-
Centralny Kaukaz; dolina rzeki Ułłuchurzuk; rozdział według tabeli klasyfikacyjnej „od przełęczy Czipierazau do w. Gumaczy”
-
Nazwa wierzchołka: Kjukjurtiu-Kołbaszy (4639 m), nazwa marszrutu: prawa część centrum Zachodniej ściany
-
Proponowana — 6B kat. trud., pierwsze wejście
-
Charakter marszrutu: kombinowany
-
Różnica wysokości marszrutu: 890 m (wg wysokościomierza); w tym część ścienna: 580 m.
Długość marszrutu: 1330 m. Długość odcinków:
- V kat. trud. – 100 m.
- VI kat. trud. – 605 m.
Średnie nachylenie:
- zasadniczej części marszrutu – 82 st.
- całego marszrutu – 61 st.
-
Pozostawiono „haczyków” na marszrucie:
Razem: 30, w tym szlamburowych 27 (koronki «Petzl», bez uszek)
Użyto haczyków na marszrucie:
- szlamburowych stacjonarnych – 27, w tym I.T.O. – 0;
- szlamburowych zdejmowanych – 30, w tym I.T.O. – 30.
Użyto w sumie sztucznych punktów podparcia (I.T.O.):
- haczyków – 73;
- elementów zaklinowanych – 128;
- skałyhaków na reliefie i dziurkach – 90;
- haczyków szlamburowych – 30.
-
Godzin marszu zespołu: zima 2000 – 47,5 godz., 10 dni;
lato 2000 – 63 godz., 9 dni
-
Kierownik: Andriej Andriejew Wiktorowicz — KMS
Uczestnicy:
- Igor Potankin Wadimowicz — MS
- Dmitrij Kirsanow Aleksandrowicz — KMS
- Aleksiej Kriwicki Nikołajewicz — KMS
(w okresie zimowym uczestniczył także Kaszelenko J.W. — MSMS)
-
Trener: I.W. Potańkin
-
Wyruszyli na marszrutę: 2 lipca 2000 r. (wcześniej przeprowadzili rozpoznanie) Doszli na wierzchołek: 14:00, 6 lipca 2000 r. Powrócili do bazy: 7 lipca 2000 r.


Profil Zachodniej ściany Kjukjurtiu z lewej strony Zdjęcie z helikoptera (26 lutego 2000 r.)
Fotopanorama rejonu
Zdjęcie z helikoptera (26 lutego 2000 r.)

