Sprawozdanie ze wspinaczki po Centralnym bastionie północnej ściany pik Burowskiego (przez centrum bastionu)

Lista uczestników grupy szturmowej

TABELA głównych charakterystyk trasy wspinaczki na p. Burowskiego przez Centralny bastion północnej ściany.

Różnica wysokości trasy: 1060 m
- W tym najtrudniejsze odcinki: 410 m
Nachylenie trasy: 80–90°
- W tym najtrudniejsze odcinki: 80–90°

Data	№ odcinka	Nachylenie odcinka	Długość odcinka w pionie, w m	Charakterystyka terenu	Trudności techniczne	Sposób asekuracji	Warunki pogodowe	Godzina rozpoczęcia	Godzina zatrzymania na biwak	Czas marszu	Haczyków skalnych	Haczyków lodowych	Haczyków szlamburowych	Klinów duraluminiowych i drewnianych	Warunki noclegu	Waga dziennego racji żywnościowych, w g
											(Zabito haczyków)	(Zabito haczyków)	(Zabito haczyków)	(Zabito haczyków)
19.07	R0–R1	40°	80	Zbocze śnieżne	Ruch nawechselny na rakach	przez lodośrub	pogodnie	4:00	–	1 godz 30 min	–	–	–	–	–	650
«	R1–R2	45°	60	Zbocze lodowe	Rąbanie stopni	lina	«	«	–	2 godz 30 min	–	11	–	–	–	«
«	R2–R3	50°	280	Krawędź skał i lodu. Nocleg pod granią skalną.	Rąbanie stopni, wbijanie haczyków w skały.	«	«	«	16:00	8 godz 00 min	46	–	–	1	nocleg siedzący	«
20.07	R3–R4	85°	20	Mokra ścianka	Trudne wspinanie po skałach, trudne wyciąganie plecaków; rozwieszono 10 m drabiny.	«	«	6:00	–	1 godz 30 min	9	–	–	2	–	650
«	R4–R5	60°	60	Zaśnieżone skały, miejscami małe ścianki 2–3 m. Podstawa bastionu, I punkt kontrolny.	Wspinanie po skałach średniej trudności, ruch nawechselny	«	«	«	–	2 godz 30 min	13	–	–	3	–	«
«	R5–R6	70°	60	Zewnętrzny narożnik, lód naciekowy	Trudne wspinanie z użyciem drabinek	«	«	«	–	3 godz 60 min	17	–	–	–	–	«
«	R6–R7	85°	30	Mokry wewnętrzny narożnik, wyjście przewieszone.	Trudne wspinanie przy pomocy drabinek (3 szt). Do góry rozwieszono 15 m drabinę.	«	«	«	–	4 godz 00 min	19	–	–	2	–	«
«	–	–	–	Spust na nocleg pod bastion.	–	«	«	«	18:00	1 godz 00 min	–	–	–	–	Nocleg w półleżącej pozycji, pod namiotem	«
21.07	–	–	–	Przejście przetartego odcinka przez pierwszą parę	–	Lina	pogodnie	6:00	–	2 godz 00 min	–	–	–	–	–	–
«	R7–R8	–	10	Pochyła płyta z lodem naciekowym	Travers po płycie. Rąbanie stopni. W rogu wodospad. Plecaki przeciągane są w dwóch piętrach.	Lina	pogodnie	«	–	1 godz 30 min	6	–	–	2	–	«
«	R8–R9	95°	50	Gładka przewieszona ściana bez pęknięć. Na wyjściu występ skalny.	Ruch przy pomocy pomostów i haczyków szlamburowych. Rozwieszono 10 i 15 metrowe drabiny.	«	«	«	–	8 godz 00 min	9	–	23	1	Półwiszący nocleg na pomostach	«
