Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki: skalna
2. Rejon wspinaczki: a/l „Uzuńkoł”
3. Trasa wspinaczki z podaniem wierzchołków, ich wysokości, trudność trasy (i inne orientacyjnie): — w. Kirpicz, 3744 m n.p.m., 6B, po Północno-Północno-Wschodniej ścianie.
4. Charakterystyka wspinaczki: — Długość trasy (ściany): 1080 m — Różnica wysokości (ściany): 850 m — Średnie nachylenie (ściany): 78° — Długość odcinków trudnych: — 5: 320 m — 6: 350 m
5. Liczba wbitych haków: — Skalnych: 194 — Lodowych: 0 — Szlamburowych: 9
6. Liczba godzin marszu: 47 h
7. Liczba dni marszu: 6 (z przygotowaniem)
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: 4 noclegi na dobrych stanowiskach pod przewieszonymi skałami, jest śnieg lub woda
9. Nazwa drużyny: CS DSO „Trud”
10. Nazwiska, imiona, nazwiska liderów uczestników i ich kwalifikacje: SzAROW Oleg Jakowlewicz — MS — kapitan drużyny BORZOW Jurij Wiaczesławowicz — MS STACKIJ Leonid Nikołajewicz — MS OWSIANNIKOW Jurij Nikołajewicz — KMS
11. Trener drużyny: BENKIN Władimir Samuiłowicz — MS
12. Data wyjścia na trasę i powrót: 17–22 lipca 1978 r.

16 kwietnia 1978 r. o godz. 12:00 reprezentacyjna drużyna CS DSO „Trud” w składzie: — SzAROW O.Ja. — MS — kapitan drużyny — BORZOW Ju.W. — MS — STACCKIJ L.N. — MS — OWSIANNIKOW Ju.N. — KMS — BENKIN W.M. — MS — trener drużyny i obserwator wyjechała z a/l „Uzuńkoł” z zadaniem rozbicia obozu szturmowego na morenie przed w. Kirpicz i przeprowadzenia ostatecznej obserwacji miejsc możliwego obsunięcia się kamieni w godzinach wieczornych. 17 lipca. Zgodnie z planem taktycznym, dzień ten przeznaczono na przygotowanie trasy. Początek trasy — w prawej części skały z dwiema dobrze widocznymi szczelinami, położonej w dolnej prawej części wzdłuż bergrschrunda, nad którym znajduje się ściana z czarnymi rozbiegami i spływającym z góry strumieniem. Punkt 0 trasy znajduje się w rankluście na wąskiej półce skalnej, do której udało się dostać przez lodowy most. Z półki (odcinek R0–R1) ruch rozpoczyna się w lewo do góry po płycie, po 20 m trafiasz na półkę z rumowiskiem. Nachylenie płyty 70°, wbito 3 skalne haki. Z półki, poruszając się prosto w górę po ścianie, rozczłonkowanej niewyraźnie zaznaczonymi kątami, trafiasz pod szeroki kąt wewnętrzny (R1–R2). Długość tego odcinka 40 m, nachylenie 70°, wbito 7 skalnych haków. Poruszając się po kącie wewnętrznym (R2–R3), przechodzącym miejscami w komin z zatyczkami i karnizami, po 50 m wyjdziesz do 1. punktu kontrolnego, który znajduje się nieco poniżej i na lewo od dużej szczeliny po prawej, wysuniętej do przodu stronie tego kąta. Nachylenie odcinka 75°, wbito 8 skalnych haków. Poruszając się dalej po wąskim kominie (R3–R4) z trzema zatyczkami, znacznie utrudniającymi wspinaczkę, po 60 m upewnia się o swoistej pułapce, mającej formę trójkątnego dachu, jak gdyby nakrywającego drogę podjazdu. Skały są mokre od płynącej z góry wody. Z tego podcięcia wychodzi się w lewo do góry po 70° gładkiej płycie i (R4–R5) ścianie nad nią i po 20 m trafiasz na małą półkę pod małym karnizem. Wbito 4 skalne haki. Karniz omijany jest z lewej strony z wyjściem na ścianę i po 40 m wychodzisz na półkę z rumowiskiem (R5–R6). Nachylenie 55°, wbito 4 skalne haki. W sumie przygotowanie zajęło 7 godzin. Przebyto 230 m, z czego około 100 m kategorii trudności 6. W tym dniu na trasie pracowała cała grupa, pierwsi na zmianę pracowali Owsiannikow Ju.N. i Stackij L.N.

