Klasa techniczna
Kaukaz Centralny
w. Uszba Południowa przez Wschodnią ścianę (trasa Chackiewicza)
Proponowana — 6B kat. trudn., drugie przejście
Różnica wysokości — 1260 m, w tym część ścienna — 1075 m. Długość trasy — 1600 m, część ścienna — 1275 m. Średnie nachylenie głównej części ściany — 75° (3550–4250 m)

z czego 6B kat. trudn. —

85° (3615–3625 m)
90° (3625–3635 m)
95° (3705–3725 m)
85° (3745–3755 m)
80° (3755–3765 m)
90° (3905–3925 m)
85° (3925–3950 m)
80° (3950–3990 m)
80° (4050–4085 m)
95° (4085–4100 m)
85° (4100–4125 m)
80° (4175–4200 m)

Zakotwiczono haki: skalne 214/79, śrubowe 1/1, закладki 123/59, lodowe 4/0
Godzin marszowych drużyny — 79, dni — 10
Biwaki w namiotach: 1, 2, 3 — w śnieżnej niecce pod skalnym bastionem; 4, 5 — na platformach, ułożonych na skalno-usypiskowym grzbiecie; 6, 7, 8, 9 — na platformach, wyрубanych na skalno-lodowych grzebieniach.
Kierownik — Iwanow Aleksandr Wasiljewicz, KMS

Uczestnicy:

Mielnik Władimir Grigoriewicz, KMS
Gorjun Aleksandr Nikołajewicz, KMS
Kozłowski Siergiej Iwanowicz, KMS
Mielnikow Andriej Andriejewicz, KMS
Tołstow Nikołaj Pietrowicz, KMS

Trener drużyny — Markow Walerij Grigoriewicz, ZTR RFSRR
Wyjście na trasę 23 lipca 1986 r., szczyt — 1 sierpnia 1986 r. Powrót do bazy 3 sierpnia 1986 r.
AGLK „Dżylyk”

Ogólne zdjęcie szczytu 22 lipca 1986 r., 14:00, obiektyw T-43 4/40, punkt fotografowania №2, 3 km, 3000 m.

--- trasa wspinaczki drużyny
--- trasa Niekrasowa 5B kat. trudn., zaliczenie.
--- trasa Tkaczenko 5B kat. trudn., zaliczenie.

PROFIL ŚCIANY Z PRAWEJ STRONY MOŻNA ZDJĘĆ NA TAŚMIE FOTOGRAFICZNEJ TYLKO Z WIERZCHOŁKA USZBA PÓŁNOCNA, GDZIE UCZESTNICY WSPINACZKI NIE BYLI.

Profil ściany z lewej 2 sierpnia 1986 r., 18:00. Obiektyw T-43 4/40. Punkt fotografowania №4, 1 km, 3700 m. A — miejsce biwaków

Działania taktyczne drużyny

Plan taktyczny wspinaczki przewidywał (patrz arkusz marszowy):

20 lipca — wyjazd z bazy. Przejście przez przełęcz Becho. Nocleg na Południowym Przytułku.
21 lipca — podejście do miejsca bazy na lewobrzeżnej morenie lodowca Guli.
22 lipca — dzień przygotowań do wyjścia na trasę. Wyjścia rekonesansowe. Fotografowanie trasy.
23 lipca — od 6:00 wyjście z bazy pod ścianę. Od 8:00 — początek pracy na ścianie. Do 18:00 — wyjście na biwak pod skalnym bastionem (p. 7 — tu i dalej numery punktów i odcinków podano według uściślonej схемы UŁAA, patrz arkusz 8).
24 lipca — obróbka skalnego bastionu (100 m). Nocleg na dawnym miejscu.
25 lipca — wejście po poręczach do miejsca drugiego biwaku pod drugim skalnym pasem (p. 15). Obróbka drugiego skalnego pasa (100 m).
26 lipca — przejście zawieszonych poręczach i dalszy marsz do miejsca 3-go biwaku (p. 21). Obróbka 100 m na skalnym trójkącie.
27 lipca — wejście do p. 29. Organizacja noclegu.
28 lipca — wejście na szczyt.
29–30 lipca — dni rezerwowe na wypadek złej pogody.
31 lipca – 1 sierpnia — zejście ze szczytu trasą 5A kat. trudn. (przez „Czerwony kąt”) do bazy.
Wariant zapasowy zejścia — trasą Gabriela Chergiani 5B kat. trudn.
Zejście awaryjne — tą samą drogą, co wejście.
3 sierpnia — powrót do bazy.