«	–	–	–	Spust na nocleg na pochyłej płycie.	–	«	«	«	19:00	1 godz 30 min	–	–	–	–	Półwiszący nocleg na pochyłej płycie	«
22.07	–	–	–	Przejście przetartego odcinka R8–R9 przez pierwszą parę	Plecaki przeciągane są.	«	pochmurno, drobny grad	7:00	–	2 godz 00 min	–	–	–	–	–	–
«	R9–R10	90°	30	Gładka ściana z niewielkimi przewieszeniami. Na początku ściany zawieszony jest w tańcu II punkt kontrolny.	Ruch przy pomocy haczyków szlamburowych i pomostów. Rozwieszono dwie drabiny po 3 stopnie i jedną 10 m. Plecaki wyciągane są.	«	pogodnie	«	–	5 godz 00 min	12	–	14	4	Wiszący biwak na pomostach. Asekuracja na haczykach szlamburowych.	«
«	R10–R11	80–85°	40	Gładka ściana z małą ilością chwytów	Trudne wspinanie z zastosowaniem pomostów. Plecaki wyciągane są.	«	pogodnie	7:00	–	3 godz 50 min	19	–	4	2	Wiszący biwak na pomostach. Asekuracja na haczykach szlamburowych.	«
23.07	R11–R12	80°	60	Pionowa szczelina z małą ilością chwytów. Skały wygładzone, monolit.	Trudne wspinanie, czasami z użyciem pomostów. Plecaki wyciągane są.	«	«	6:00	–	4 godz 00 min	11	–	16	–	«	–
«	R12–R13	75–80°	20	Wewnętrzny narożnik. Wygładzone skały. Trzy trzy-stopniowe drabiny.	Trudne wspinanie, czasami z użyciem pomostów. Plecaki wyciągane są.	«	«	«	–	2 godz 60 min	9	–	4	–	«	«
«	R13–R14	70–80°	40	Trudne skały, dwie ścianki skalne po 2–3 m. Wyjście na ramię bastionu do punktu) grupy KBN Białoruskiej SRR.	Ruch nawechselny na ściankach, przeciąganie plecaków.	«	słaba pokrywa chmur	6:00	–	2 godz 60 min	13	–	–	1	«	«
«	R14–R15	70°	30	Skalne żebro bastionu. Monolityczne bloki w postaci ścianek 3-4 metrowych.	Trudne wspinanie. Przeciąganie plecaków na 15 metrowym odcinku.	«	«	«	–	1 godz 00 min	7	–	–	2	«	«
«	R15–R16	75–80°	40	Mokry wewnętrzny narożnik, miejscami lód naciekowy.	Trudne wspinanie. Skały omszałe. Plecaki wyciągane są.	Lina	słaba pokrywa chmur	6:00	–	1 godz 30 min	9	–	–	–	–	650
«	R16–R17	50–55°	20	Pojedynczo leżące zaśnieżone kamienie i bloki.	Ruch jednoczesny.	przez półki	«	«	–	30 min	–	–	–	–	–	«
«	R17–R18	40–45°	10	Zbocze lodowe, pokryte cienką warstwą śniegu.	Ruch na rakach.	Asekuracja łączona	«	«	–	15 min	1	1	–	–	–	«
«	R18–R19	50–60°	120	Przedwierzchołowy grzbiet skalny, skały proste, czasami średniej trudności. Wierzchołek.	Ruch jednoczesny.	«	«	18:00	–	30 min	2	–	–	–	–	«
«	R19–R20	–	–	Spust według trasy 2A kat. sł. na płaskowyż Ušbinský.	–	«	«	«	–	40 min	–	–	–	–	Biwak na płaskowyżu Ušbinskim	«
				W sumie na bastionie						44 godz 55 min	131	–	41	38
				W sumie na trasie						62 godz 10 min	202	13	41	45

