Paszport wspinaczki

1. Kaukaz Zachodni, region Uzunkol, dolina Myrd, nr rozdziału w tabeli klasyfikacyjnej 2.3

2. Szczyt Kirpicz, po „rombie” Zachodniej ściany (met. J. Manojłowa)

3. 6A kat. trudn.

4. Charakter trasy: skalna

5. Różnica wysokości trasy: 800 m Długość trasy: 1010 m Długość odcinków: 5 kat. trudn. — 155 m, 6 kat. trudn. — 125 m Średnie nachylenie: głównej części trasy — 80° całej trasy — 62°

6. Haków na trasie nie pozostawiono Użyto haków na trasie — 27 Wbite haki: skalne — 65; закладок — 82; lodowych — brak

7. Godzin marszowych zespołu: 20 godz., 3 dni

8. Kierownik: Gajdamakin Jurij Aleksandrowicz, KMS

   Uczestnicy:

   • Głuchow Siergiej Władimirowicz, 1 sp. разряд
   • Gribcow Aleksandr Anatoljewicz, 1 sp. разряд
   • Niedielin Aleksiej Wiaczesławowicz, 1 sp. разряд
   • Szmatow Władimir Iwanowicz, 1 sp. разряд

9. Trener: Gajdamakin Jurij Aleksandrowicz

10. Wyjście na trasę: 07:00 24 lipca 2007 r. Wyjście na szczyt: 10:00 26 lipca 2007 r. Powrót do WSOЦ „Uzunkol”: 17:00 26 lipca 2007 r.

Trener i kierownik zespołu: Gajdamakin J.A.

Ogólne zdjęcie szczytu Zrobione z południowego stoku szczytu Karabaszi 23 lipca 2007 r. Trasy:

• „romb” 3 ściany (J. Manojłow), przebyty przez zespół
• SЗ ścianie (S. Sogrin)
• 3 ścianie wzdłuż żłobów (G. Siedow)

Zdjęcie profilu ściany z lewej. Zrobione 23 lipca 2007 r. z moreny lodowca Zachodni Dalar

Profil trasy. Skala 1:6000

Wykres wspinaczki

Schemat trasy w symbolach UIAA

Zdjęcie techniczne trasy Zrobione 23 lipca 2007 r. z południowego stoku szczytu Karabaszi

Notatka z kontroli trasy: „19 lipca 2004 r. Dwójka alpinistów Fiodorow W.W. — Iwanowo, Szlapin A.W. — Moskwa. Wykonuje wspinaczkę na w. Kirpicz po „rombie” 3 ściany 6A k/tr. Zdjęta notatka Fursowa — Iwanowa. Wszystkim powodzenia!”

Notatka ze szczytu: „24 lipca 2007 r. 14:00 Grupa Mińskich zbiorów WSOЦ „Uzunkol” w składzie:

1. Korbut F.S. — kier. instr.
2. Zajcew P.I. — instr.
3. Ignatowa N.K.
4. Biełowa W.W. wykonała wspinaczkę na w. Kirpicz po met. 3Б кl. (prawa część 3 ст.) Zdjęta notatka kier. Sawieliew od 21 lipca 2007 r. Pogoda dobra. Powodzenia! Wspinaczka wykonana w k. Kulbaczenko A.Je.”

Opracowanie odcinka R5–R6 Zrobione 24 lipca 2007 r. z pierwszego noclegu

Przejście komina przed karnizem (odcinek R6–R7)

Wjazd po poręczach (odcinek R8–R9)

Przejście wewnętrznego kąta (odcinek R10–R11)

Dane techniczne odcinków

• — Użycie wcześniej pozostawionego na trasie sprzętu

Opis trasy

Po odcinkach

R0–R1 — Niewyraźnie zaznaczony wewnętrzny kąt, biegnący przez środek zaokrąglonego skalnego występu. Wygładzona struktura skał.

R1–R2 — Skalna ścianka z bogatym mikroreliefem. Foto №1.

