Paszport wejścia

1. Kaukaz Centralny, dolina Miżyrgi, 2.5. Od przełęczy Kitłod do przełęczy Giezwieck (od północy od GKCh).
2. Nazwa szczytu: Misseś-Tau, nazwa drogi przez centrum Wschodniej ściany.
3. Proponowana — 6А kat. trudn., drugie przejście.
4. Charakter drogi: kombinowana
5. Różnica wysokości na trasie: 980 m (wg wysokościomierza)

Długość trasy: 1492 m. Długość odcinków:

• V kat. trudn. — 295 m.
• VI kat. trudn. — 165 m.

Średnie nachylenie:

• głównej części trasy — 85°
• całej trasy — 65°

6. Pozostawiono „haczyków” na trasie: w sumie 9; w tym haków wbitych na stałe 0

Użyto haków na trasie:

• haków wbitych na stałe — 20 (w tym jako punkt ubezpieczenia — 2)
• haków ruchomych — 0 (w tym jako punkt ubezpieczenia — 0)

Użyto:

• haków skalnych — 45 (w tym jako punkt ubezpieczenia — 12)
• elementów zaklinowanych — 158 (w tym jako punkt ubezpieczenia — 50). Użyto w sumie 64 sztucznych punktów asekuracyjnych (punktów ubezpieczenia)

7. Godzin marszu zespołu: 66 h, 8 dni
8. Kierownik: Nikitin Andriej Borisowicz, KMS

Uczestnicy:

• Izotow Albieirt Olegowicz, 1-sza kat.
• Mołodożen Władimir Aleksandrowicz, KMS

9. Trener: Nikitin Andriej Borisowicz, KMS
10. Wyruszyliśmy na trasę: 8:00, 9 lipca 2006 r.

Wyszliśmy na wierzchołek: 12:15, 17 lipca 2006 r. Powróciliśmy do bazy: 21:20, 17 lipca 2006 r.

Zdjęcie ogólne wierzchołka

Misseś-Tau, 4477 m

1. przez W. ścianę 5А
2. przez centrum W. ściany (nasza)
3. przez prawy kąt W. ściany 5B

Wyrysowany profil trasy

Dych-Tau, 5204 m

Schemat trasy w symbolach UIAA (skala 1:2000)

Opis trasy

Podchodzenie pod ścianę po śnieżno-lodowym stoku, około 35°. Początek — na prawym żebrze, przed wejściem do cyrku właściwej ściany z dużym nawieszeniem w środkowej części.

R1–R2

Od śnieżnika prosto w górę, po monolitycznych skałach V–VI kat. trudn. (6А). Początek od bergschrunda.

Jeśli jest dużo śniegu:

• można pierwszą część obejść po śniegu
• podejść mostem prawie do R2

Stacja — 2 haki + hak wbity na stałe, związane starą pętlą z liny głównej. Odcinek około 75–80°.

R2–R3

Prosto w górę od stacji, po zniszczonych skałach V kat. trudn. Z lewej strony pozostaje żleb, miejscami ze śniegiem, narażony na spadające kamienie.

Stacja — 2 haki + hak wbity na stałe.

Odcinek 70–75°.

R3–R4

Od stacji w górę po zniszczonych skałach, w niektórych miejscach zarośniętych trawą, zorientowani na przewieszoną skałę.

Około 25–30 m — aluminiowy hak wbity na stałe.

Dalej „nogami” do przewieszonej skały.

Stacja — 2 ceowniki.

Skały III–IV kat. trudn., nachylenie 60–70°.

R4–R5

W lewo trawersem po półce usypiskowej, potem w górę po zniszczonych skałach, mniej więcej IV kat. trudn. Stacja — 2 haki, średnie nachylenie 50–60°.

R5–R6

W lewo w górę, po zniszczonych skałach IV–V kat. trudn., około 70°. Podchodzimy bardzo blisko do górnej części śnieżnika, który do tej pory omijaliśmy ścianami cyrku. Stacja — w kieszeni pomiędzy właściwą ścianą a samodzielnie stojącym blokiem, bezpośrednio nad „nożem” górnej części śnieżnika, hak + ceownik + element zaklinowany.

R6–R7

W lewo po „nożu”, nad szczeliną skalną i pod przewieszoną skałą z czarnym zaciekami — 0°, na końcu noża na ścianie szczeliny skalnej — hak wbity na stałe, następnie w lewo w górę, najpierw po bardzo zniszczonych, mokrych skałach, potem po szczelinie skalnej następnego śnieżnika. Stacja — 2 haki w szczelinie skalnej.

R7–R8

Najpierw w lewo w górę po szczelinie skalnej, potem prosto w górę po skałach V kat. trudn., 70°, aż do dużej półki z kilkoma blokami na niej. Stacja — dwa haki u podstawy bloków.

Początek ściany

R8–R9

Z lewej strony (około 5–6 m) od dużej półki, głęboko w szczelinie skalnej, 2 haki wbite na stałe, pozostawione przez pierwsze przejście. Z lewej strony od nich system półek, po których wychodzimy prosto w górę, wspinaczką, stopniowo przemieszczając się w prawo, znajdując się prawie nad dużą półką. 10 m, V kat. trudn., 75–80°.

Dalej 40 m w górę po wewnętrznym kącie, skały VI kat. trudn., 85–90°. Wspinaczka 6C+–7B lub A2. Wyposażenie:

• Drobne i średnie elementy zaklinowane
• Skayhaki
• Haki
• Friendy

Stacja — na półce o szerokości około 30 cm, 2 haki wbite na stałe + hak + friend, który zaszedł głęboko w szczelinę.

