Bez tytułu

Starikow Gennadij, Moskwa (zdjęcie autora) Trapecija 2А. Paszport wejścia.

1. Rejon — Kaukaz, dolina — Adyłsu. (tabl. – 2008 r., s. 42, poz. 171) Nazwa wierzchołka — Trapecija (3697), S zboczem i Z granią.
2. 2А kat. trudn. (pierwoprzejście)
3. Charakter trasy — skalna.
4. Przewyższenie trasy od lodowca — 600 m

Długość trasy — 1200 m

1. widok z doliny Adyłsu
2. widok z lodowca
3. Użyto w sumie na trasie: haków skalnych — 5 szt.
4. Godzin marszu od biwaku na Zielonym Hotelu do wierzch. — 7 godzin, stromy zjazd do wschodniej przełęczy z w. Czotczat, następnie w lewo na lodowiec, omijając 1–2 bergszrundy (asekuracja!), (możliwy jest z tej przełęczy zjazd w prawo do przełęczy Gumači i dalej). Patrz pięć zdjęć.
5. Grupa sportowa: kier. Najdowicz B.W. — KMS, instr.; Stari­kow G.A. — 1-sza kat., instr.; Sinelszczikow G. — 2-ga kat..
6. z przełęczy wyjście na 3 grań
7. grań do wierzchołka Trapecija
8. Trener: Barow K.A. — MS, ZT Ukr.
9. Wyjście na trasę i powrót: 6 sierpnia 1974 r.
10. Organizacja — Wszechzwiązkowa szkoła instruktorów w a/l „Elbrus”.
11. widok na zjazd z przełęczy od w. Czotczat

Rekomendacje:

• mieć haki skalne — 6–7 szt.

Uwaga: sama trasa logiczna. Niebezpieczny odcinek przed samym wierzchołkiem — zjazd z grani w lewo na północne zbocze na długości 15–20 metrów, trawers pod wierzchołek (spotka się hak lodowy „mar­kowka”, wbity w skałę).

Patrz zdjęcie 2. Po grani usypiskowej wejście w górę na skalną przełęcz (punkt kontrolny 1). Z przełęczy w lewo w górę 100 m po grzebieniu. Niewielki sciankę na drodze lepiej objechać z lewej strony. Wyjście na główną grań w lewo do żółtego okrągłego wewnętrznego kąta-żlebu 25 m. Dalej wzdłuż zachodniej grani droga prowadzi do południowego wierzchołka — punkt kontrolny 2.

Droga przebiega po zniszczonych skałach grani aż do 1-szego żandarma, który jest obchodzony po półce (30 m) z asekuracją przez występ. Następnie po ostrej grani 15 m pod 2-gi żandarm, który jest obchodzony z lewej strony. Na początku trzeba zjechać w dół po pochyłej półce do śnieżno-lodowego zbocza. Dalej — po granicy śniegu i skał do początku „Rudej” półeczki, wychodzącej ukośnie do szarobiałych skał wierzchołkowej baszty.

Ruch z przemienną asekuracją przez występy. Szaro-białe skały są pokonywane aż do wyjścia na główną grań. Stąd, obchodząc wierzchołkową basztę, w prawo po półkach — wyjście na wierzchołek.