PASAZSPORT

1. Rejon, dolina, numer rozdziału według KMGW-2001 r.:

2.4. Od przełęczy Czipierazau do szczytu Gumači (dolina Baksan).

2. Nazwa szczytu, jego wysokość, nazwa marszrutu:

Azau-basi, 3695 m, przez Grzbiet Wschodni.

Proponowana 2A kateg. trudn., pierwsze wejście.
Charakter marszrutu — kombinowany.
Różnica wysokości marszrutu — 500 m;

długość marszrutu — 1075 m; odcinków V i VI kateg.trudn. nie ma; średnie nachylenie: głównej części marszrutu — 55°;

całego marszrutu — 30°.

Na marszrucie nie pozostawiano haków. W sumie na marszrucie użyto 4 elementy zabezpieczające.
Godzin marszu drużyny — 4,5; 1 dzień.
Kierownik: Wałerij Matwiejewicz Szaкаło, Mistrz Sportu ZSRR.

Uczestnik: Jurij Michajłowicz Kuźmienko, 1-sza kategoria sportowa.

Trener: Mistrz Sportu ZSRR Boris Osmanowicz Tiłow.
Wyjście na marszrut — 14 sierpnia 2003 r. o 7:00.

Wyjście na wierzchołek — 14 sierpnia 2003 r. o 11:30. Powrót do Bazy — 14 sierpnia 2003 r. o 15:00.

Organizacja: Elbruski Oddział Poszukiwawczo-Ratowniczy MSR Rosji.

Fotografia techniczna (profil marszrutu po prawej) i jednocześnie fotografia ogólnego widoku wierzchołka. (Fotografia ogólna w widoku frontalnym nie została umieszczona w raporcie, ponieważ marszrut jest zasłonięty przez występ skalny znajdujący się na Grzbiecie Wschodnim, który nakłada się na wierzchołek we wszystkich możliwych punktach obserwacyjnych, patrz np. fotografia profilu marszrutu po lewej)

marszrut pierwszego wejścia, zgłoszony w raporcie
widoczna część traversu od przełęczy Chasankoisjurulgen do Czipierazau 2B kateg. trudn. (N.Buljon, Ju.Basow, A.Borzułow, A.Kulikowski, N.Moisiejew, 22 sierpnia 1947 r.).

Fotografia profilu marszrutu po lewej („Widoczna jest tylko część marszrutu na wieży, pozostała część marszrutu jest zasłonięta przez występy skalne, a także znajduje się po drugiej stronie grzbietu”)

Schemat marszrutu w symbolach UIAA

Krótki opis marszrutu

Od biwaku na morenie środkowej lodowca Bolszoj Azau pod przełęczą Echo Wojny:

Podejść po śnieżnym stoku do dolnej części północno-wschodniego kontraforta, okrążając z prawej strony i z góry otwarty, popękany lodowiec, i wyjść na kontrafort w rejonie zniszczonych skał, poniżej jego części usypiskowej.
Po lekkich skałach, a następnie po usypiskach na kontraforcie wspiąć się na Grzbiet Wschodni wierzchołka Azau-basi, biegnący od przełęczy Echo Wojny.
Z wierzchołka kontraforta zjechać pod pierwszy występ skalny grzbietu i wejść na niego po śniegu z prawej strony.
Po skalnym grzbiecie występu skalnego podejść pod drugi występ skalny.
Na drugi występ skalny wspiąć się po śniegu z prawej strony.
Po skalnym grzbiecie występu skalnego zjechać na długi śnieżny grzbiet i podejść pod trzeci skalny występ skalny.
Występ skalny ominąć z prawej strony po śniegu i po ostrym śnieżnym nożu (zabezpieczenie) podejść do wieży wierzchołkowej.
Występ skalny na wieży ominąć z prawej strony po pięciometrowej płycie ze szczeliną (zabezpieczenie), następnie po pochyłej półce (luźne kamienie, zabezpieczenie) i po prostych skałach typu blokowego wejść na wierzchołek.

Fotografia najbardziej skomplikowanych odcinków marszrutu

R4 — śnieżny nóż
R5 — płyta ze szczeliną
R6 — pochyła półka

Zalecenia dla kolejnych grup

Niezbędne wyposażenie (dla grupy 4-osobowej):

lina główna 2 × 40 m; pętle 2 × 3 m; elementy zabezpieczające (przyrządy zaciskowe) — 4 szt.; karabinki — 6 szt.; kliny śnieżne — 3 szt. (przy stanie lodowym marszrutu — 6 haków lodowych);

kotły — dla każdego uczestnika.

