Świetłej pamięci Miszy Chergiani i J. Sokołowskiego zespół poświęcił swoje wejście

Sprawozdanie

Z wejścia na Wschodni wierzchołek Ułłu-tau-čana po skalnych wyspach północnej ściany do Zachodniego Grzbietu, dokonanego przez zespół KFC nr 76 w mistrzostwach CS FiS w alpinizmie od 29 czerwca do 1 lipca 1980 r. (drugie przejście).

Skład zespołu:

• Szumichin G.I. — KMS, kapitan zespołu
• Dubrowskich W.W. — 1. sp. roz.
• Jagupow S.N. — 1. sp. roz.
• Jakowlew G.S. — MS, trener

I miejsce CS FiS 1980 roku, I grupa, klasa skalna

Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — skalna
2. Rejon wejścia, pasmo — Kaukaz, dolina Adyr-su
3. Wierzchołek, jego wysokość, trasa wejścia — Wschodni Ułłu-tau-čana, 4207 m n.p.m., po skalnych wyspach północnej ściany do Zachodniego Grzbietu.
4. Kategoria trudności — 5B
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — ~800 m długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 780 m średnie nachylenie — 60°
6. Wbijanych haków: do asekuracji:
   • 87 skalnych
   • 52 lodowych
   • 13 do tworzenia ITO
7. Liczba godzin marszu — 18
8. Nazwisko i imię kierownika, uczestników i ich kwalifikacje Szumichin Giennadij Iwanowicz, kapitan zespołu, KMS Dubrowskich Władimir Wiktorowicz, uczestnik, 1. sp. roz. Jakowlew Giennadij Siemionowicz, trener zespołu, MS Jakupow Siergiej Nikołajewicz, uczestnik, 1. sp. roz.
9. Wyjście na trasę 29 czerwca 1980 r. Powrót do obozu 1 lipca 1980 r.

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wejścia

II. Plan taktyczny wejścia

W związku z brakiem na ścianie miejsc na noclegi, podstawą planu taktycznego było przejście trasy w maksymalnym tempie bez noclegów. Ponadto, istniało zadanie pokonania najbardziej niebezpiecznej dolnej części trasy we wczesnych godzinach (tj. wyjście na trasę o godz. 2–3 w nocy).

Dla realizacji wypracowanego planu taktycznego zostało podjęte decyzję o wstępnym przetarciu dolnej ścianki skalnej na długości 100–120 metrów dzień wcześniej.

Szybkie tempo przechodzenia wysuwało wymagania maksymalnego odciążenia plecaków. Dzięki przygotowanemu w domu specjalnemu wyposażeniu i starannemu doborowi produktów udało się zmniejszyć ciężar plecaków w trakcie przechodzenia trasy do 7–8 kg. Został usunięty problem wyciągania plecaków (procedura, zwykle zabierająca dużo czasu). Wiodący uczestnik powinien mieć jeszcze bardziej odciążony plecak.

III. Przeprowadzenie wejścia

28 czerwca zespół o godz. 14:00 podszedł pod trasę na "Centralne noclegówki" i poświęcił ten dzień obserwacji wizualnej za trasą, jak również szkicom.

29 czerwca para w składzie Dubrowskich — Szumichin o godz. 5:00 rano wyszła na przetarcie trasy. Zostało dokonane przetarcie w ciągu 6 godzin lodowo-śnieżnego stoku i dolnego skalnego pasa (odcinki R0–R5).

Odcinek R3–R4 reprezentuje sobą złożone wygladzone zalane lodem skały, z ograniczoną liczbą zaczepów. ITO.

Odcinek R4–R5 — wąska ukośna półka, idąca w górę z lewa na prawo na pionowej ścianie i kończąca się wewnętrznym narożnikiem z korkiem. Trudne wspinanie.

30 czerwca. Wyjście z noclegu o godz. 3:00. Po przejściu wstępnie przygotowanego odcinka — pokonanie odcinka skał (R5–R6), zalanych lodem, i dalej ruch po lodowo-śnieżnym stoku o nachyleniu od 55° do 65° (odcinek R6–R9) z asekuracją przez czekan i lódki, a także skalne haki na skalnych wyspach.

Wejście na grzebień odbywa się po skałach średniej trudności z lodem naciekowym (odcinek R9–R10).

O godz. 14:00 zespół wyszedł na grzebień i po 2 godzinach ruchu po Zachodnim Grzbiecie — wyjście na Wschodni wierzchołek.

Sukcesowi wejścia sprzyjało to, że wszyscy członkowie zespołu pokazali się z jak najlepszych stron, pracując na trasie w każdym charakterze — zarówno w wiodącej, jak i zamykającej parze. Stała zmiana wiodącego na lodowo-śnieżnym stoku pozwalała utrzymać dość wysokie tempo posuwania się naprzód. Zespół reprezentował zgrany kolektyw, zjednoczony wieloletnimi wspólnymi treningami i wejściami. Trasa została przejściem zgodnie z planem taktycznym.