Paszport

1. Klasa — techniczna
2. Kaukaz Zachodni, dolina Uzunkol.
3. Szczyt Kirpicz, 3800 m, przez „romb” Zachodniej ściany
4. Kategoria trudności 6A.
5. Różnica wysokości — 860 m (2940–3800), części ściennej — 460 m (2940–3400)

Długość — 1055 m, części ściennej — 505 m. Długość odcinków:

• 6 kat. trudn. — 130 m
• 5 kat. trudn. — 270 m

Średnie nachylenie głównej części trasy (2940–3400) — 80°, kluczowej części ściany (3100–3400) — 87°.

6. Wbijanych haków: skalnych — 24+22*, 3+4* elementów закладных — 82 śrubowych — 22+16*

7. Godzin marszu drużyny — 17,5 h i dni — 2

8. Noclleg jeden — półleżący, na ścianie.

9. Kapitan — Wołodin W.G., MS

Uczestnicy:

• Ławrinienko W.W., MS
• Timme J.A., MS
• Jabłokow K.J., KMS
• Janoczkin W.I., MSMS

10. Trener — Timme J.A., MS

11. Wyjście na trasę 8 sierpnia 2000 r. Na szczycie 9 sierpnia 2000 r. Powrót 9 sierpnia 2000 r.

12. Organizacja prowadząca — SKA im. Demczenko A.S. (FAiS m. Moskwy)

Ogólne zdjęcie trasy (zdjęcie 1)

szczyt Kirpicz 3800 m

1. trasa drużyny „romb” Zachodniej ściany 6A (Manoyłow 1968 r.)
2. trasa „Zachodnia ściana wzdłuż żłobów” 4A (Siedow 1969 r.)
3. trasa „Ściana północno-zachodnia” 5A (Sogrin 1969 r.)

Ogólne zdjęcie trasy (zdjęcie 2)

szczyt Kirpicz 3800 m

1. trasa drużyny „romb” Zachodniej ściany 6A (Manoyłow 1968 r.)
2. trasa „Ściana północno-zachodnia” 5A (Sogrin 1969 r.)
3. trasa „Zachodni stok” 3B (Pieterson 1964 r.)
4. trasa „Ściana północno-północno-wschodnia” 5B (Szarow 1978 r.) Zdjęcie z „wierchnie-myrdyńskich” noclegów. H — (2750–2800) m, L — około 2,5 km.

Schemat trasy w symbolach UIAA

Profil trasy M 1:2000

Schemat trasy w symbolach UIAA

Opis trasy według odcinków

Odcinek R0. Podejście do początku skalnej części trasy po firnowym stoku i stożku usypiskowym. Początek trasy wyznacza środkowy, największy, pas czarnych zacieków.

Odcinek R1. Do góry po prawej ścianie wewnętrznego kąta. Wyjście w prawo na półkę.

Odcinek R2. W prawo i do góry, w obejście gładkiej pionowej ściany. Wyjście na szeroką pochylną półkę pod czarnymi zaciekami na ścianie. Możliwy jest podjazd pod wodospadem.

Odcinek R3. W lewo i do góry po pochylnej półce, przecięcie żlebu i dalej po ściance wyjście na przedłużenie tej półki. Główny punkt orientacyjny — czarny stromy żleb.

Odcinek R4. Po pochylnej półce w lewo i do góry pod podstawę przewieszającej się ściany, nad którą widać grot z czarnymi zaciekami. Przejść 20 metrów lewiej zacieków. Do wyraźnego odłamu lewiej po półce nie odchodzić!

Odcinek R5. Do góry po przewieszającej się ściance. Pierwsze 10 metrów wspinaczka, dalej zaczynają się haki śrubowe, praca na ITO. Następnie wyjście w prawo na wąskie półeczki, prowadzące w kierunku groty. Po nich — wyjście do groty. Uwaga! Na tym odcinku należy prawidłowo zaplanować ruch ostatniego. Trudny skośny trawers, w wielu miejscach odrzuca od ściany.

Odcinek R6. W prawo i do góry wyjście z groty po pionowych ściankach w kierunku przewieszającego się wewnętrznego kąta, przecinającego całą środkową część ściany po przekątnej od lewej do prawej. Wyjście na wąską półkę u podstawy tego kąta. Miejsca do asekuracji — niewygodne, stanowiska — głównie na hakach śrubowych.

