PASAŻ

1. Klasa wejść lodowo-śnieżnych
2. Kaukaz, dolina Adyr-Su
3. Szczyt Ułłu-Tau Wschodni, 4058 m prawą krawędzią Śc. północnej (wariant Monuczarrowa)
4. Kategoria trudności 5B
5. Przewyższenie 700 m, długość 950 m.

Długość odcinków 5–6 kat. trudn. 50 m. Średnie nachylenie trasy 50°

6. Wbite haki: skalne: 23/0, szlamburne: 0/0, закладок: 45/3, lodowe: 55/0
7. Godzin marszu — 12, zejście — 9
8. Biwaków nie było
9. Kierownik: Jegunow Władimir Aleksandrowicz KMS

Uczestnicy:

• Braverman Władimir Jakowlewicz KMS
• Jarowikow Jurij Michajłowicz KMS
• Bakalejnikow Jewgienij Dmitrijewicz KMS
• Kochanow Walerij Pietrowicz KMS
• Smietanin Nikołaj Aleksandrowicz KMS

Trener: Łaptiok Walerij Dmitrijewicz MS ZSRR

Wyjście na trasę: 24 lipca 1985 r.

Szczyt: 24 lipca 1985 r.

Powrót: 24 lipca 1985 r.

Reprezentacja Komitetu Sportowego Rosyjskiej FSRR.

Wspólne zdjęcie szczytu Ułłu-Tau

1. Ułłu-Tau W. prawą krawędzią Śc. północnej (wariant Monuczarrowa)
2. Ułłu-Tau W. po skalnych wyspach Śc. północnej, 3. grzebienia (Czernosliwina)
3. Ułłu-Tau Gł. po Śc. północnej (wariant Abałakowa)
4. Ułłu-Tau W. po Śc. północnej W. ramienia (Czernosliwina) Zdjęcie wykonane 10 lipca 1985 r., odległość 5 km, obiektyw «Industar-66»

Działania taktyczne zespołu

Zgodnie z prognozą na poprawę pogody, wyjście na trasę zostało przesunięte o jeden dzień, co przyśpieszyło przemieszczanie się przez zamarznięty śnieg i obniżyło zagrożenie kamieniami i lawinami.

Lodowa część trasy była pokonywana przez autonomiczne linki z hakową asekuracją. Na skalnej części trasy z przodu pracowała dwójka Kochanow – Jarowików, zmieniając się wzajemnie w miarę potrzeby. Ostatnimi pracowali Bakalejnikow i Jegunow.

Pierwszy poruszał się na podwójnej linie, pozostali — po zabezpieczonej linie ze zwisającą asekuracją. W miejscach mocowania liny były blokowane 3–4 elementami lub hakami, co znacznie podwyższa niezawodność asekuracji pierwszego i bezpieczeństwo pozostałych.

Zmiana prowadzącej dwójki nie była przewidywana z uwagi na niewielką długość odcinków najwyższej kategorii trudności (w sumie około 40 m 5 i 6 kat. trudn.).

W warunkach ograniczonej widoczności zespół wybierał najbardziej bezpieczną i logiczną drogę.

Na wypadek pogorszenia się pogody zespół posiadał:

• zapas produktów,
• sprzęt do biwaku,
• zasilanie radiostacji na 60 godz,
• latarki.

Ze sprzętu w arsenale zespołu były:

• urządzenia do zjeżdżania,
• AIS-FI,
• zaciski, udoskonalone z uwzględnieniem utrzymania na oblodzonej linie,
• szeroki asortyment haków i elementów skalnych.

Z powodów bezpieczeństwa zespół zmienił drogę zejścia, wykonując ją wspólnie z zespołami Rosyjskiej FSRR-2 i Komitetu Sportowego obwodu kemerowskiego.

Schemat trasy w symbolach JAA M 1:2000 (Początek)

Schemat trasy w symbolach JAA M 1:2000 (Kontynuacja)

Opis trasy według odcinków

Techniczne zdjęcie trasy