I. Klasa wspinaczki.

Skalna.

2. Rejon wspinaczki, grzbiet. Centalny Kaukaz, Główny Grzbiet Kaukaski.

3. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczki. w. Canner, 4000 m, po S. kontraforsie Zachodniego grzbietu.

4. Proponowana kategoria trudności. 4A kat. trudn.

5. Charakterystyka trasy:

• Różnica wysokości: 1500 m.
• Długość odcinków piątej kategorii trudności: 40 m.
• Średnie nachylenie: 55°.

6. Wbite haki:

• skalne dla asekuracji: 14 szt.
• skalne dla ITO: 1 szt.
• założono elementy zabezpieczające: 18 szt.

7. Liczba godzin marszu: 16 godz.

8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: Jeden nocleg na zejściu na lodowcu Szartu. Leżący.

9. Nazwisko, imię, patronim uczestników i ich kwalifikacje:

• Zander Siergiej Egonowicz, 1. sp. разряд.
• Możajew Michaił Wasiljewicz, 1. sp. разряд.
• Głuszkowski Aleksander Edgarowicz, MS.

10. Trener drużyny:

11. Data wyjścia na trasę: 15 sierpnia 1980 r.

12. Data powrotu z trasy: 16 sierpnia 1980 r.

Droga grupy Niewidoczna część drogi Wcześniej przebyty szlak: w. Canner po S. grzbiecie 3A kat. trudn. Niewidoczna część drogi

Krótkie opisanie podejścia do trasy na w. Canner po Północnym kontraforsie Zachodniego grzbietu 4A kat. trudn.

Od bazy "Czegem" w górę prawym (or.) brzegiem wąwozu Szartu do platform na końcu prawobrzeżnej moreny lodowca Szartu (miejsce obozu bazowego zjazdów Lenhor sportkomitetu) — 2,5–3 godz.

Od platform przeciąć w prawo w górę morenę i lodowiec Szartu (szczeliny) w kierunku skalnej łapy Północnego kontraforsu Zachodniego grzbietu.

Północny kontrafors opada w przybliżeniu ze środka grzbietu pomiędzy wierzchołkami:

• CANNER (po lewej stronie)
• P. Tichtingien (po prawej).

Wierzchołek Canner (4000 m) jest położony w Głównym Grzbiecie Kaukaskim pomiędzy:

• węzłowym masywem GK Tichtingien (4610 m), składającym się z Południowej (głównej) i Północnej wierzchołka od zachodu,
• węzłowym wierzchołkiem GK Oртокара (4250 m) od wschodu.

Wspinaczka na w. Canner po raz pierwszy została wykonana przez grupę L. Matyuszyna 17 sierpnia 1959 r. po Północnym grzbiecie 3A kat. trudn.

I. Skład grupy

Wspinaczkę wykonywali członkowie klubu sportowego Leningradzkiego Instytutu Elektrotechnicznego im. W.I. Ulianowa (Lenina) w składzie:

• Zander S.Э., 1. sp. разряд.
• Możajew M.W., 1. sp. разряд.

Uczestnicy byli zbadani i dopuszczeni do wspinaczki przez lekarza zjazdów Lenhor sportkomitetu Kuzniecowa S.I. Oba uczestnicy mieli polisę ubezpieczeniową na życie, mieli doświadczenie we wspólnych wspinaczkach w ciągu czterech lat.

II. Przygotowanie do wspinaczki

Uczestnicy przeszli przygotowanie fizyczne i techniczne w ciągu okresu zimowego. Przed zjazdem LGSK w wąwozie Czegem uczestnicy wykonali czterdziestodniowy zjazd w górach Fannskich. Bezpośrednio przed wspinaczką na wierzchołek Canner uczestnicy wykonali zajęcia:

• skalne,
• śnieżne,
• lodowe.

Również został wykonany rekonesans pod podstawą planowanej trasy.