Szczegóły pokonania marszrutu.

W związku z zagrożeniem spadającymi kamieniami na pochyłej półce na wieży wierzchołkowej zbiórka uczestników grupy i asekuracja mogą być przeprowadzone:

na początku „noża”
na początku półki.

Charakterystyczny znak początku marszrutu

— popękany lodowiec z prawej strony wyraźnie zaznaczonego długiego, prostego północno-wschodniego kontraforta, schodzącego ze środka Grzbietu Wschodniego w stronę Elbrusa. Grzbiet Wschodni łączy przełęcz Echo Wojny i wierzchołek Azau-basi.

Wniosek końcowy

O wstępnej ocenie marszrutu w porównaniu z sklasyfikowanymi o tej samej półkategorii trudności, dostępnymi w doświadczeniu wspinaczkowym uczestników danej grupy.

Następujące marszruty, pokonane wcześniej przez uczestników zgłaszanego na klasyfikację pierwszego wejścia, w zasadzie odpowiadają pod względem trudności i charakteru marszrutowi tego pierwszego wejścia:

Kombinowany marszrut wejścia na wierzchołek Azau-basi (3695 m) przez Grzbiet Wschodni jest równoważny pod względem trudności kombinowanemu marszrutowi 2A kateg. trudn. na wierzchołek Achsu (3900 m) przez 3 grzbiet (Klasyfikacja marszrut na górskie wierzchołki, rozdział 2.4.), ale jest dłuższy;
Jest podobny pod względem trudności do kombinowanego marszrutu 2A kateg. trudn. na w. Czotczat (3780 m) przez Grzbiet NE (KMGW, rozdział 2.4.1.);
Jest bardziej nasycony technicznie, ale krótszy niż kombinowany marszrut 2A kateg. trudn. na w. Tjutju (2-ga Zachodnia) (4420 m) przez 3 grzbiet (KMGW, rozdział 2.4.1.);
Jest krótszy w stromym śnieżno-lodowym odcinku, ale bardziej skomplikowany na skalnych odcinkach niż kombinowany marszrut 2A kateg. trudn. wejścia na w. Łacga (3995 m) z południa przez żleb Grzbietu W (KMGW, rozdział 2.4.1.);
Jest bardziej skomplikowany niż kombinowany marszrut 2A kateg. trudn. na w. Maczchapar (3530 m) przez 3 grzbiet ((KMGW, rozdział 2.5.1.);
Jest znacznie krótszy, ale bardziej skomplikowany niż kombinowany marszrut 2A kateg. trudn. na w. Rustawi (4950 m) z lodowca Rustawi (KMGW, rozdział 2.9.);
Jest krótszy, ale bardziej skomplikowany niż kombinowane marszruty 2A kateg. trudn. na w. Manszuk Mametowej (4194 m) z lodowca Mametowej ((KMGW, rozdział 7.1.) i w. Gastello (4240 m) z przeł. Przyzywnik (KMGW, rozdział 7.10.).

FEDERACJA ALPINIZMU ROSJI

Szanowni Władimir Nikołajewicz, Witalij Wasiljewicz!

Pozwólcie wyjaśnić, dlaczego składamy ten raport o pierwszym wejściu do klasyfikacji pieszo-turystycznej Federacji Alpinizmu Rosji. Od dawna przyciągał nas wierzchołek Azau-basi, efektownie zamykający dolinę Baksan. Charakterystyczny widok na niego z doliny jest pokazany w raporcie (fotografia profilu marszrutu po lewej). Opisów marszrut na Azau-basi nie było w klasyfikacji marszrut na górskie wierzchołki. Nie znaliśmy pisemnych relacji. Wybraliśmy, naszym zdaniem, najbardziej logiczny i prosty marszrut i dokonaliśmy wejścia. Na wierzchołku znaleźliśmy zapiskę (jest dołączona), to znaczy góra jest odwiedzana.

