Mistrzostwa WNP 2007

Klasa wysokościowo-techniczna Komisja Klasyfikacyjna FSR

Sprawozdanie

z pierwszego przejścia trasy na w. Kirpicz (3800 m) lewą częścią Zachodniej ściany 6A kat. trudn. (pkt KTMGW - 2.3), wykonanego przez zespół Ługańskiej Obwodowej Federacji Alpinizmu i Wspinaczki Skałkowej

Kierownik Pugaczew S.A., MS, instr. II kat. Trener Zagirniak M.W., MS, instr. I kat.

Ługańska Obwodowa Federacja Alpinizmu i Wspinaczki Skałkowej

Przewodniczący Zagirniak Michaił Wasiliewicz Ukraina, 91005, ul. Dalekowschodnia, 2D

Kierownik zespołu Pugaczew Siergiej Aleksandrowicz

Trener zespołu Zagirniak Michaił Wasiliewicz mzagirn@polytech.poltava.ua

Paszport wejścia

1. Rosja, Kaukaz.
2. Klasa skalna.
3. Kaukaz Zachodni, od przełęczy Nachar do przełęczy Czipherazaou, rozdział 2.3.
4. Wierzchołek Kirpicz (3800 m), lewą częścią Zachodniej ściany.
5. Proponowana 6A kat. trudn., pierwsze przejście.
6. Charakterystyka trasy: różnica wysokości: 850 m, długość – 1105 m; długość odcinków 5–6 kat. trudn. – 443 m; średnie nachylenie części głównej – 80°; początek trasy — wierzchołek – 60° (2950–3800 m).
7. Wbite haki (w tym w mianowniku dla ITO): skalne 98/66 elementy zabezpieczające 147/112 śrubowe 3/3 (15 stanowisk) lodowe 0/0
8. Godzin marszu — 31 i dni — 3 (opracowanie — jeden dzień).
9. Liczba noclegów i ich charakterystyka: Opracowanie — na noclegach Myrdy, w namiocie; 1-szy — dwóch na platformie, dwóch w hamakach; 2-gi — dwóch na platformie, dwóch w hamakach.
10. Kierownik: Pugaczew Siergiej Aleksandrowicz, MS; uczestnicy:
    • Zagirniak Michaił Wasiliewicz, MS;
    • Werbicki Orest Michajłowicz, KMS;
    • Rewunow Nikołaj Władimirowicz, KMS.
11. Trener zespołu: Zagirniak Michaił Wasiliewicz, MS, instr.-met. I kat.
12. Wejście na trasę: 1 sierpnia 2007 r.; wierzchołek: 3 sierpnia 2007 r., 13:00; powrót do a/l „Uzuńkoł”: 4 sierpnia 2007 r.
13. Organizacja — Ługańska Obwodowa Federacja Alpinizmu.

Zdjęcie 1. Wspólne zdjęcie wierzchołka 3800 m. Zachodnia ściana.

Zdjęcie 2. Profil ściany z lewej strony.

Rysowany profil trasy. M 1:4000. W. Kirpicz, 3800 m, 3 sierpnia 2007 r.

Zdjęcie 3. Zdjęcie techniczne trasy.

Zdjęcie 4. Fotopanorama rejonu.

Mapka rejonu wejścia

www.alp-federation.ru ↗ www.alp-federation.ru ↗

Wierzchołek Kirpicz (lewa część Zachodniej ściany). Charakterystyka techniczna odcinków

Opis trasy po odcinkach

Podejście do trasy: z noclegu na biwaku Myrdy wzniesienie się po piargach i morenach na płaskowyż lodowca Myrdy. Po lodowcu, omijając szczeliny, podejść do podnóża lewej części Zachodniej ściany. Wskazówką początku trasy jest stożek śnieżny, położony na lewo od dużej skalnej niszy z czarnymi zaciekami – 1,5 godz.