III. Plan taktyczny wspinaczki

Po przestudiowaniu trasy został wybrany następujący plan taktyczny: 15 sierpnia 1980 r.

• Wyjście z obozu bazowego LGSK o godz. 4:00
• Podejście pod skalną łapę o godz. 5:00
• Wyjście na Zachodni grzbiet w. Canner o godz. 12:00
• Podejście pod przedwierzchołkowe wzniesienie o godz. 14:00
• Wyjście na wierzchołek o godz. 16:00
• Zejście na lodowiec Szartu o godz. 19:00
• Powrót do obozu bazowego zjazdów LGSK o godz. 20:00

Wariant zapasowy przewidywał nocleg na zejściu z w. Canner i powrót do obozu bazowego zjazdów LGSK 16 sierpnia 1980 r.

Ten plan z niewielkimi odchyłeniami został wykonany.

IV.I Tabela głównych charakterystyk trasy wspinaczki

V. Opis trasy

Od obozu bazowego zjazdów LGSK, położonego w kieszeni prawobrzeżnej (or.) moreny lodowca Szartu, przeciąć lodowiec (ostrożnie — szczeliny) i po jego lewej (or.) stronie podejść pod podstawę skalnej łapy, opadającej z Zachodniego grzbietu (1–1,5 godz.) i znajdującej się pomiędzy dwoma lodospadami. Na lewo od skalnej łapy, w górnej części, widać stromy skalny kontrafors. Dalej wejście po łapie do początku lewego kontraforsu, oddzielonego od łapy wąskim lodowo-śnieżnym żlebem (2–2,5 godz.). Przeciąć żleb (możliwy spadający kamień!) i po prostych zniszczonych skałach podejść pod podstawę kontraforsu. Na pochyłej półce z osypiskiem — kierunkowy kopiec. Dalej ruch po kontraforsie zgodnie ze szczegółowym schematem przejścia kontraforsu, podanym poniżej, i wyjście na Zachodni grzbiet (4,5–5 godz.).

Dalej po mocno zniszczonym Zachodnim grzbiecie w kierunku wierzchołka Canner podejść pod jego przedwierzchołkowe wzniesienie (2 godz.). Na grzbiecie są dobre miejsca na noclegi.

Dalej:

• W górę po skałach lewej strony osypiskowego żlebu — 80 m.
• Przejść na prawą stronę żlebu.
• Po skałach średniej i powyżej średniej trudności — wyjście na wierzchołek Canner (1 godz.).

Zejście z wierzchołka po jego Północnym grzbiecie — 3A kat. trudn.

Schemat przejścia Północnego kontraforsu Zachodniego grzbietu w. Canner

Znaki umowne:

• Śnieg, lód.
• Ścianka.
• Kominek.
• Płyta.
• Półka.
• Wewnętrzny kąt.
• Kamienie (osypisko), żebro, grzbiet, zewnętrzny kąt.
• Zniszczone skały.
• Żleb.
• Droga grupy.

Odcinki trasy (wg schematu):

• 170 m, 3–4 kat. trudn.
• 10 m, 5 kat. trudn., ITO.
• 70 m, 4 kat. trudn.
• 20 m, 3 kat. trudn.
• "Misa"
• 15 m, 4 kat. trudn.
• 120 m, 3–4 kat. trudn.
• 30 m, kontrolny kopiec, 4 kat. trudn.
• 40 m, 3–4 kat. trudn.
• 20 m, 5 kat. trudn.
• 5 m, 4–5 kat. trudn.
• 40 m, 4 kat. trudn.
• 40 m, 3–4 kat. trudn.
• 20 m, 4 kat. trudn.
• 80 m, 4 kat. trudn.
• 5 m, 5 kat. trudn.
• 60 m, 3–4 kat. trudn.
• 20 m, 4 kat. trudn.
• 15 m, 2 kat. trudn.
• 20 m, 3 kat. trudn.
• Kierunkowy kopiec: 15 m, 2 kat. trudn.
• 50 m, 2 kat. trudn.