Paszport wejścia

1. Klasa wejść — SKALNY
2. Rejon wejścia — CENTRALNY KAUKAZ
3. Szczyt, jego wysokość, trasa — MAŁA USZBA, 4200 m, południowo-zachodnim kontrforsem, KOMBINOWANA
4. Przewidywana kat. trud. — 5B
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 700 m długość trasy — 860 m długość odcinków 5B–6 kat. trud. — 242 m średnie nachylenie trasy — 59°
6. Zabezpieczenie: haki skalne — 46/8 lódki — 6 haki szlamбур. — 2 elementy zakł. — 38/7
7. Czas przejścia — 20 godz.
8. Liczba noclegów — jeden, leżący z wodą.
9. Skład grupy: Kudriawcew W. A. — KMS, kierownik Domraczew S. I. — KMS Krugłowienko A. W. — KMS Fursow W. A. — KMS
10. Trener drużyny — Kudriawcew W. A. — KMS, 1-sza sp. kat.
11. Data wyjścia na trasę — 25 sierpnia 1985 r. Wejście na wierzchołek — 26 sierpnia 1985 r. Powrót do USAB „Baksan” — 27 sierpnia 1985 r.
12. Organizacja — Komitet Sportowy Obwodu Kurskiego.

Widok na ścianę z kontrforsa — biwak obserwatorów

1-sza Kensiciego 1971 r., 2-ga Gorodeckiego 1977 r., 3-cia Grigorienko–Pryhody 1981 r., 4-ta grupa 1985 r. Zdjęcie 7 sierpnia 1985 r. 19:00, obiektyw Industar-26 M, odl. ogniskowa — 5 mm, punkt № 1, wysokość 3550 m, odległości. www.alpfederation.ru ↗

Zdjęcie profilu ściany z lewej. Zdjęcie 27 sierpnia 1985 r. 11:00. Wysokość 4050 m, odl. 500 m. Punkt fot. 2. Obiektyw Industar-26 M, odl. ogniskowa 5 mm. ---- widoczna część trasy,.... niewidoczna część trasy, numery przy półkach — numery odcinków wedł. schematu UIAA www.alpfederation.ru ↗ Ostateczny plan taktyczny wejścia został opracowany po rozpoznaniu przeprowadzonym przez zespół pod w. Mała Uszba 5–8 sierpnia 1985 r., gdzie ostatecznie ustalono trasę pierwszego przejścia, możliwe miejsca noclegów, czas przejścia poszczególnych odcinków.

Wizualna obserwacja newralgicznych miejsc trasy za pomocą lornetki określiła dobór sprzętu:

• amortyzator;
• haki szlamburowe wielokrotnego użycia;
• regulowane zakłady.

Podczas wejścia zespół przyjął następujący harmonogram ruchu:

a) wyjście z biwaku o 7:00; b) godzinny odpoczynek (obiad) 12:00–13:00 (o ile to możliwe); c) zatrzymanie na biwak 19:00–20:00 (o ile to możliwe); d) w pierwszym dniu wejścia (25 sierpnia 1985 r.) — przygotowanie ściany.

Łączność zespołu z bazą odbywała się przez grupę współpracującą, znajdującą się na Płaskowzgórzu Uszbyńskim, za pomocą radiostacji „Karat-2N”.

Biorąc pod uwagę specyficzne warunki pogodowe rejonu wejścia, zespół przewidział zapas czasu (2 dni) na ewentualne oczekiwanie na trasie w przypadku pogorszenia pogody. Każdy członek zespołu miał zestaw indywidualnego wyżywienia, indywidualną apteczkę, którą mógł użyć w razie potrzeby. Na wypadek rozdzielonego biwaku każdy członek zespołu miał zestaw biwakowy: mata, worek biwakowy, puchowy kombinezon.

R0–R1. Lodowo-śnieżny stok, przełęcz brzeżna jest pokonywana na przemian z organizacją poręczowania na ścianie przełęczy brzeżnej i na stoku powyżej przełęczy brzeżnej. Przejście 25 sierpnia 1985 r. Kat. trud. II.