• R0–R1. Początek ruchu — od śniegu po wielkogabarytowych skałach, dalej ruch po płytach i piargach R0–R1 swobodnym wspinaniem.
• R1–R2. Proste skały i „baraniche łby”, przecięte ukośnymi i poziomymi półkami, ruch równoczesny.
• R2–R3. Ruch w lewo po pochyłej płycie, przechodzącej w system pionowych szczelin wzdłuż czarnych kominów. Po wyjściu na „baraniche łby”, wahadło w prawo i wzdłuż półki do podstawy pionowego wewnętrznego kąta. Punkt kontrolny 1.
• R3–R4. Wewnętrzny, rozszerzający się kąt, przewieszony w górnej części. Ruch na ITO. Użycie reliefowych skayhaków, drabinek. Śrubowy wiszący wyciąg.
• R4–R5. Przejście ze stanowiskowych śrub w prawo-w górę do wspinania się z wyjściem pod podstawę następnego wewnętrznego kąta. Pożądane jest wyprostowanie poręcz.
• R5–R6. Ruch na ITO po płytach, przechodzących we wewnętrzny kąt. Możliwe jest spadanie kamieni. Ubezpieczenie: różne haki, stopery. Wyjście w lewo na płaską półkę.
• R6–R7. Kontynuacja ruchu po wewnętrznym kącie, początek na ITO (cienkie płatki), kilka żywych płyt (obejście przez śruby – 2 szt.), ubezpieczenie — haki, górne przewieszenie jest pokonywane na małych stopach w prawo w kierunku występu skalnego.
• R7–R8. Wbicie w występ skalny, mało wiarygodne punkty własnego ubezpieczenia, napięta praca na ITO. Ubezpieczenie: haki, stopery, frendy.
• R8–R9. Seria drobnych naprzemiennych płyt i występów skalnych, uchodzących w lewo. Wyjście do noclegu na wąską pochyłą trawiastą półkę, nie pozwalającą na ustawienie namiotu. Początek — swobodne wspinanie.
• R9–R10. Po systemie pionowych szczelin (wspinanie i ITO) — wyjście pod występ skalny, skomplikowane obejście występu w prawo, ponieważ przeciąganie liny jest utrudnione, konieczne jest usuwanie punktów pośrednich. Dalej po prostych skałach wyjść w lewo na półkę.

W drugiej części odcinka nie ma komunikacji głosowej ze strażnikiem. Brak wizualnej kontroli dla ubezpieczającego.

• R10–R11. Po pionowej płycie (wspinanie), podejść pod ścianę ze szczeliną, odpowiednią dla ITO (duże stopery, średnie frendy). Po dwudziestu pięciu metrach — przejście do wspinania. Ruch w prawo-w górę. Wyjście do śruby na wiszącym stanowisku. Punkt kontrolny 2.
• R11–R12. Po pionowej płycie (ITO) i systemie szczelin (wspinanie) wyjść na półkę u podstawy wewnętrznego kąta.
• R12–R13. Po wewnętrznym kącie i pionowych płytach poruszać się wspinaniem w prawo pod przewieszenia. Po 5–6 m w lewo na osypną półkę.
• R13–R14. Ruch w kierunku „dachu”, który jest wyraźnie widoczny. Występ skalny w środku odcinka — wspinanie i ITO (haki, zaklinowane elementy).
• R14–R15. Wyjście na „dach” przez występ skalny ITO (haki).
• R15–R16. Po nieskomplikowanych płytach i półkach żlebu poruszać się (120 m).
• R16–R17. Ruch w prawo-w górę w kierunku grani, swobodne wspinanie, ubezpieczenie zwykłe.
• R17–R18. Wyjście z grani w prawo na przedwierzchołkowe osypne stoki, ruch jednoczesny, 2 kategoria trudności, około 350 m. Kilka placów pod namioty.

Zejsćie po trasie 1B kat. trudn. w kierunku przełęczy Dalar lub po ścieżce podejścia, wyposażonego przez grupę w śrubowe stanowiska.

Zalecenia dla wspinaczy

Trasa jest zalecana dla dobrze przygotowanych grup, mających doświadczenie w kilku wspinaczkach 6B kat. trudn.

Brak dobrych noclegów na dolnej części bastionu zakłada opracowanie lub użycie hamaków. Dalej miejsc pod namiot — nie ma, możliwe są jedynie oddzielne siedzące noclegi.

Na odcinkach R2–R3, R4–R5 zaleca się wyprostowanie poręcz dla dalszego ruchu.

Brak wody na całej trasie. Konieczne jest około 2 l na osobę dziennie.

Brak śniegu na „dachu”, a także duże nachylenie bastionu zmniejsza prawdopodobieństwo spadania przypadkowych kamieni.

Nie zaleca się noclegu na „dachu” podczas burzy. Zespołowi zaleca się posiadanie pełnego zestawu sprzętu alpinistycznego.

Działania taktyczne zespołu

Zespół pokonał trasę zgodnie z zadaniami, powstającymi w miarę rozwoju po ścianie, w ciągu trzech dni, w tym zejście do pierwotnego biwaku i z dwoma noclegami na ścianie w punkcie R9. Podstawową część trasy zespół poruszał się w awangardzie z rozwieszaniem poręczy. Druga dwójka urządzała stanowiska do zjazdu za pomocą śrub i przeprowadzała podnoszenie i wyciąganie sprzętu i wody, co pozwalało bez przerw zaopatrywać pierwszego w niezbędny sprzęt i utrzymywać zadany tempo ruchu. Aby zapobiec fizycznemu i moralnemu zmęczeniu, codziennie zmieniano lidera awangardy. Po noclegu w Camp 1 przeprowadzono opracowanie kolejnych odcinków (R10–R11).