Opis rejonu wejścia
Położenie. Wierzchołek Kjukjurtiu (Kjukjurtiu-Kołbaszy) jest położony w południowo-zachodnim odgałęzieniu Elbrusa w odległości 4,5 km od Zachodniego wierzchołka. Wierzchołek i dogodne drogi podchodzenia znajdują się na terytorium Karaczajo-Czerkieskiej republiki Federacji Rosyjskiej. Północno-Zachodnia ściana Kjukjurtiu znajduje się w masywie Elbrusa i jest dość odległa od dróg dojazdowych, co stwarza znane niedogodności przy podchodzeniu do podnóża ściany pieszo.
Dojazd z Karaczajo-Czerkiesji. Od miasta Karaczajewsk (1000 m) do osiedla Uczkułan (1400 m) — po asfaltowanej drodze (55 km);
- Następnie 5 km w dół rzeki Ułłu-Kam (Kubań) do osiedla Churzuk (1450 m);
- Skręcić w lewo w dolinę rzeki Ułłuchurzuk, prawego dopływu Kubania, po drodze gruntowej (15 km) przez liczne mosty (około 12);
- Po rozwidleniu (zbiegu rzek) Ułłuchurzuk–Bitiktiebie (w lewo odchodzi droga na źródła siarki) stan drogi po lewym brzegu Ułłuchurzuka pogarsza się, która, nabierając wysokości nad rzeką, wyprowadza do ostatniego karaczajewskiego koszu (2300 m) z polanami i sosnowym lasem wokół.
Podejście pod bazę:
- Od koszu pieszo w górę doliny po lewym brzegu Ułłuchurzuka do zakrętu doliny (w rejonie w. Kurshou, 3690 m) w lewo – 2,0–2,5 godz.;
- Stąd (2500 m) widać masyw Elbrusa z Zachodnim wierzchołkiem, a także z zachodnim ramieniem («Kopuła») i w. Kjukjurtiu;
- Dalej doliną w stronę jęzora lodowca Kjukjurtiu i po jego lewej morenie do równych płószczyzn dla biwaków w „kieszeni” moreny w rejonie przełęczy Kebek (3000 m);
- Tutaj także są dobre miejsca dla desantu pod ścianę śmigłowcem;
- Dogodne miejsce dla bazy — skraj lodowca, woda źródlana, niewielka roślinność trawiasta;
- Od koszu do bazy – 4,0–5,0 godz.
Jest także droga z rejonu Przielbrusja republiki Kabardyno-Bałkarskiej. Od polany Azau (dolina rzeki Baksan) koleją linową do stacji „Mir”. Dalej przez przełęcze Chotiutau i Kjukjurtiu do bazy. Razem – 2 dni.
Podejście z bazy pod marszrutę:
- Od bazy w górę moreną do Zachodniej ściany.
- Dużo głazów, miejscami żwir, potem wyrównanie — miejsce na biwak (3600 m).
- Od bazy do biwaku – 1,5–2,0 godz.
Ruch od biwaku:
- Po firnowym stoku poruszać się pod ścianę; stromizna rośnie od 25 do 45° przed wejściem w żleb przy charakterystycznym bergszruncie.
- Ruch w rakach.
- Od biwaku do początku marszrutu – 2 godz.
Zejście z wierzchołka w bazę:
- Zejście z wierzchołka (po żlebie bezpośrednio za wierzchołkiem) w stronę między lodowcem Ułłukam i stromym bocznym grzbietem z wierzchołka na przełęcz Kjukjurtiu — 10 linek i 5 linek po pionowej (90–95°) ścianie aż do początku firnowego stoku.
- Dalej ruch w dół i trawersem w prawo na przełęcz Kjukjurtiu.
- Z przełęczy trawers w lewo, następnie stopniowo w prawo w dół po śnieżnej poduszce i po nie stromym lodowym stoku na morenę i do bazy.
- Schodzenie z wierzchołka zajmuje 14–16 godz.
Rejon wejścia. Centralny Kaukaz. Sam wierzchołek jest niewielkim wzniesieniem na Południowo-Zachodnim ramieniu (od Zachodniego wierzchołka Elbrusa) opadającym ścianą. Cechy charakterystyczne:
- Oddalenie od dróg;
- Potężne zlodowacenie wokół;
- Zimna ekspozycja — słońce pada na ścianę po 14:00;
- Brak wody z powodu dużej stromizny ściany.
Rejon wyróżnia się niestabilną i surową pogodą; po obiedzie zazwyczaj chmury i śnieg. Komplikują wejście i czynią je psychicznie napiętym miejscami zniszczone skały, szczególnie w górnej części. Sama ściana jest zbudowana ze skał wulkanicznych, głównie tufowych, o różnej twardości.
Schemat marszrutu w symbolach UIAA. M 1:2000
Schemat marszrutu w symbolach UIAA.

Podczas pierwszego przejścia zostały pozostawione kopce kontrolne w miejscach noclegów. Notatki na wierzchołku Kjukjurtiu nie znaleziono. W kopcu kontrolnym pozostawiono notatkę grupy Klubu Górskiego «Maunteks» o pierwszym wejściu.
Uwagi co do wymagań raportu
- Każda strona raportu jest przedstawiona na osobnej karcie. Przy tym numeracja kart i stron jest zgodna z «Obowiązującymi wymaganiami do raportu…»
- Warunki meteorologiczne w grafiku wejścia zaznaczono tekstem dla lepszej czytelności grafiku.
- Brak notatki na wierzchołku można tłumaczyć tym, że puszka, znaleziona w kopcu kontrolnym, nosiła ślady uderzenia piorunem. Wariant błędnego wyboru wierzchołka w tym przypadku nie wchodził w rachubę.
- Na karcie 6 raport jest uzupełniony dodatkowymi zdjęciami w celu pełniejszej ilustracji marszrutu.
- Przy fotografowaniu na wierzchołku do obowiązkowego zdjęcia grupy, niestety, nie wszedł sam fotograf (Kriwicki A.N.).
Kierownik wejścia
A.W. Andriejew

Zdjęcie profilu Zachodniej ściany Kjukjurtiu z prawej części centrum ściany. (luty 2000 r.)

Praca na odcinku R1–R2 (luty 2000 r.)

Wspinaczka na odcinku R5–R6 (luty 2000 r.)

Wisząca skała odcinków R6–R8 (27 czerwca 2000 r.)

Początek odcinka R6–R7
W górnej części zdjęcia (w środku) — widok na marszrutę Łukaszwiłi z półką na nocleg (ze śniegiem) (27 czerwca 2000 r.)

Początek odcinka R14–R15. (4 lipca 2000 r.)

Odcinek R10–R11 (3 lipca 2000 r.)

Przenoszenie biwaku z wysokości 4325 m na wysokość 4470 m (5 lipca 2000 r.)

Odcinek R15–R16 (5 lipca 2000 r.)

Widoczna część odcinka R16–R17 (6 lipca 2000 r.)

Odcinek R17–R18 (6 lipca 2000 r.)

Komentarze
Zaloguj się, aby zostawić komentarz