Opis wspinaczki

19 lipca. O 3:00 wychodzimy z noclegu na polanie Šheldinské, przechodzimy lodowiec i, ubrawszy raki o 4:00, rozpoczynamy wspinaczkę po zboczu śnieżnym (R0–R1) w kierunku bergründu. Omijając bergründ z prawej strony, wychodzimy na zbocze lodowe (R1–R2). Lód jest twardy, raki trzymają słabo, rąbiemy stopnie, organizując asekurację przez lodośruby. Po zboczu lodowym wychodzimy do początku skalnej grani prowadzącej do podstawy bastionu.

Dalsza droga (R2–R3) prowadzi wzdłuż skalnej grani po prawej stronie. Idziemy na rakach po krawędzi skał i lodu, rąbiąc stopnie i od czasu do czasu wychodząc na skały. Grań niezawodnie chroni przed spadającymi kamieniami. Asekurację organizujemy przez skalne haczyki. Skały są wygładzone z małą ilością pęknięć. O 16:00 docieramy do górnej części grani do miejsca planowanego biwaku. Dobrego miejsca nie ma, nie ma gdzie się wszystkim zebrać, i musimy się rozlokować w trzech rzędach, siedząc.

20 lipca. Po wyruszeniu z biwaku o 6:00 zaczynamy pokonywać mokrą 20-metrową ścianę skalną z półką pośrodku (R3–R4). Skały są trudne, górna część prawie pionowa. Aby przyspieszyć ruch, rozwieszamy 10-metrową drabinę. Ścianka wyprowadza na grzbiet skalny. Idziemy po grani skalnej (R4–R5) w kierunku podstawy bastionu. Skały są średniej trudności, lekko zaśnieżone, asekuracja na haczykach.

Wychodzimy do podstawy bastionu. Po skalnych żlebkach po lewej i prawej stronie Centralnego bastionu zaczynają strzelać pierwsze kamienie, ale jesteśmy już pod niezawodną osłoną ściany. Para idzie obrabiać dolną część bastionu. Pozostali na małym balkoniku budują platformę do noclegu. Po kilku godzinach pracy gotowa jest platforma, na której można spać w półleżącej pozycji.

Wspinaczka na bastion rozpoczyna się po zewnętrznym narożniku (R5–R6). Skały są twarde z małą ilością pęknięć, w dolnej części pokryte lodem naciekowym. Często trzeba rozwieszać drabinki. Zewnętrzny narożnik kończy się wąską niszą, prawie poziomo przecinającą bastion. Od prawej części niszy zaczyna się wewnętrzny narożnik (R6–R7), po ściankach którego płynie woda.

Miejsce jest bardzo trudne i nieprzyjemne, pokonywane jest na drabinkach, idący pierwszy porządnie się zmoczył. Wewnętrzny narożnik uпира się w występ skalny, przechodzący w zalany lodem pochyłą płytę, w rogu płynie wodospad. Stąd, rozwiesiwszy 15-metrową drabinkę, para schodzi na biwak.

21 lipca. Druga para o 6:00 wychodzi z biwaku, przechodzi przetarty odcinek i po dziesięciometrowym trawersie (R7–R8) w lewo po płycie zaczyna obrabiać najtrudniejszy odcinek bastionu. Jest to gładka, pozbawiona pęknięć, przewieszona ściana (R8–R9), zwieńczona dwumetrowym występem skalnym. W środkowej części występ skalny zwęża się do pół metra, i tutaj planowane jest wyjście. Obróbka tego odcinka przy pomocy pomostu i haczyków szlamburowych zajęła cały dzień pracy. O 17:00 Karłowowi, który pokonywał ten odcinek, udało się wbić duraluminiowy klin i wyjść na występ skalny. Pozostała grupa, przechodząc wcześniej przetarty odcinek w lewym rogu płyty (R7–R8), zorganizowała półwiszący biwak.

22 lipca. Para o 7:00 wychodzi z biwaku, przechodzi przetarty odcinek i, rozwiesiwszy 10 i 15-metrowe drabiny, kontynuuje obróbkę. Ponad występem skalnym ściana nie jest już przewieszona, i choć nadal przechodzi się głównie na haczykach szlamburowych, zaczynają pojawiać się pęknięcia, co przyspiesza ruch. Ponad występem skalnym, na 30 metrów (R9–R10), bastion przecina krótka pozioma szczelina, do której można wstawić palec buta. Tutaj pierwsza para była zmuszona się zatrzymać, gdyż zużyto wszystkie karabinki i nie można było już więcej wydawać liny niezbędnej do wyciągania plecaków. Po zorganizowaniu punktu przeładunkowego na pomostach ponad występem skalnym, pozostali uczestnicy wyciągnęli plecaki i wspięli się tutaj sami. Po tym pierwsza para poszła dalej.

