławowicz, MS

Uczestnicy:

• Leontiew Wadim Giennadjewicz, MS
• Pozniaków Wiktor Olegowicz, KMS
• Alperin Władimir Majewicz, KMS
• Sitnik Michaił Aleksandrowicz, KMS
• Fienow Aleksander Aleksandrowicz, KMS

11. Trener drużyny — Serenkov Paweł Siergiejewicz, MS
12. Wyjście na trasę 10 sierpnia 1985 r. Wierzchołek — 11 sierpnia 1985 r. Powrót — 12 sierpnia 1985 r.
13. Sportkomitet USRR (Odeski Obwodowy Komitet Sportowy)

• m-t Tomaszeka przez północne żebro
• m-t Krajnow przez północną ścianę

DZIAŁANIA TAKTYCZNE DRUŻYNY

Wczesne wyjście na trasę (2:30) było uwarunkowane dużą ilością zaplanowanej na dzień śnieżno-lodowej pracy i względami bezpieczeństwa na dolnej części trasy. W następnych dniach praca na trasie zaczynała się o 7:00. Poruszanie się po trasie kończono o 19:00–20:00, aby za dnia rozbić biwak. W drugiej połowie dnia drużyna odpoczywała przez 1 godzinę (posiłek, herbata), aby odzyskać siły.

Aby utrzymać wysokie tempo marszu, drużyna na trasie pracowała przeważnie samodzielnymi dwójkami. Przewodzaca para zmieniała się:

• Horbenko — Pozniaków (odcinki R0–R2; R11–R16)
• Leontiew — Sitnik (odcinki R2–R11)
• Alperin — Fienow (odcinki R16–R18)

Ubezpieczenie na trasie było prowadzone przez haki pozostawione przez pierwszą dwójkę.

Przejście kluczowego odcinka — lodowej ściany na początku trasy — przy użyciu "Ajs-fi". Drugi kluczowy odcinek — skalno-lodowy pas, był pokonywany z użyciem całego arsenału techniki lodowej i skalnej, miejscami zastosowanie ITO. Skały były zalane naciekającym lodem. Trzeci kluczowy odcinek — lodowa bariera, był pokonywany przy użyciu "Ajs-fi", lód był kruchy, szczególnie staranne ubezpieczenie, haki co 1,5–2 metra.

W celu podniesienia bezpieczeństwa na kluczowych odcinkach (drugim i trzecim) oraz na odcinku R10–R11, w związku ze złym stanem lodu zostały użyte poręcze.

Biwak w pozycji półleżącej był urządzony na śnieżno-lodowym grzebieniu (4400 m), platforma została wyrubana w ciągu godziny. Drugi biwak w zagłębieniu koło wierzchołka był wygodny.

Trasa jest obiektywnie bezpieczna. Główne środki bezpieczeństwa podczas przemieszczania się po trasie: ubezpieczenie hakowe na lodzie i skałach, ubezpieczenie przez czekan na śniegu; przemieszczanie się pierwszego w parze przewodzącej na podwójnej linie, niedopuszczanie do znajdowania się jeden nad drugim podczas wspinania i ubezpieczania. Nie było wypadków i kontuzji.

Ciągła łączność z obserwatorami była utrzymywana przez cały czas wspinaczki za pomocą radiostacji "Tulipan".

Zastosowanie do przejścia stromych lodowych odcinków "Ajs-fi" oraz kotów typu "platforma" pozwoliło znacznie zwiększyć tempo przemieszczania się.

Plan taktyczny przejścia trasy został wykonany przez drużynę praktycznie bez odstępstw.

Opis odcinków trasy:

• R0: 80 m, 80°
• R1: 90 m, 70°
• R2: 60 m, 90°, VI
• R3: 160 m, 60°, IV
• R4: 120 m, 70°
• R5: 60 m, 90°, VI
• R6: 40 m, 80°
• R7: 40 m, 30°, !!!
• R8: 200 m, 60°
• R9: 80 m, 50°
• R10: 320 m, 60°
• R11: 80 m, 45°, !!!
• R12: 120 m, 45°–100°; 40 m, !!!; 80 m, VI
• R13: 120 m, 35°, !!!
• R14: 180 m, 50°
• R15: 260 m, 60°
• R16: 110 m, 50°, IV
• R17: 260 m, 30°, !!!

(Dodatkowe dane ze schematu: 26 godz. marszu, 243/7; 16 godz. marszu, 173/3)