Północno-Kaukaski Regionalny

ODDZIAŁ POSZUKIWAWCZO-RATOWNICZY MChS ROSJI

Raport

O pierwszym wejściu prawą częścią północnego zbocza wierzchołka Czatkara 3898 m.

Przewidywana 2B kat. trud.

Kierownik: Donskow Andriej Michajłowicz Trener: Motijenko Nikołaj Iljicz

Żeleznowodsk

2016 r.

Adresy:

357433, Kraj Stawropolski, Żeleznowodsk, os. Inozemcewo, ul. Promyszlennaja, dom 7

Północno-Kaukaski regionalny oddział poszukiwawczo-ratowniczy MChS Rosji

tel./fax: +7-8793-405364

357500, Kraj Stawropolski, Piatigorsk, ul. Mira, dom 19, kw. 22

Donskow A.M.

tel.: +7-962-017-82-09

email: donskov91@mail.ru

357500, Kraj Stawropolski, Piatigorsk, ul. Sowieckaja, dom 137

Motienko N.I. tel. +7-928-361-90-66 nik-moti­enko@mail.ru Paszport wejścia

1. Kaukaz, KBR, Rejon Zolski, sekcja 2.4.

Od przełęczy Czipere­za­u do wierzchołka Gu­macz

2. Wierzchołek: Czatkara (3898 m)
3. Proponowana: 2B kat. trud., pierwsze wejście
4. Charakter trasy: lodowo-śnieżna
5. Długość trasy: 990 m

Różnica wysokości: 470 m (wg GPS) Długość odcinków: I kat. trud. — 290 m, II kat. trud. — 550 m, III kat. trud. — 150 m, IV kat. trud. — 0 m, V kat. trud. — 0 m, VI kat. trud. — 0 m. Średnie nachylenie: kluczowej części trasy — 50°.

6. Użycie punktów asekuracji: nie
7. Godzin marszu:

3 godz., 1 dzień

8. Kierownik: Donskow Andriej Michajłowicz 1. sp. r.
9. Trener: Motijenko Nikołaj Iljicz KMS instr. 1 kat. ud. nr 754
10. Trasa rozpoczęta: 11:00 31 sierpnia 2016 r.

Wyjście na wierzchołek: 14:00 31 sierpnia 2016 r. Zejście z wierzchołka: na przeł. Irikczat

11. Północno-Kaukaski regionalny oddział poszukiwawczo-ratowniczy MChS Rosji
12. Odpowiedzialny za raport: Donskow A.M. tel. +7-962-017-82-09 donskov91@mail.ru

Zdjęcie wierzchołka Czatkara z północy ze­linka Dżykau­gen­kez 31 sierpnia 2016 r.

Zdjęcie profilu trasy z prawej 24 lipca 2016 r.

**Z lewej 1B kat. trud.**10. Furs­on 2009 r.

**Z prawej pr. 2B kat. trud.**A. Donskow 2016 r.

Fotopanorama okolicy zdjęcie 24 lipca 2016 r.

Rys. 8.

Przegląd okolicy wejścia

Wierzchołek Czatkara 3898 m. został wyróżniony na oficjalnym topoplanie Sztabu Generalnego ZSRR M 1:100000 (K-38-14, Tyrnyauz, 1983 r.) jako samodzielny w grzbiecie, schodzącym z wschodnich zboczy wierzchołka Elbrus (5642 m.), i dalej, po wierzchołku Czatkara, idącym na północny wschód grzbietem ku wierzchołkom:

• Subaszy (3968 m.),
• Bakyksubaszy (3932 m.)

Pod­jazd pod­stawowymi grzbietami (wschodnim, za­chodnim) na wierzchołek Czatkara trud­ności nie stanowi i może być prze­prowad­zony bez sto­sowania spe­cjalnych środ­ków tech­nicz­nych. Południowe zbocza wierzchołka są osypiskowe, z nachyleniem do 45°. Północne zbocze wierzchołka ma średnie nachylenie 50°, w lewej części — skaliste, z silnie zde­gradowanym re­liefem, w prawej, od początku wzniesienia do zachodniego grzbietu — lodowe.

Samochodem można dojechać do mineralnych źródeł „Dży­łysuu”, skąd iść pieszo w kierunku wierzchołka jedną z licznych ścieżek (3–4 godz.).

Obóz najlepiej rozbić tak, by czas podejścia do trasy był minimalny. Rozpocząć pracę na trasie przed oświetleniem jej przez słońce (!) w celu uniknięcia niebezpieczeństwa spadających kamieni.

Łączność mobilna w okolicy wierzchołka Czatkara — operator MegaFon.

Ra­dio­łącz­ność z dyżurnym operacyjnym Północno-Kaukaskiego regionalnego oddziału poszukiwawczo-ratowniczego MChS Rosji (sygnatura „Baza Maszuk”) na częstotliwości 164,475 MHz (znaj­du­je się na stałym odbiorze).

Opis trasy

R0–R1. Ruch po śniegu pod początek wzniesienia. 70 m. kat. trud. 1B, 35°.

R1­–­R2. Od początku wzniesienia, omijając niewielkie szczeliny w lodowym zboczu, iść ściśle środkiem pomiędzy przylegającymi z lewej strony do pola lodowego skałami i widoczną u góry z prawej strony wytajającą się „wyspą skalną” (!). Ruch blisko lewego boku pola lodowego i pod „wyspą skalną” jest skrajnie niebezpieczny (!). 150 m. II+ kat. trud. 40­–­45°.

R2­–­R3. Kontynu­ując ruch pro­sto w górę, wyjść do rozrywającej pole lodowe szczeliny. 200 m. II+ kat. trud. 45°.

R3­–­R4. Prosto w górę przez szczelinę (w sierpniu — październiku możliwe trudne wspinanie do 6 m, V kat. trud., 85°) i dalej przez „brzuch”, omijając z lewej strony „wyspę skalną”. 150 m, III kat. trud., 50­–­55°

R4­–­R5. Wyjście na zachodni gra­n­iet. 200 m, II+­kat. trud., 45°

R5­–­R6. Po łagodnym grzbiecie do wierzchołka. 220 m, I kat. trud., 15°

Wnioski i re­ko­men­d­acje co do trasy

Lodowa lub śnieżno-lodowa trasa (w zależności od miesiąca wejścia). W drugiej połowie dnia dolna trzecia część trasy jest zagrożona spadającymi kamieniami. W złych warunkach pogodowych wyjście na wierzchołek nie jest zalecane w związku z możliwością porażenia wyładowaniem elektrycznym lub uderzeniem pioruna. Łatwe zejście z wierzchołka pozwala wykorzystać tę trasę do wejść grup szkoleniowych i szkoleniowo-treningowych. Znaczna długość odcinka lodowego pozwala:

• przygotować wchodzących do bardziej skomplikowanych tras lodowych.

Trasa odpowiada założonej półkategorii trud­ności. Szczelina w cen­trum trasy

Widok na po­czątek trasy z lodowego „brzucha”

Zapis na wierzchołku

Zdjęcie na wierzchołku