Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki — technicznie trudna.
2. Rejon wspinaczki — Główny Kaukaski Grzbiet i jego odnogi od przełęczy Chiperazau do szczytu Ortokara.
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczki — w. Łacga (3999 m) wschodnia ściana.
4. Proponowana kategoria trudności — 5A.
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 620 m średnie nachylenie — 52° długość odcinków — 5 kat. trudn. — 197 m
6. Wbite haki: dla asekuracji i dla stworzenia I.T.O. skalne 56 5; 2 drewniane kliny lodowe 10 śrubowe —
7. Liczba godzin marszowych — 25 h
8. Liczba noclegów, ich charakterystyka — jeden, leża.
9. Nazwisko i imię kierownika, uczestników i ich kwalifikacje:
   1. Ortiń A.A. — kierownik 1. sp. razr.
10. Sinakin G.I. — uczestnik KMS
11. Czernyszew I.B. — uczestnik 1. sp. razr.
12. Jefimow R.P. — uczestnik 1. sp. razr.
13. Trener drużyny: Porochnia O.I. — MS ZSRR
14. Data wyjścia na trasę i powrotu z trasy: Wyjście 30 czerwca 1976 r. Powrót 3 lipca 1976 r.

MAPA-SZKIC wejścia na w. Łacga 3999 m

Zdjęcie №1

Opis wejścia

(wyjaśnienie do tabeli, załącznik 2)

30 czerwca 1976 r. Grupa wyszła z a/l „Ułłutau” o 17:00 i o 18:30 zatrzymała się na biwak na „Czegieckich noclegach”. (patrz opis podejścia do trasy). 1 lipca 1976 r. Wyjście z biwaku o 6:00. Po lodowcu podchodzimy do początku trasy, który zaczyna się śnieżno-lodowym zboczem o nachyleniu 40–45° i długości do grupy skał pod ścianą 180 m. W górnej części zbocze jest przecięte bramą lodową. Ruch na przemian, asekuracja przez czekan. W drugiej połowie lata brama lodowa stanowi poważne wyzwanie. Od skał w prawo-w górę pod podstawę ściany — śnieżno-lodowe zbocze o nachyleniu 45–50°, długości 60 m. Wychodzimy do dolnej części ściany i po półkach poruszamy się w prawo-w górę, trawersując do dużej pochyłej platformy. Skały średniej trudności, nachylenie odcinka 45°, długość 60 m. Wbite (2 sk. haki). Po skałach typu „baranich łbów” o nachyleniu 45–50° w górę 15 m do niewielkiej półki. 1 kontrolny kopiec. Wbity 1 skalny hak. Na półkach żywe kamienie.

Półka jest położona pod prawym kantem niecki w czarnej ścianie z przewieszonymi w górnej części blokami. Z lewej i po środku ściana jest przesiąknięta małymi soplami i zalana wodą.

Odcinek trasy przebiega po prawym kancie. Suchy i bezpieczny, o nachyleniu 70°, długości 50 m.

Wspinaczka trudna, przy wyjściu na pochyłą płytę w górnej części konieczne jest użycie drabinek. Tutaj jest dobry odłamek, przez który można zorganizować asekurację.

Na odcinku wbitych 15 sk. haków.

Po opracowaniu tego odcinka, grupa zeszła w dół do biwaku na „Czegieckich noclegach” o 17:00.

2 lipca 1976 r. Wyjście z biwaku o 4:00. Po wydeptanych śladach podeszliśmy pod ścianę. Tutaj po zawieszonych linach grupa na zaciskaczach podniosła się do odłamka.

Dalej w prawo w górę, po pochyłej płycie, następnie po skałach typu blokowego wychodzimy do podstawy rdzawej ściany. 40 m, wbitych 4 haki.

Ściana po środku jest przecięta potężną szczeliną, w górnej części kończy się kominem z gzymsem. Nachylenie ściany 80–85°, wysokość 30 m. Wbitych 12 sk. haków, 2 drewniane kliny. Konieczne jest użycie drabinek. Zaraz za kominem dobra platforma, gdzie można urządzić nocleg. Tutaj ustawiony jest 2 kontrolny kopiec.

TABELA PODSTAWOWYCH CHARAKTERYSTYK TRASY WEJŚCIA

Z platformy prosto w górę po gładkiej pionowej ścianie 7 m wychodzimy na skalny grzbiet.

Poruszamy się do niewielkiej skały o jaskrawo-rdzawej barwie, gdzie jest platforma dla asekuracji. Nachylenie grzbietu 45°, od 2 kopca do platformy 60 m. Wbitych 8 sk. haków.

Od rdzawej skały w górę biegnie śnieżno-lodowy grzbiet, o nachyleniu 45° i długości 50 m. Podchodzi pod ścianę. Wbitych 2 sk. haki, 1 lodowy.

Pod ścianą po skałach i po lodzie trawers w lewo w górę do niewyraźnie zaznaczonego śnieżno-lodowego żlebu z wtrąceniami kamieni, wyprowadzającego na przedwierzchołkowy grzbiet. Na 40 m, wbitych 4 sk. haki, 1 lodowy. Dokładna asekuracja!!!

Poruszamy się po prawej części żlebu. Nachylenie 55°, w górę 50 m, niewielka półeczka. Wbitych 6 skalnych i 2 lodowe haki.

Od półeczki po śnieżno-lodowym żlebie ze skalnymi występami w górę 60 m do ostatnich występów skał, gdzie organizujemy staranną asekurację. Nachylenie 55°. Wbitych 4 skalne i 4 lodowe haki.

Trawers śnieżno-lodowego zbocza, o nachyleniu 60°, w lewo w górę pod kątem 45°, 50 m. Wbitych 2 skalne i 2 lodowe haki. Asekuracja przez czekan.

Wychodzimy na śnieżny „nóż”, w górę śnieżno-lodowe zbocze 180 m. Nachylenie spada z 55° do 30°.

Wychodzimy na przedwierzchołkowy grzbiet i z powodu niepogody grupa stanęła na biwaku o 20:00.

3 lipca 1976 r. Wyjście z biwaku o 6:00. Wjazd na szczyt i zejście do przełęczy „Garwasz” trasą 2A kat. trudn. Dalej zejście do a/l „Ułłutau”. Powrót do obozu o 12:00.

Zdjęcie №3

Odcinek R5–R6