R1–R2. Początek kontrforsa do miejsca noclegu, skały 3–5 kat. trud. z dobrymi uchwytami w dolnej części. Podczas pokonywania wewnętrznego kąta mocno zniszczone, z obecnością luźno leżących kamieni. Odcinek był pokonywany na przemian na skróconej linie. Pracowała pierwsza dwójka Kudriawcew–Fursow. W górnej części wewnętrznego kąta zorganizowano współpracę dwójek. Przejście 25 sierpnia 1985 r.

R2–R3. Nocleg na ramieniu kontrforsa (leżący). Miejsce wybrane podczas zwiadu, bezpieczne z punktu widzenia zagrożenia kamieniami, jest woda (potok — zagrożony kamieniami). Od 15:00 dwójka Domraczew–Krugłowienko przygotowuje fragment trasy ściennej (do wieczora rozwieszono 120 m poręczowania).

R3–R6. Pionowa ściana (250 m), skały 5–6 kat. trud. z przewieszonymi fragmentami, monolitne z ograniczoną liczbą uchwytów. Pracowała pierwsza dwójka Domraczew–Krugłowienko. Pierwszy pracował bez plecaka z użyciem ITO. W środkowej części ściany do ubezpieczenia wbito haki szlamburowe. Ściana była pokonywana we współpracy dwójek z organizacją poręczowania. Pierwszy pracował na podwójnej linie, w butach trepowych. Poręczowanie pokonywane głównie z ubezpieczeniem. W porannych godzinach ściana w dolnej części z uchwytami zalanymi lodem. Podciąganie plecaka nie było stosowane. Grupa miała trzy plecaki (na czas pokonywania ściany). Plecaki były podciągane zawieszone u uprzęży.

Schemat trasy w symbolach UIAA Skala 1:2000 (1 cm — 20 m)

Opis trasy według odcinków

R0–R1. Lodowo-śnieżny stok z przełęczą brzeżną. Do przełęczy brzeżnej łagodny stok, powyżej niego stromy. Przełęcz brzeżna zatkana śniegiem, wysokość ścianki od 4 do 6 m. R1–R2. Dolna część kontrforsa. Skały głównie monolitne. R2–R3. Zniszczony nie stromej miejscami zaśnieżony grzbiet. Po obu stronach grzbietu kamieniozbiorowe lodowo-śnieżne żleby. R3–R6. 250-metrowy, pochylony w prawo wewnętrzny kąt. Lewa ściana kąta wystaje od ściany na 6–15 m i ma stromość ponad 90° na całej swojej długości. Prawa ściana, o szerokości 20–40 m, ma stromość 80–95°, stanowi monolitną skałę z ograniczoną liczbą występów i pęknięć. Z prawej strony tego wewnętrznego kąta znajduje się pionowy kąt- komin z małym potokiem. Z lewej strony znajduje się wewnętrzny kąt przechodzący w szczelinę, a następnie w żleb, wychodzący do śnieżnego grzebienia na Południowym żebrze wierzchołka. Kąt zalanym lodem, po oświetleniu stoków (po 11:00) stale spadają po nim kamienie i lód. R6–R7. Wyjście na ramię kontrforsa po zniszczonej półce i ścianie. Ramię kontrforsa zniszczone, o nachyleniu 40° i więcej. Można urządzić miejsce pod namiot. Z lewej — strome lodowo-śnieżne zbocze, z prawej — zlodowaciały żleb. Na kontrforsie występują zaśnieżone i zlodowaciałe fragmenty skał. R7–R8. Zniszczone ścianki grzbietu przeplatają się z wygodnymi do ubezpieczenia półkami, na większości z nich leży śnieg i lód. Ostry śnieżny grzebień z małymi nawisa-mi na wschód. R8–R9. Monolitne wygładzone skały grzbietu. R9–R10. Zniszczone, wielkoblokowe skały. Ściany o wysokości 6–8 m, półki pochyłe, wygodne do organizacji ubezpieczenia.