Zakładano obecność grupy obserwatorów i retranslacji z dwóch osób bezpośrednio pod trasą. W przypadku niestabilnej łączności radiowej z bazą planowano wyjście grupy pomocników na w. Południowa Uszba przez „Czerwony kąt”.

Działania drużyny

20 lipca zgodnie z planem taktycznym o 10:00 cały skład drużyny i obserwatorzy wyjechali z bazy „Dżyłyk”. 22 lipca o 12:00 grupy podeszły do miejsca bazy na l. Guli. Tego samego dnia przeprowadzono wyjścia rekonesansowe w rejon górnego biegu l. Guli i na południowy odrośl w. Gulyba dla fotografowania obiektu. 23 lipca o 6:00 drużyna wyszła z bazy w kierunku Wschodniej ściany Południowej Uszby. O 11:00, poruszając się trawersem l. Guli, podeszli do bergryndu pod ścianą. Z tego miejsca zaczyna się technicznie skomplikowana praca na trasie. Wyjście na stromy śnieżny stok powyżej bergryndu zostało dokonane po dwumetrowym pionowym śnieżnym murze. O 12:00 grupa zebrała się u podstawy ściany. Pierwsza pracuje para Mielnik — Gorjun. Do 20:00 grupa przebyła odcinki R0–R10 (patrz zdjęcie 1). Najtrudniejsze okazało się przejście odcinków 4–5, ponieważ odbywało się pod prawdziwym wodospadem wody, płynącej z położonego wyżej śnieżnego stoku. Biwak został zorganizowany w śnieżnej niecce pod dolnym karnizem skalnego bastionu (patrz zdjęcie 2). 24 lipca z rana grupa uściśliła trasę dalszego ruchu, ponieważ z opisu pierwszych zdobywców nie było jasne, gdzie należy zaczynać ruch po bastionie. O 12:00 został znaleziony kontrolny tur, pozostawiony przez pierwszych zdobywców. O 13:00 droga wejścia została uściślona i para Tołstow — Mielnik rozpoczęła obróbkę trasy (patrz zdjęcie 3). Do 14:00 pogoda gwałtownie się pogorszyła, zaczął padać śnieg, kasza, zerwała się burza. Do 18:00 para kontynuowała pracę na ścianie, ale była zmuszona zejść na biwak. Za dzień zostały obrobione odcinki 9–11 (w sumie 40 m). 25 lipca z rana pogoda była już zła — pada kasza, mgła. O 9:00 do obróbki trasy wyszła para Gorjun — Kozłowski. Do 16:00 w warunkach silnej niepogody parze udało się obrobić jeszcze 80 m bastionu (odcinki 11–15). Kontynuująca się niepogoda nie pozwoliła grupie w pełnym składzie wyjść na górę do miejsca planowanego biwaku. Zostało podjęte decyzję o wykorzystaniu pierwszego dnia (rezerwowego) na niepogodę i przenocowaniu na dawnym miejscu. 26 lipca rano — mgła, czasami pada kasza. O 9:00 grupa wychodzi na górę po zawieszonych poręczach (patrz zdjęcie 4). O 11:00 pogoda znów się psuje — szkwałowy wiatr z silną kaszą, burza. W tych warunkach do 18:00 grupa wychodzi do miejsca drugiego planowego biwaku. Platformy pod namioty zostały wyrubane w skalno-lodowym grzebieniu pod ścianą (patrz zdjęcie 5). Wykorzystując tymczasową poprawę pogody, para Mielnik — Iwanow przez 2 godz. obrobiła 40 m na drugim skalnym pasie (odcinki 16–17). 