Odcinek R7. W lewo i do góry po przewieszającym się wewnętrznym kącie, ruch głównie na ITO po szczelinie. Wspinaczka siłowa, trudna. Liczba dobrych chwytów — ograniczona. Skały z bardzo twardą naciekową kwarcową skorupą. Od tego miejsca i wyżej problematyczny jest zejście w dół, ponieważ ten wewnętrzny kąt ma ogólne ujemne nachylenie i stale odchodzi w lewo.

Odcinek R15. Dość szeroki, wystarczająco stromy grań „dachu”. Na początku trafiają się krótkie strome ścianki, następnie grań — bardziej zniszczony, wspinaczka średniej trudności, asekuracja głównie za rzeźbę terenu. Stopniowo grań „kładzie się”. Ruch zespołów — jednoczesny.

Odcinek R16. Prosty skalny kontrfors, wyprowadzający do pól usypiskowych i dalej na wierzchołek. Ruch uczestników — autonomiczny.

Zjazd ze szczytu trasą 1B kat. trudn. na przełęcz Dalar.

Techniczne zdjęcie trasy (zdjęcie 4)

szczyt Kirpicz 3800 m (9 sierpnia 2000 r., 14:00)

Zdjęcie z lodowca Myrdy:

• H — około 2850 m
• L — około 1 km

Nowości Rosyjskiego Klubu Retrieverów

(marzec – wrzesień 1999 r.)

Raport z IV Specjalistycznej Wystawy RRK „Retriever – 99” Informacje o laureatach wystawy „Retriever – 99” Retrievery Klubu – Zwycięzcy i laureaci wystaw RKF Informacje o utytułowanych retrieverach RRK z regionów Sensacja: retrievery Rosji na Mistrzostwach Europy – 99 Nowi mistrzowie RRK Lista przydomków hodowlanych członków RRK Rozród hodowlany: wymagania wobec samca-produceneta Kalendarz wystaw RKF na 2000 r. Zasady nadawania tytułów Informacje o próbach myśliwskich Zasady prób myśliwskich psów według ptactwa wodnego Zasady prób myśliwskich psów według tropu krwawego Test sprawdzający jakość psów myśliwskich w poszukiwaniu i aportowaniu

Przegląd przygotowany przez Olgę Tieslenko

Rosyjski Klub Retrieverów (RKF)

najstarszy klub w Rosji, zajmujący się hodowlą rasową labrador-retriverów od 1971 roku, golden retrieverów — od 1991 roku. Posiada najbardziej liczne i wartościowe pogłowie retrieverów. RRK ma oddziały w wielu regionach Rosji: w Petersburgu, Jarosławiu, Togliatti, Nowosybirsku, Władywostoku, Rostowie nad Donem, Lipiecku, Tyumeni i innych.

Rosyjski Klub Retrieverów organizuje 28 listopada 1999 r. Jesienną wystawę hodowlaną „Retriever – Jesień 99”. Jakościowa obiektywna ekspertyza, spójna organizacja show, pamiątkowe nagrody są gwarantowane. Inter-ekspertyza we wszystkich ringach: Z. Brankovic (Jugosławia). Rejestracja na wystawę „Retriever – Jesień 99” tylko wstępna, z publikacją w katalogu. Dla osób mieszkających w innych regionach rejestracja przez kontaktowe telefony RRK z płatnością w dniu wystawy.

Rosyjski Klub Retrieverów proponuje wysoko rasowe szczenięta labrador-retrivera czarnego, płowego i brązowego umaszczenia, a także szczenięta golden-retrivera od importowanych i najlepszych krajowych producentów.

W klubie możesz nabyć: drugie uzupełnione wydanie książki „Labrador-retriver” i książkę „Golden-retriver”, po raz pierwszy wydaną w Rosji. Materiały wideo, konsultacje, handling wystawowy, obsługa weterynaryjna.

Kontaktowe telefony RRK:

Prezes RRK — Tieslenko Natalia Wiktorowna: (095) 399-50-51 Wiceprezes — Miatiejna Ludmiła Aleksandrowna: 459-83-42 Kinolog — Portianaja Jelena Michajłowna: 336-88-62

Techniczne zdjęcie trasy. Wykonane obiektywem „Helios-44-2” (odległość ogniskowa 58 mm) z odległości ~1 km, wysokość punktu fotografowania ~ 2900 m.

• trasa przebyta przez zespół