Sprawozdanie

O wejściu na szczyt Mestia-Tau południowym kontraforsem 4B kat. trudn. (orientacyjnie)

Szczyt Mestia-Tau położony jest w górnym biegu masywu Lekzyr, w odnodze Głównego Kaukaskiego Grzbietu, biegnącego od Zachodniego Szczytu Sarykol-Baszi. Ze szczytu Mestia-Tau na zachód schodzi śnieżno-lodowy grzbiet na płaskowyż Przełęczy Mestijskiej, sklasyfikowany jako szlak 1B kat. trudn. Na północ biegnie grzbiet do Zachodniego Szczytu Sarykol-Baszi i jest częścią trawersu tych szczytów po trasie 2A kat. trudn. Wschodnie stoki szczytu Mestia-Tau to bardzo strome i zniszczone skały, przerywane małymi półkami. Na południe ze szczytu początkowo biegnie wąski i łagodny śnieżny grzbiet do żandarma „Węzłowego”, a następnie urywa się na południe skalną trójkątną ścianą, której środkowa część stanowi wyraźnie zarysowany skalny grzbiet. Droga po Południowym Grzbiecie jest całkiem logiczna i bezpieczna. Trasę tę można polecić dla wspinaczki grup sportowych 5. etapu szkolenia, znajdujących się w rejonie lodowca Lekzyr.

Mapa rejonu lodowca Lekzyr. Trasa przemieszczania się grupy. Szlaki turystyczne. Podstawowy obóz rozładowanych a/l „Dżajlyk” mieścił się na prawej (orograficznej) górnej morenie bocznej lodowca Lekzyr, pod stokami wschodniego szczytu Ullu-Tau.

Opis trasy

Od obozu podstawowego droga prowadzi po lodowcu Lekzyr w górę wzdłuż prawego (orograficznie) brzegu lodowca, omijając stoki szczytu MIIT od południa. Następnie następuje wzniesienie o nachyleniu 30–40°, wyprowadzające na duże śnieżno-firnowe płaskowyż, drogą po którym idzie się w lewo wzdłuż stoków szczytu, który pierwowszedzcy a/l „Dżajlyk” nazwali szczytem sowieckiej konstytucji na cześć przyjęcia nowej konstytucji ZSRR. Przecinając firnowe pole w kierunku Południowej ściany szczytu Mestia-Tau, należy podejść do podstawy Południowego grzbietu (odcinek R0).

W środkowej części grzbietu wyróżnia się duży bastion koloru rdzawego. Wyjście pod ścianę tego bastionu prowadzi po prostych skałach dolnej części grzbietu (odcinek R1). W zależności od stanu śniegu, pory roku celowe jest ominięcie najniższej części grzbietu po śniegu z lewej strony (nachylenie 30–40°). Ruch po grzbiecie do ściany (odcinek R1) jest jednoczesny, z zakładaniem liny za liczne występy. Zniszczone skały tego grzbietu przeplatają się z fragmentami monolitów pokrytych suchym mchem dużych bloków. Ostatnie 40 m przed ścianą prowadzi po bardzo ostrym, ale łagodnym skalnym grzbiecie. U podstawy ściany znajduje się plac wystarczający dla grupy do 6 osób. Ściana „Rdzawego” bastionu (odcinek R2) ma nachylenie 70–80°, składa się z dużych bloków monolitycznych z niewielką ilością żywych kamieni. Wiele dobrych pęknięć dla klinów i haków. Wspinaczka jest trudna, haki co 3–5 m. Lepszym rozwiązaniem dla pierwszego w zespole jest iść bez plecaka i w gęstych butach. Długość ściany wynosi około 50 m.

W górnej części bastionu nachylenie gwałtownie się zmniejsza, a dalsza droga prowadzi po prawych zboczach Południowego grzbietu w jego środkowej części (odcinek R3) w kierunku dużego, samotnego, rudego bloku stojącego na grzbiecie. Ubezpieczenie jest naprzemienne, kombinowane (haki, występy).

Dalej ruch do żandarma „Węzłowego” odbywa się tylko po grzbiecie Południowego kontraforsu. Grzbiet jest bardzo zróżnicowany, zmienia się nachylenie (od 20 do 50°), kierunek, skały są w większości lite, miejscami niezbyt zniszczone. Ruch jest możliwy jednoczesny z ubezpieczeniem przez występy, jednak na grzbiecie jest niemało odcinków, które trzeba przejść z naprzemiennym ubezpieczeniem (1–2 haki) (niewielkie ścianki, kominy, krótkie trawersy). W górnej części grzbietu, nie dochodząc 50–60 m do żandarma „Węzłowego”, celowe jest przecięcie niezbyt szerokiego stromego śnieżnego zbocza, aby po prostych skałach o nachyleniu (30–40°), z dużą ilością półek, rozpocząć obchodzenie „Węzłowego” żandarma z prawej strony. Na śnieżno-lodowy grzbiet łączący szczyt Mestia-Tau i „Węzłowy” żandarm lepiej wspiąć się po granicy śnieg-skały samego „Węzłowego” żandarma (z prawej). Następnie po śnieżnym grzbiecie do szczytu (odcinek R4). Nie dochodząc 150–200 m do szczytu, śnieżny grzbiet ma duże zapadnięcie, które łatwo ominąć po lewym stoku, schodząc wcześniej na 40–60 m i wychodząc na główny grzbiet (1B kat. trudn.) w celu wejścia na szczyt. Zejście ze szczytu prowadzi trasą 1B kat. trudn. do Przełęczy Mestijskiej, a następnie ścieżką turystyczną w dół do obozu podstawowego.

Tabela trasy

Odcinek R0 — od obozu podstawowego do podstawy Południowego grzbietu. Odcinek składa się z trzech części — droga po lodowcu Lekzyr (średnie nachylenie 10–20°), podejście do stoków szczytu MIIT (nachylenie 30–40°) i płaskie firnowe pole do Południowego grzbietu. Długość — około 2000 m, 1.

Odcinek R1 — od podstawy Południowego grzbietu do „Rdzawego” bastionu. Średnie nachylenie 30°. Skały proste i średnie. Długość — 500 m, 2.

Odcinek R2 — Ściana „Rdzawego” bastionu. Średnie nachylenie 70°. Ubezpieczenie hakowe. Skały trudne, typu blokowego. Długość 50 m, 4–5.

Odcinek R3 — od górnej części „Rdzawego” bastionu po grzbiecie do „Węzłowego” żandarma. Średnie nachylenie 30–40°. Ubezpieczenie jednoczesne (po grzbiecie) i naprzemienne (odcinki trudniejsze grzbietu). Skały o różnym stopniu trudności. Długość — 1000 m, 2–3.

Odcinek R4 — od „Węzłowego” żandarma do szczytu. Średnie nachylenie — trawers z niewielkim podejściem. Ubezpieczenie przez czekan. Firn, śnieg. Proste skały. Długość — 300 m, 2.