Opis trasy

Pierwsze wejście na p. Puszkina (5100 m) południową ścianą (około 56 k.tr.)

Grupa a/l „Bezengi” pod kierownictwem Gorewskiego N.N.

Opis trasy

Z obozu ścieżką lub środkiem lodowca Bezengi do tzw. „austriackich biwaków”, dalej przez „sierpowatą morenę” zwykłą drogą, prowadzącą na przełęcz Sell, na płaskowyż pod pikiem Puszkina. Z obozu 8–9 godz.

Ściana piku Puszkina, w dolnej części stanowi trójkąt, przecięty wąskim pionowym żlebem. Wysokość dolnej części ściany około 700 m.

Trasa przebiega po prawej stronie ściany. Początek trasy prowadzi po śnieżnym stoku, na prawo od lawiniastego zsypu, przez bergschrund, a następnie po skałach typu „baraniej łby” do podstawy skośnej półki, prowadzącej w prawo do góry. Następnie po półce do jej końca (8 lin).

Półka kończy się śnieżnym stokiem, uchodzącym w żleb. Bez wychodzenia do żlebu:

• prosto w górę po oblodzonych skałach (2 liny);
• wyjście na poziomą półkę.

Półka szeroka, jest miejsce na biwak na końcu półki. Z góry pas zwisających skał, możliwe spadanie kamieni i lodu. Trzymać się bliżej ściany. Od biwaku na płaskowyżu 6 godz.

Traversując po półce w lewo, wyjście na prawy brzeg żlebu, rozdzielającego ścianę p. Puszkina.

Bez wychodzenia do żlebu, po wewnętrznym narożniku z zwisającym balkonem — wyjście na złożone monolitne skały, które wyprowadzają na górną część pasa zwisających skał.

Ten odcinek trasy jest pokonywany z użyciem sztucznych punktów podparcia, zalecane jest wyciąganie plecaków. Trudne wspinanie. 1 lina — 2 godz.

Dalej poruszać się po wielkoblokowych skałach w prawo do góry ku śnieżnemu żlebowi (4 liny). Przechodząc żleb na prawy (względem kierunku marszu) brzeg, kontynuować wspinaczkę po zaśnieżonych skałach typu „baraniej łby” do stromego wzniesienia skał. Około 2 lin.

Bez wychodzenia na skały, żlebu nie można przekraczać i należy się wspinać po lewym brzegu. Lewy brzeg żlebu — pionowa ściana ze śladami spadających kamieni. Stromość żlebu zwiększa się od 50 do 65–70°.

W górnej części żleb przecinają jeszcze raz i wychodzą na grań.

• Długość żlebu 4 liny.
• Na grani wygodne biwaki.
• Od poziomej półki 6–7 godz.

Grań skalna, stroma, mocno zniszczona. Dalszy ruch na prawo od grani po śnieżnym stoku z wyjściami oblodzonych skał. Dalej około 100 m po zniszczonych skałach średniej trudności (kilka ścianek po 3–5 m z trudnym wspinaniem) w górę — w prawo w obejście zwisających bloków grani do podstawy pionowego skalnego żlebu. Długość żlebu około 40 m. Po żlebie prosto w górę — trudne wspinanie, użycie sztucznych punktów podparcia, wyciąganie plecaków.

Wyjście na zaśnieżony skalny grań. Po grani do stromego skalnego wzniesienia.

Wzniesienie jest omijane z prawej strony po skośnej półce, a następnie po skałach w górę (około 100 m). Półka i wszystkie skały do wierzchołka mocno zaśnieżone. Pod śniegiem miejscami lód. Skały średniej trudności i trudne.

Dalej z lewej strony wyjście na śnieżny grań, uchodzący w skalny masyw. Ruch na prawo od skał, po krawędzi lodu. Uchwytów mało. Pod śniegiem — lód.

Ubezpieczenie przez skalne haki. Wspinanie średniej trudności, ostatnie 1,5–2 liny — trudne.

Wyjście na grań Miżirgi — Dych-tau w 100 m na zachód od piku Puszkina pod zwisającą skałą. Platforma na biwak. Od biwaku po śnieżnym grani z dużymi przewieszkami na północ — wyjście na wierzchołek piku Puszkina.

Do zejścia możliwe są dwie, w przybliżeniu równe pod względem czasu i złożoności, opcje:

1. Travers na przełączkę między Wsch. i Główną wierzchołkami Dych-tau z północy i dalej po żlebie Dych-tau na południe.
2. Ścieżką wejściową.