Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki — techniczna
2. Rejon wspinaczki — Kaukaz Centralny, rejon Elbrusa
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczki — Kjukjurtiu, 4623 m, centrum zachodniej ściany
4. Przewidywana kategoria trudności — 6B kat. trudn.
5. Charakterystyka trasy: a) różnica wysokości — 1020 m. b) długość odcinków: 5 — 120 m, 6 — 425 m, A-II — 8 m, mieszane (U–VI, A+e) — 235 m. c) średnie nachylenie — 87°
6. Wbite haki: do asekuracji: a) skalne — 167, b) lodowe — 10, c) szlamburkowe — 7, d) zaklinowane — 70; do ITO: a) skalne — 59, b) lodowe — 0, c) szlamburkowe — 37, d) zaklinowane — 24
7. Ilość godzin marszu — 94,5
8. Ilość noclegów i ich charakterystyka — 7 wiszących i 2 siedzące
9. Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników i ich kwalifikacje:
   1. Lukašvili Tariel Šalvovič — MS ZSRR
   2. Čičinadze Murad Grigor‘jevič — MS ZSRR
   3. Gheldiašvili Iraklij Aleksejevič — KMS, MS ZSRR w zakresie wspinaczki skałkowej
   4. Tarhnišvili Davit Ivanovič — KMS
   5. Kelehsashvili Džemal Longinozovič — KMS
10. Trenerzy drużyny — Šarašenidze D.B. — MS ZSRR, Giutašvili R.I. — MS ZSRR.
11. Data rozpoczęcia trasy i powrotu — 12 lipca 1981 r., 21 lipca 1981 r.

Taktyka wspinaczki

Na podstawie danych z rozpoznania ustalono parametry trasy, na podstawie których opracowano plan taktyczny wspinaczki, który w zasadzie pokrył się z rzeczywistym, z wyjątkiem nieznacznych odchyleń w części dotyczącej przejścia poszczególnych odcinków i wyznaczonych miejsc na noclegi.

Charakter ukształtowania ściany podpowiedział nam, że: optymalna liczba uczestników wspinaczki to 5 osób, do organizacji noclegów — 2 hamaki, 2 platformy, 2 pary raków, 4 plecaki, 2 młotki lodowcowe, żumary na każdego, do łączności między zespołami — 2 radia, lekkie pojemniki na wodę, 320 m liny głównej i 80 m pomocniczej (dla osoby idącej przodem).

Bazując na doświadczeniach z poprzednich wspinaczek ścianowych, produkty żywnościowe były dobierane w ilości 250 g na dzień na uczestnika, według jego potrzeb smakowych, i przewidziano indywidualne pakiety z produktami żywnościowymi oraz lekarstwami przy rozdzielnych noclegach.

Dla pełnego odciążenia pierwszego zespołu przewidziano:

• wyciąganie jednego plecaka,
• transport pozostałego ładunku dobrze opanowaną metodą amerykańską,
• pracę z dwiema linami dla większego bezpieczeństwa przemieszczania się.

Wspinacze i obserwatorzy posiadali zdjęcia trasy z identyczną siatką współrzędnych dla korygowania ścieżki przemieszczania się grupy.

• Przejście przez ścianę było planowane na 8 dni marszu.

Charakterystyka trasy

Centrum zachodniej ściany Kjukjurtiu jest unikalne ze względu na zestaw parametrów właściwych dla trudnych ścian:

• duże nachylenie
• duża różnica wysokości dla ścian o takim nachyleniu
• duża długość odcinków z ujemnym nachyleniem i występami skalnymi
• brak miejsc nawet na siedzące noclegi (z wyjątkiem pierwszego, wszystkie noclegi są wiszące)
• brak śniegu dla wody w środkowej części trasy
• występowanie pasów ze słabą skałą
• chłód z powodu położenia między dwoma dużymi zlodowaceniami — wszystko to daje podstawy do twierdzenia, że na Kaukazie nie ma innej takiej ściany.