Na wszystkich odcinkach od R3 do R9 przeprowadzano wyciąganie „bouła” ze sprzętem za pomocą urządzenia Mini Traxion firmy Petzl.

Praktycznie wszystkie odcinki powyżej 6 kat. trudn. według klasyfikacji europejskiej były pokonywane za pomocą drabinek i „krótkich nóg” (odcinki R3–R13). Pozostałą część trasy pierwszy poruszał się swobodnym wspinaniem, z wyjątkiem odcinków, gdzie było możliwe spadanie kamieni.

Pierwszy w awangardzie poruszał się na podwójnej linie: jedna firmy „Mammut” ze znakiem UIAA, średnicy 9,5 mm; druga — firmy Beall, 9,2 mm. Pozostali uczestnicy — po ustalonych poręczach ze statycznej liny kijowskiej, z użyciem górnej asekuracji. Sprzęt był przekazywany na stanowiskach.

Podczas pokonywania odcinków R7–R8, R9–R10, R13–R15 szczególną uwagę zwrócono na asekurację pierwszego, ponieważ na ich długości występy skalne i załamania nie pozwalały na prowadzenie wizualnej kontroli nad liderem, a czasami była utrudniona komunikacja głosowa. Dzięki dobrze dobranemu zróżnicowaniu i ilości technicznych środków dla przejścia dowolnego reliefu, problemów u zespołu nie było.

W dolnej części trasy przeważnie używano zwykłych skalnych i płatkowych haków oraz drobnych zaklinowanych elementów, w górnej „szyn”, dużych stoporów i frendów. Na głównej (dolnej) części bastionu używano całego zestawu technicznego sprzętu: skayhaków, haków „toporków”, drobnych mosiężnych stoporów, V-kształtnych haków.

Stanowiska były blokowane pętlami i odciągami, a ponadto organizowane z dala od linii możliwego spadania kamieni, asekuracja pierwszego była prowadzona za pomocą „ósemki”.

Harmonogram wejścia był tak opracowany, że każdy dzień kończył się opracowaniem i rozwieszeniem dwóch lin, co pozwoliło na jednoczesne pokonywanie trasy i przygotowanie stanowisk do noclegów.

Rozpoczynający się drugiego dnia wejścia o 16:00 deszcz nie pozwolił na pełne zakończenie wieczornego opracowania. On również spowodował przesunięcie porannego wyjścia i utrudnił ruch na wierzchołek.

Utrzymaniu tempa ruchu sprzyjało również posiadanie przez każdego indywidualnego zaopatrzenia. Zapasy wody na całej trasie trzeba było nieść ze sobą.

Zejście z wierzchołka zostało wykonane, zgodnie z planem taktycznym, po drodze podejścia, ponieważ praktycznie każde stanowisko było wyposażone w stacjonarny śrubowy hak (50 mm, średnicy 10 mm) i tego samego dnia zespół powrócił na pierwotny biwak noclegów Myrdy.

Harmonogram wejścia

Zdjęcie 5. Odcinek R2–R3.

Zdjęcie 6. Odcinek R5–R6. Początek odcinka.

Zdjęcie 7. Odcinek R5–R6. Wyjście spod występu skalnego.

Zdjęcie 8. Odcinek R5–R6. Pod występem skalnym.

Zdjęcie 9. Odcinek R7–R8. Przejście występu skalnego.

Zdjęcie 10. Odcinek R7–R8. Przejście występu skalnego.

Zdjęcie 11. Odcinek R9. Stanowisko.

Zdjęcie 12. Odcinek R10. Profil w prawo.

Zdjęcie 13. Odcinek R11. Profil w prawo.

Zdjęcie 14. Stanowisko i poręcze na odcinku R11.

Zdjęcie 15. Odcinek R11. Stanowisko i poręcze.

Zdjęcie 16. Odcinek R11–R12.

Zdjęcie 17. Odcinek R12. Stanowisko.

Zdjęcie 18. Odcinek R13. Występ skalny.

Zdjęcie 19. Odcinek R13–R14. Wyjście na „Dach”.

Zdjęcie 20. Zespół na wierzchołku.

Notatka z wierzchołka

Grupa alpinistów Stawropolskich zbiorów krajowych pod kierownictwem instruktora Pliasowa A.G. i instruktora-stażysty Magomedowa R.R. w składzie:

• Gordiejew R.A.
• Kotosin A.Ju.
• Bociun S.B.
• Plesow A.A.
• Siergiejew A.S.
• Ponomarenko A.S.

wykonali wejście na w. Kirpicz trasą 3A kat. trudn. przez przełęcz Myrdy. Pogoda doskonała. Zejście do przełęczy Dalar trasą 1B kat. trudn. 15:30 31 lipca 2007 r.