II Akспорт

1. Klasa wspinaczki skalnej.

2. Centralny Kaukaz.

3. Szczyt Baškara, 4241 m, po Północnej ścianie.

4. Proponowana kat. sł. – 5B, zaliczeniowa.

5. Charakterystyka marszrutu:

   różnica wysokości z uwzględnieniem lodospadu 600 m, długość odcinków 5 kat. sł. 510 m, śr.kr. 65°, 6 kat. sł. 80 m, śr.kr. 85°, średnie nachylenie części ściennej marszrutu 60,5°

6. Zbite haki:

   skalne 53, szlamburne 7/7, lodowe 15, elementy zakładane 91/4

7. Godzin marszu 17,5 godz

8. Noczleg jeden na grzebieniu, wygodny.

9. Kierownik drużyny Zacharow W.G., KMS

   uczestnicy: Ponomariew W.W., KMS Archipow W.A., KMS Bakalejnikow J.D., KMS

   • Kuzniecow A.W., 1-sza sp. r.
   • Pieriewierzejew J.P., KMS

10. Trener Bajakin S.G., MS.

11. Wyruszyli na marszrutę 30 lipca 1984 r.

    szczyt 31 lipca 1984 r. powrót 31 lipca 1984 r. Wspólne zdjęcie szczytu. Obiektyw „Mir-10A”, odległość ogniskowa 50 mm, kamera „Zienit-18”.

    29 lipca 1984 r., 6:00, punkt zdjęciowy nr 1 (patrz mapę).

Zdjęcie profilu ściany z lewej strony.

22 lipca 1984 r., 10:00, punkt zdjęciowy nr 2, kamera i obiektyw takie same.

Działania taktyczne drużyny

Przejście marszrutu odbyło się zgodnie z planem taktycznym, bez odstępstw. 30 lipca 1984 r. przez lodospad dotarli do bergszruntu – punkt R0 w parach ze zmienną i jednoczesną ubezpieczką.

Odcinek R0–R2 jako pierwsza przeszła para Pieriewierzejew — Zacharow, jako ostatni idzie Ponomariew.

Na odcinku R2–R16 jako pierwsza pracuje para Zacharow — Bakalejnikow. Bakalejnikow jako pierwszy pokonuje odcinek ze szlamburną drogą R9–R13. Jako ostatni na tym odcinku pracuje Pieriewierzejew.

Odcinek R16–R22 jako pierwsi pokonują Archipow — Pieriewierzejew, jako ostatni — Ponomariew.

Noczleg na grzebieniu, placówka wygodna. 31 lipca 1984 r. Na odcinku R22–R26 jako pierwsi pracują Archipow — Bakalejnikow. Jako ostatni idzie Ponomariew.

Na całej długości marszrutu uczestnicy idą po umocowanym linie na dwóch zaciskaczach „żumar”, ostatni idzie na jednym „żumarze” i z górną ubezpieczką.

Łączność radiowa na marszrucie z obserwatorami stabilna, odbywała się zgodnie z harmonogramem. Do łączności wykorzystano radiostacje pasma UKF.

Nie było wypadków i kontuzji.

Schemat marszrutu w symbolach UIAA

M 1: 2000

Łączna liczba godzin marszu od bergszruntu do szczytu (R0–R26) – 14,5 godz

Łączna liczba punktów ubezpieczenia – 166/11

Opis marszrutu po odcinkach

Odcinek do punktu R0 – podejście pod bergszrunt po śniegu i lodospadach, często występują szczeliny, które omija się lub przechodzi po śnieżnych mostach. Stan śniegu dobry, stopnie tworzą się bez większych wysiłków, przy przemieszczaniu się we wczesnych godzinach dnia śnieg dobrze trzyma.