Przeszłe wcześniej przez zespół najtrudniejsze trasy ścianowe 6B kat. trudn., takie jak północne ściany Čatyńa i Džigita, zachodnie ściany J. Uszby i Bodhony w znacznej mierze ustępują centrum zachodniej ściany Kjukjurtiu. Tak więc, północna ściana («romb») Čatyńa ustępuje pod względem długości, Džigit i Uszba — pod względem średniego nachylenia i długości odcinków przewieszonych, Bodhona — pod względem średniego nachylenia i surowości.

Trasę można warunkowo podzielić na 5 pasów:

• strome zbocze lodowcowe (R1)
• pionowe monolityczne skały z małymi występami skalnymi (R1–R29)
• odcinek z dużymi, czerwonego koloru monolitycznymi występami skalnymi (R29–R45)
• pionowe, słabe skały (R45–R51)
• część grzbietowa (R51–R54)

Jednym z istotnych czynników jest różnorodność budowy geologicznej — naprzemienne występowanie skał o niskiej wytrzymałości z twardymi, co wymaga zastosowania różnorodnego sprzętu i sposobów przemieszczania się. Przejście przez miękkie skały czasami wymaga dublowania haków, bez czego asekuracja może okazać się niewiarygodna.

Należy zauważyć jeszcze jedną ważną cechę trasy. Ujemne nachylenie pasa (R29–R45) o znacznej długości z kaskadami czerwonych występów skalnych o różnej orientacji, obok nadzwyczajnej trudności jego przejścia, stawia przed wspinaczem problematyczne zadanie — po przejściu tego pasa praktycznie wyklucza się możliwość zejścia ze ściany. Osoba schodząca na linie na odległość kilku metrów odchodzi tak daleko od ściany, że niezwykle komplikuje to organizację kolejnego schodzenia (podczas schodzenia należało podciągać się do ściany). Dlatego kolejne grupy powinny zwrócić uwagę na właściwy rozkład sił.

Wymienione powyżej charakterystyki określają przebytą trasę jako jedną z najtrudniejszych i niewątpliwie najwyższej, 6B kat. trudn.

ZAŁĄCZNIKI

TABELA PODSTAWOWYCH CHARAKTERYSTYK TRASY WSPINACZKI

Czas wyjścia — 8:00, czas zatrzymania — 20:00, ilość godzin marszu — 10, nocleg wiszący.

Czas wyjścia — 8:30, czas zatrzymania — 21:30, ilość godzin marszu — 12 ч 30 мин, nocleg wiszący.

Czas wyjścia — 8:00, czas zatrzymania — 22:00, ilość godzin marszu — 13, nocleg wiszący.

Czas wyjścia — 9:00, czas zatrzymania — 21:30, ilość godzin marszu — 11 ч 30 мин, nocleg wiszący na starym miejscu. 17.07 Z powodu niepogody zespół nie pracował, przebywał na tym samym miejscu.

Czas wyjścia — 13:00, czas zatrzymania — 22:30, ilość godzin marszu — 8 ч, nocleg wiszący.

Czas wyjścia — 9:00, czas zatrzymania — 21:00, ilość godzin marszu — 11, nocleg wiszący.

Czas wyjścia — 8:00, czas zatrzymania — 22:00, ilość godzin marszu — 13, nocleg siedzący.

Czas wyjścia — 8:00, wyjście na wierzchołek — 11:30, ilość godzin marszu — 3,5. Łącznie wbito haki:

1. skalne: do asekuracji — 167, do ITO — 59
2. Lodowe: do asekuracji — 10, do ITO — 0
3. Szlamburowskie: do asekuracji — 7, do ITO — 37
4. Zaklinowane: do asekuracji — 70, do ITO — 24 Ilość godzin marszu — 94,5 Ilość noclegów — 2 siedzące, 7 wiszących

97. 19-20-21-29

Szkic trasy