6 lipca 1981 r. Weszliśmy na wierzchołek Azau Aleksandrow K.D. (m. Nalczyk) Aleksandrow A.D. (m. Moskwa) Znaleźliśmy zapiskę turystów z Ufy (2 os.) Pogoda dobra Życzymy wszystkim wszystkiego

W książce A.F. Naumowa „Dolina Baksan „Fizkultura i sport””, Moskwa, 1972 r., są wymienione dwa marszruty na wierzchołek Azau: Azau z lodowca Czipierazau, 1A k. trudn. i travers od Chasanchoj-Surulgssi (przełęcz, na współczesnych mapach — Chasankoisjurulgen) do Czipierazau, 2B k. trudn., który przechodzi przez wierzchołek Azau. Marszrut 2B k. trudn. — to nie dokładnie nasz, wybrana jego część jest pokazana zieloną przerywaną linią na fotografii technicznej. A czy powtórzyliśmy marszrut 1A k. trudn., można zdecydować tylko Wy, ponieważ w Waszej kartotece mogą być materiały dotyczące pierwszych wejść.

Jeśli powtórzyliśmy marszrut, to prosimy o podniesienie jego kategorii zgodnie z materiałami raportu. Jednocześnie prosimy o przyjęcie naszego marszrutu do klasyfikacji marszrut górskich wierzchołków.

Uważamy, że nasze wejście i wejście 1A k. trudn. zostały wykonane na dwie różne wierzchołki, które mają tę samą nazwę (Patrz fotografia 1 poniżej). Prosimy o rozstrzygnięcie.

Fotografia 1. Fałszywy Azau-basi i prawdziwy Azau-basi. Zdjęcie wykonano w Prielbrussie ze stoku nad hotelem Azau.

W książce A.A. Aleksiejewa „Elbrus i jego stoki”, Moskwa, wydawnictwo I.W. Bałabanow, 2002 r., na rys. 18 (w rzeczywistości — fotografia) jest pokazany wierzchołek Azau-basi, na który weszliśmy. Zdjęcie wykonano z Prielbrussia, z lodowca Bolszoj Azau. Ta fotografia pokrywa się z techniczną fotografią naszego marszrutu. Naniesiony jest marszrut naszego wejścia:

Rys. 24a. Górna część rzeki Ułłuozień

To — rzeczywisty wierzchołek Azau-basi, znajduje się między przełęczami Echo Wojny i Chasankoisjurulgen. Albo — że Azau-basi znajduje się pomiędzy wszystkimi przyległymi przełęczami w głównym grzbiecie (nie na wszystkich mapach jest oznaczony). Na rys. (fotografia) 24a z książki A.A. Aleksiejewa, z doliny Baksan, widoczna jest druga strona Azau-basi.

Dla pewności przedstawiamy fotografie prawdziwego wierzchołka Azau-basi ze stacji kolei zębatej i „Chegetu”.

Rys. 186. Cyrk lodowca Czipierazau z przełęczy Echo Wojny

Widoczny jest Azau-basi, na który weszliśmy, znajduje się na prawo od przełęczy Chasan-koi-su rulgen (pokazany czerwonym znaczkiem) na rys. 19 poniżej przełęczy. Zieloną przerywaną linią jest pokazany travers od przełęczy Chasan-koi-su rulgen do wierzchołka w Czepierazau, wspomniany w książce A.F. Naumowa (patrz wyżej).

A.F. Naumow w książce „Dolina Baksan” na str. 35 nazywa fałszywą górę Azau-basi: „W głównym grzbiecie, od strony wschodniej, nie sięgają wierzchołków 3630 m, 3800 m i Czepierazau... Na północnym stoku, odchodzącym w stronę Elbrusa, znajdują się wierzchołki Azau-basi, Bezyljannaja, Tjutju-3740 m, Ułłukoczi — 3780”. Ale na pierwszy rzut oka Naumow nazwał prawdziwy wierzchołek Azau-basi fałszywą Bezyljannaja, a my pokazaliśmy prawdziwy Azau-basi jako Bezyljannaja i w taki sposób pokazaliśmy ją na mapie. Najprawdopodobniej wejście 1A kateg. trudn. z lodowca Czepierazau zostało dokonane na mniej skomplikowany Azau-basi (Bezyljannaja).

Przesyłam raport o pierwszym wejściu do Federacji Alpinizmu Rosji, chociaż mieszkam w Kijowie, ponieważ jestem obywatelem Rosji. Kserokopiami... W kopercie nie ma miejsca na dodatkowe komentarze, dlatego załączam pocztówkę z ukraińską marką — w Moskwie rosyjskich znaczków pocztowych nie ma w sprzedaży.

Przepraszam, że musieliście przeczytać tak długi tekst.

Z wyrazami szacunku W. M. Szaкоło

Powiązany z

Spis treści