Ponad szczeliną ściana (R10–R11) ponownie przechodzi się na pomostach, jednak tempo ruchu znacznie się zwiększa, gdyż pojawiły się pęknięcia. Po czterdziestu metrach pojawiła się pionowa szczelina (R11–R12). Po przejściu po niej około 30 metrów, pierwsza para zeszła do początku tej szczeliny, do której do tego czasu już podeszli pozostali uczestnicy. Dla nich trzeba było:

zorganizować jeszcze jeden punkt do przeciągania plecaków.

Tutaj zorganizowano wiszący biwak na pomostach.

23 lipca. Rozpoczynamy ruch o 6:00. Po przejściu przetartego odcinka, pierwsza para organizuje punkt przeładunkowy do wyciągania plecaków i idzie dalej po szczelinie.

Szczelina stopniowo się rozszerza i przechodzi we wewnętrzny narożnik. Tutaj rozwieszamy trzy drabinki i idziemy już głównie bez pomostów. O 13:00 pierwsza para wychodzi na krawędź bastionu prosto na platformę grupy Chergiani (R13–R14). Za dwie godziny tutaj zbiera się cała grupa.

Stąd po krawędzi (R14–R15) wychodzimy na ramię bastionu. Ten odcinek składa się z monolitowych bloków w postaci ścianek 3–4 metrowych, przechodzi się bez plecaków, ale po pionowych odcinkach bastionu wydaje się łatwy.

Przed nami końcowa część ściany (R15–R16), przecięta skośnym wewnętrznym narożnikiem. Skały są mokre, płynie woda.

Wspinamy się po wewnętrznym narożniku i ostatni raz wyciągamy plecaki. Przed nami niezbyt trudny przedwierzchołkowy stok. Po niezbyt stromym śnieżniku (R17–R18) wychodzimy na grzbiet (R18–R19).

O 18:00 wychodzimy na wierzchołek. Zostawiamy kartkę i, nie zatrzymując się, zaczynamy schodzenie na płaskowyż Ušbinský. Tutaj organizujemy nocleg.

24 lipca. Schodzimy z płaskowyżu Ušbinský i wracamy do obozu.

Wnioski

W procesie przygotowań do wspinaczki na najlepsze alpinistyczne wejście ZSRR przez zespół Ukraińskiej rady DSO „Spartak” została opracowana i wykonana obszerna программа fizycznej i technicznej подготовки uczestników. Szczególną uwagę zwrócono na:

opanowanie nowego sprzętu i nowych technik;
doskonalenie najwyższej techniki skalnej.

W skład zespołu weszli alpiniści, którzy mieli doświadczenie we wspólnym zdobywaniu ścian, uczestniczący w mistrzostwach ZSRR 1961 r. („Aksaut”, po północnej ścianie), wielokrotnie uczestniczący w mistrzostwach Ukrainy (mistrzostwa USRR 1959–1961 gg.).

Podstawowy skład zespołu pracował razem przez 3–4 lata, i dlatego do wspinaczki na pik Burowskiego grupa przystąpiła jako jeden zespół.

Uważna i poważna przygotowanie, jasne i celowe działania wszystkich uczestników przesądziły o skutecznym przejściu skomplikowanej trasy.

Okazało się słuszne:

oszacowanie prędkości przejścia trasy przez grupę;
oszacowanie trudności wspinaczki.

Wszyscy uczestnicy z pewnością i niezawodnie pokonywali trudne odcinki ściany. Praca par była zbudowana na zasadzie wzajemnej wymienności liderów, co zapewniało równomierne obciążenie wszystkich członków zespołu.

Przebyta trasa na pik Burowskiego przez Centralny bastion jest bezpieczna, choć bardzo trudna. Według swojej długości, stromości i charakteru terenu jest to bardzo trudna trasa 5B kategorii trudności.