R9–R10

Prosto w górę po wewnętrznym kącie V–VI kat. trudn., asekuracja — heksy i friendy. Dalej rozchodzą się dwa wewnętrzne kąty z zarośniętymi w podstawie szczelinami.

Stacja znajduje się 40 m wyżej po lewym wewnętrznym kącie. Ze względu na niejasności opisu, poruszaliśmy się po prawym — VI kat. trudn., sztucznie A2–A3, cały zestaw „żelaza”. W górnej części, już w prostej widoczności stacji, przeszliśmy w lewo po płytach.

Stacja — 2 haki wbite na stałe.

R10–R11

Od stacji w lewo w górę w kierunku dużych nawieszeń 7 m IV kat. trudn. Należy się zorientować na prawe nawieszenie (lewe jest czarne, prawe jest jasne). Dalej 20 m trudnej wspinaczki pod nawieszenie — VI kat. trudn. lub 6B–6C — następnie sztucznie A2 przez nawieszenie do góry.

Odcinek można przejść wolną wspinaczką (6B–6C), lecz możliwości asekuracji są ograniczone.

Ponad nawieszeniem — hak wbity na stałe, i w lewo po prostych skałach około 5 m do stacji.

Stacja — 2 haki wbite na stałe.

R11–R12

Od stacji w lewo w górę po prostych (IV–V kat. trudn.) skałach. Bardzo dużo dużych „żywych” bloków, wyraźne niebezpieczeństwo przecięcia lin. Wychodzimy na dużą półkę z kopczykiem kamieni, możliwa jest nocleg na półce. Półka znajduje się ponad ogromnym nawieszeniem w środkowej części ściany, które widać praktycznie ze wszystkich punktów.

Stacja — dwa haki wbite na stałe.

R12–R13

Z prawej strony od stacji po wewnętrznym kącie, wspinaczką, skały V kat. trudn. (5C–6A), asekuracja heksami i friendami, 30 m, dalej:

• prosto w górę, omijając nawieszenie z lewej (ok. A1),
• lub omijając je z prawej, wspinaczką po skałach VI kat. trudn. (6C).

W drugim wariancie bardzo dużo „żywych” bloków. Stacja: 1 hak wbity na stałe + hak.

R13–R14

Prosto w górę od stacji po wewnętrznym kącie pod czarny trójkątny dach, około 20 m VI kat. trudn. A2 (6B+).

Obejście trójkątnego dachu z lewej, 10 m A2–A3.

Dalej po zarośniętej głuchym porostem szczelinie w górę do haka wbitego na stałe — A3, 15–20 m.

Z haka wbitego na stałe wahadłowo w lewo, w sąsiednią szczelinę, w górę po niej do stacji. Stacja znajduje się około 3 m ponad hakiem dla wahań, pętla na zaklinowanym bloku.

R14–R15

Od stacji w górę-w prawo, przez załamanie, około 25 m, 85°, VI kat. trudn. Skały trudne, lecz o bogatym reliefie, miejscami mokre, na końcu odcinka dochodzimy do mokrego kąta, pod przewieszenie.

• Około 10 m przez przewieszenie, 95°
• Dalej znów w prawo w górę, wychodzimy na lewy brzeg mokrej płyty (około 60–70°)
• Stacja parę metrów na prawo i wyżej na tejże płycie

Z powodu płynącej wody wspinaczka po tej płycie okazała się praktycznie niemożliwa, i trzeba było obejść około 10–12 m przez nawieszenie, nietrywialne A3. Stacja — hak + hak wbity na stałe.

R15–R16

Nieco na lewo od stacji prosto w górę przez nawieszenie, 15 m, V–VI kat. trudn., dwa haki wbite na stałe.

Koniec ściany

R16–R17

W prawo trawersem po „baranim łbie” na całą długość liny, wyjście na „ogródki” — dużo pólek, bloków, prostych skał. Około 30 m V kat. trudn., dalej — III kat. trudn.

R17–R18

Dalej po mocno zniszczonych prostych skałach w lewo w górę, w kierunku nitki drogi 5A. Około 250 m do grani.

R18–R19

• Od grani, po śnieżno-lodowym stoku z wysepkami skał, wchodzimy na przełączkę pod turnią wierzchołkową — 100 m.

R19–R20

• Od przełączki w górę po śnieżno-lodowym stoku w kierunku turni, omijając pierwszy skalny wysepka z lewej zgodnie z ruchem wskazówek zegara — 200 m.

R20–R21

Od przełączki pomiędzy pierwszym skalnym wysepką a turnią wierzchołkową — w górę (odrobinę w lewo), po nieskomplikowanych skałach z bogatym reliefiem — IV kat. trudn. Stacja — parę haków z pętlą na dużym przewieszonym bloku.

R21–R22

Od stacji trawers w lewo po półkach i podchodzenie pod niewyraźny żleb — z prawej strony. Około 40–50 m III kat. trudn.

R22–R23

W górę od pólek po łatwych skałach (około IV kat. trudn.), 50 m do grani wierzchołkowej.

R23–R24

W lewo w górę po prostej grani około 80 m do wierzchołka. Skały II–III kat. trudn.

Zdjęcie techniczne trasy

Ilustracje do raportu

Zdjęcie 1. Odcinek R1–R2.

Zdjęcie 3. Odcinek R8–R9.

Zdjęcie 4. Odcinek R9–R10. U góry widać człowieka na odcinku R10–R11.

Zdjęcie 5. Odcinek R10–R11.

Zdjęcie 6. Odcinek R11–R12.

Zdjęcie 7. Odcinek R13–R14. Przejście wewnętrznego kąta.