27 lipca o 9:00 para Mielnik — Iwanow wyszła do dalszej obróbki trasy. Od 10:30 pogoda znów się pogorszyła — kasza, burza, widoczność 30–40 m. Para pracowała do 15:00, obrobiła z uwzględnieniem wczorajszego przejścia 120 m (odcinki 16–20), zeszła na biwak. Burza trwała, grupa podjęła decyzję o wykorzystaniu jeszcze jednego rezerwowego dnia na niepogodę. 28 lipca. Od rana pogoda była dobra. O 9:00 grupa zaczęła ruch w górę po poręczach. Odcinek 20–21 powyżej poręczach jako pierwsza przeszła para Tołstow — Mielnik. Do 18:00 grupa zebrała się pod „skalnym trójkątem” (odcinek 21). Biwak został zorganizowany na skalnym z lodem ramieniu ściany. Do tego czasu pogoda znów się pogorszyła — mgła, śnieg. Brak rozeznania nie pozwolił na rozpoczęcie obróbki trasy (patrz zdjęcie 5, 6). 29 lipca od 9:00 para Gorjun — Kozłowski, a następnie Mielnik — Iwanow wyszli do obróbki ściany. Do 17:00 udało się obrobić 200 m (odcinki 21–28). Kontynuująca się niepogoda — opad śniegu, czasami burza — znów nie pozwoliła grupie w pełnym składzie wyjść na górę do miejsca planowego biwaku — w warunkach niepogody takie wyjście mogłoby doprowadzić do noclegu w niezaplanowanym miejscu (może wiszącego), co postawiłoby grupę na granicy sytuacji awaryjnej. Biorąc to pod uwagę, grupa podjęła decyzję o wzięciu jeszcze jednego dnia na niepogodę, niezaplanowanego w planie taktycznym, i przenocowaniu na dawnym miejscu. 30 lipca przez całą noc i więcej niż pół dnia — burza, opad śniegu. Wydało się około 70 cm śniegu. Grupa była zmuszona przeczekać na biwaku, czyli wziąć drugi niezaplanowany dzień na niepogodę. Zapasy paliwa i żywności pozwalały na to. 31 lipca — dobra pogoda. Grupa przeszła poręcze i do 18:00 podeszła do śnieżno-lodowego noża (odcinki 30–31). Odcinki 28–30 jako pierwsza przeszła para Mielnikow — Tołstow. Platformy pod namioty zostały wyrubane w grzebieniu noża. Do 21:00 ta sama para obrobiła odcinki 31–34. Po połączeniu z bazą grupa otrzymała zgodę na przedłużenie kontrolnego terminu powrotu do bazy do 5 sierpnia. 1 sierpnia od 9:00 grupa w pełnym składzie pracowała na trasie (patrz zdjęcie 7, 8). Przed sobą para Tołstow — Mielnik. O 16:00 grupa wyszła na szczyt i rozpoczęła zejście przez „Czerwony kąt”. 2 sierpnia, po uściśleniu śnieżno-lodowej sytuacji na drodze zejścia („goły” lód, częsty spad kamieni po „krawacie”), grupa podjęła decyzję o przejściu na wariant zapasowy zejścia trasą Gabriela Chergiani (patrz zdjęcie 9). 3 sierpnia o 14:00 grupa wróciła do bazy. 5 sierpnia, po przejściu przez przełęcz Becho, grupa wróciła do bazy.

Poręcze były organizowane na odcinkach R1–R7, R9–R15, R16–R40. Z R9 zdjęto notatkę pierwszych zdobywców. Ze szczytu — notatkę grupy instruktorów a/b Zescho pod kierownictwem Jemełjanienko J.S. z 22 lipca 1986 r. Wypadków i urazów nie było. Nie było również naruszeń grafiku łączności radiowej.