R2–R5 — Duża skośna półka. Skały proste, ale bardzo mocno zniszczone. Wiele żywych kamieni. Foto №2.

R5–R6 — Wjazd po krótkiej ściance pod nawis. Dalej bardzo trudny trawers w prawo po monolitnej pionowej ścianie, użycie ITO na szlamburach. Ostatni uczestnik powinien przechodzić to miejsce tylko po podwójnych poręczach z przeciąganiem liny. Foto №3.

R6–R10 — Seria stromych monolitowych ścianek. Bardzo ubogi mikrorelief. Ale pomimo tego możliwe jest użycie frendów średniej wielkości. Miejscami występują pęknięcia, wypełnione ziemią i trawą. Wspinaczka trudna. Foto №4, Foto №5.

R10–R11 — Nawisający wewnętrzny kąt. Miejscami wilgotny. Przechodzi się w rozporze. Lewa strona kąta ma bardziej dogodną strukturę do wspinaczki i organizacji asekuracji. Użycie ITO. Foto №6.

R11–R15 — Karniz, wieńczący wewnętrzny kąt, przechodzi się wprost. Skały niewiarygodne. Zalecane jest użycie frendów najmniejszych rozmiarów. Zaraz po karnizie po krótkiej ściance wyjście w lewo w górę na niewielką pochyłą półeczkę. Tu jest doskonała stacja, wyposażona w dwa szlambury.

R15–R16 — Monolitowy wewnętrzny kąt. Pęknięć i zaczepów bardzo mało. Wspinaczka trudna.

R16–R17 — Pionowa ścianka. Relief analogiczny do poprzedniego odcinka.

R17–R19 — Jedno z najbardziej odpowiedzialnych miejsc trasy. Głównym punktem orientacyjnym jest tu duży odłamek, właśnie do niego musi prowadzić ten 45-metrowy odcinek. Ale trudność polega na tym, że od dołu odłamka nie widać. I dlatego grupa łatwo może dać się ponieść, na pierwszy rzut oka, bardziej prostej i kuszniejszej drodze w prawo w górę, do tego tam prowadzi cała procesja starych haków, закладок i pętli, pozostawionych przez inne grupy. Ta droga jest ślepa, jednak stąd dobrze widać ten właśnie odłamek i właściwą drogę do niego.

R17–R18 — Po półce między ścianą a odłamkiem przejść w lewo. Dalej po stromej ścianie z różnorodnym reliefem wspiąć się 40 metrów w górę do niewielkiej półeczki pod nawisem. Foto №7.

R18–R19 — Po półce w prawo wyjść spod nawisania u podstawy ściany. Dalej po ścianie w górę. Z prawej i lewej strony ściany znajdują się niewielkie skalne grzebienie. W dolnej części ściany występują niewiarygodne bloki.

R19–R20 — Po pochyłej płycie wyjście u podstawy monolitowej pionowej płyty.

R20–R22 — Po płycie prosto w górę pod niewielki karniz. Bezpośrednio pod karnizem skały wilgotne i bardzo śliskie. Karniz przechodzi się wprost wzdłuż wąskiej skalnej szczeliny z użyciem poziomych haków.

R22–R23 — Pochyły wewnętrzny kąt, wyprowadzający na dach ściany.

R23–R24 — Odcinek prostych pochyłych skał. W suchą pogodę możliwe jest poruszanie się po nich z jednoczesną asekuracją.

R24 — Wyjście na szczyt po osypiskowych stokach.

Foto №1. Odcinek R0–R2 (Początek trasy)

Foto №2. Odcinek R2–R5 (Duża skośna półka)

Foto №3. Odcinek R5–R6 (Trawers w prawo po monolitowej ścianie)

Foto №4. Odcinek R7–R8 (Seria stromych monolitowych ścianek)

Foto №6. Odcinek R10–R11 (Nawisający wewnętrzny kąt)

Foto №7. Odcinek R17–R18 (Ściana z różnorodnym reliefem)