• R0–R1. Bergszrunt, wysokość pokonywanej ściany bergszruntu 5 m, luźny lód.
• R1–R2. Twardy lód, pokryty skorupą śnieżną o grubości 2–3 cm. Ruch w rakach, ubezpieczenie poprzez lodoburwe haki.
• R2–R3. Wewnętrzny narożnik na prawo do lewej, następnie wzdłuż półki w prawo do skał. Odcinek mocno zaśnieżony, zniszczone skały. Na półce dogodne miejsce do zdjęcia raków.
• R3–R4. Ścianka z dużą ilością pęknięć, skały dostatecznie lite, zaśnieżone. Po ściance — półka, dogodne miejsce ubezpieczenia.
• R4–R5. Ścianka z ograniczoną ilością pęknięć, skały lite, miejscami.
• R5–R6. Wewnętrzny narożnik, mocno zaśnieżony, rozczłonkowany relief, bogaty w pęknięcia, dość lite skały.
• R6–R7. Ścianki przeplatane pochyłą półką, miejscami śnieg, ograniczona ilość pęknięć i szczelin, monolit, złe tarcie.
• R7–R8. Półka typu baranich łbów, mało pęknięć, śnieg. Wspinaczka utrudniona zaśnieżeniem.
• R8–R9. Wewnętrzny narożnik, wyprowadzający na półkę pod czarnym karnizem. Półka pochyła, tarcie złe, szczelin brak. Z karniza stale leje się woda. Marszruta przebiega na prawo od tego strumienia w kierunku do szlamburnej drogi.
• R9–R10. Stroma ścianka ze szlamburną drogą. Użycie ITO, wspinaczka trudna technicznie i fizycznie, szczelin i pęknięć brak, monolit. Jedno z kluczowych miejsc marszrutu.
• R10–R11. Pochyła półka, duża ilość szczelin i pęknięć, zaśnieżone, zniszczone skały. Wspinaczka prosta.
• R11–R12. Kominek na lewo od dużego wewnętrznego narożnika na 8–10 m. Lite skały, jest szczelina pod duże zakotwiczenia. Wspinaczka trudna, ITO.
• R12–R13. Pochyła półka, zniszczone zaśnieżone skały. Wspinaczka prosta.
• R13–R14. Zniszczona skalna ścianka, miejscami śnieg. Relief bogaty w pęknięcia, szczeliny. Wspinaczka złożona.
• R14–R15. Trawers na lewo po pochyłych półkach pod ściankami. Stromość ścianek około 60°. Przyrost wysokości na długości trawersu 20 m. Skały zniszczone, zaśnieżone. Są szczeliny, pęknięcia. Wspinaczka złożona.
• R15–R16. Ścianka, skały zniszczone, miejscami śnieg. Relief bogaty w szczeliny, pęknięcia. Wspinaczka złożona i trudna fizycznie.
• R16–R17. Ścianka w lewej części dużej rdzawą ściany. Na ściance 2 rozpadliny, pokonuje się prawą rozpadlinę, u góry zniszczone skały. Wspinaczka bardzo trudna, tarcie niewystarczające, skały mokre, ITO. Jedno z kluczowych miejsc marszrutu.

Lewa rozpadlina jest bardziej zniszczona i wydaje się niebezpieczna do przejścia. R17–R18. Po przejściu odcinka R16–R17 przez 3 m w pionie — poziome pęknięcie, w nim — kontrolny kopiec. W kopcu znaleziona notatka pierwszoprzekwitających, wyżej o 1,5 m — kolejny kopiec. Dalej — trawers na prawo pod ściankami o stromości około 50°. Przyrost wysokości na odcinku 10 m, skały zniszczone, zaśnieżone. R18–R19. Zniszczona skalna ścianka, miejscami śnieg. Wspinaczka złożona. Relief obfituje w szczeliny. R19–R20. Zniszczona skalna ścianka, pokonuje się z niewielkim odchyleniem w prawo. Zniszczone skały, wspinaczka złożona. R20–R21. Zniszczone skały. Charakterystyka identyczna jak na odcinku R19–R20. R21–R22. Ścianka przed grzbietem, bardzo złożona wspinaczka, ograniczona ilość drobnych chwytów, szczelin i pęknięć. R22–R23. Grzbiet, wyprowadzający na przedwierzchołkową turnicę. W punkcie R22 na grzebiecie — dobra platforma dla biwaku, mogą się zmieścić 6 osób. Platforma nieco poniżej grzebienia i jest chroniona przed wiatrem, miejsce bezpieczne. R23–R24. Wewnętrzny narożnik na przedwierzchołkowej turnicy, wyprowadza na półkę. Skały dostatecznie lite. R24–R25. Skalne ścianki przeplatane są pochyłymi, zaśnieżonymi półkami. Wyjście na przedwierzchołkową turnicę, skały zniszczone. R25–R26. Wąski grzbiet z niewielkim zapadnięciem, prowadzi na wierzchołek. Punkt R26 — wierzchołek, kontrolny kopiec w najwyższym punkcie. Zejście z wierzchołka marszrutą 3B kat. sł. na Dżantugackie płaskowzgórze i przez stanowisko „Zielony hotel” do bazy. Na zejściu wbite haki do organizacji zjazdu „дюльфером”.