18 lipca. Wyruszywszy o 6:30 z obozu szturmowego, grupa do 11:00 przeszła przygotowaną część trasy i, poruszając się dalej po nieskomplikowanych skałach typu „baranich łbów” (R6–R7), po 80 m osiągnęła zaplanowany nocleg. Nachylenie tego odcinka około 60°, wbito 7 skalnych haków. Nocleg jest chroniony przed kamieniami zwisającą ścianą. Stanowisko pod namiot zostało przygotowane w ciągu 2 godzin. Podczas gdy para Owsiannikow Ju.N. i Stackij L.N. zajmowała się pracami budowlanymi, para Szarow O.Ja. i Borzow Ju.W. przystąpiła do dalszego przygotowania trasy. Od noclegu ruch był prowadzony na prawo od czarnego szerokiego żlebu z potokami wody, w lewo do góry (R7–R8) pod karniz. Długość odcinka około 60 m, nachylenie 60°, wbito 7 skalnych haków. Karniz jest pokonywany w dolnej prawej części z wyjściem na ściankę o nachyleniu 70°. Po ścianie porusza się prosto w górę 40 m i wychodzi na półkę (R8–R9), wbito 8 skalnych haków. Z półki po skałach o nachyleniu 50°, reprezentujących sobą system bloków i pochyłych płyt, porusza się prosto w górę pod wieżę, która znajduje się w prawym rogu dużego pola śnieżnego. Długość odcinka około 90 m, wbito 12 skalnych haków (R9–R10). Wieża 40 m (R10–R11) jest pokonywana frontalnie. W górnej części wieży — ujemna ścianka 4 m, nachylenie wieży 75°, wbito 7 skalnych haków. Dotarłszy do tego punktu, para zeszła na nocleg. W sumie w tym dniu przebyto 310 m (z uwzględnieniem przygotowanych wcześniej) i przygotowano 230 m, z czego 100 m – 5 i 40 m – 6.

19 lipca. O 6:30 para Borzow Ju.W. i Stackij L.N. rozpoczęła ruch po zawieszonych linach. Przeszedłszy je i poruszając się po skałach („baranich łbach”), po 40 m wyszła spod bastionu (R11–R12). Bastion jest pokonywany w prawej części po niewyraźnie zaznaczonym żlebie i wyprowadza do prawej strony pola śnieżnego „Rakietka” (R12–R13). Nachylenie 70°, długość 110 m, wbito 18 skalnych haków. Trawers w lewo do góry nad polem śnieżnym 80 m (R13–R14) po półce o nachyleniu 45°, wbito 9 skalnych haków. W tym miejscu zaplanowano drugi nocleg.

20 lipca. Od noclegu (R14–R15) ruch odbywa się prosto w górę: — na początku 8 m po pionowej ściance na małą półeczkę; — od półeczki zaczyna się system pionowych bloków, kończących się po 16 m małym przewieszeniem, bardzo nieprzyjemnym do przelazienia, ponieważ bloki, z których jest ono złożone, mają nachylenie naprzeciw ruchu. Następnie następuje pionowa ścianka z małą ilością szczelin, która z prawej strony jest ograniczona nieco wystającą gładką ścianą. Długość jej — około 30 m. W górnej części ściana nieco się przewiesza, ale od jej górnej krawędzi opada na 4–5 m wyraźnie widoczny odłamek, który pozwala na przejście przewieszenia wspinaczką. Po przejściu ściany trafiasz na szeroką półkę z rumowiskiem, lewa część której jest zamknięta przez oderwaną od głównej ściany na 6–8 m „pierze”. Odległość od noclegu do półki 70 m, wbito 22 skalne haki. Na prawo 5 m od niego zaczyna się szczelina, wychodząca w górę po przewieszającej ścianie górnego bastionu. Trudność w organizacji asekuracji z powodu małej ilości szczelin, trzeba było wbijać dla asekuracji 3 haki szlamburowe. Po 50 m dochodzisz do wyraźnie widocznej żółtej plamy (R15–R16). Od niej ruch w lewo do góry (R16–R17) po stromym pochyłym płycie pod przewieszającą ścianę. Tutaj znajduje się drugi punkt kontrolny. Przeszedłszy przewieszenie frontalnie, wychodzisz na drobną półeczkę, z której zaczyna się następna szczelina, przechodząca w górnej części w mały komin z licznymi luźnymi kamieniami. Od półki do tego miejsca 150 m, wbito 5 skalnych i 5 haków szlamburowych. Nachylenie odcinka 85°. W tym dniu na zmianę pracowali pierwsi Borzow Ju.W., Owsiannikow Ju.N. i Szarow O.Ja. Tego samego dnia przenieśliśmy nocleg 70 m wyżej i nieco na bok, ponieważ poruszając się po pionie od miejsca noclegu w procesie przygotowania trasy, zrzucaliśmy kamienie prosto w rejon namiotu.

21 lipca. Przeszedłszy wcześniej przygotowany odcinek i następujący po nim komin, upewnia się o przewieszonym odcinku, który jest pokonywany z prawej strony (R17–R18) z wyjściem na ścianę. Po czym znów zaczyna się ruch po pionowej szczelinie z trzema przewieszonymi odcinkami. Po 30 m szczelina wyprowadza na długą silnie nachyloną półkę. Bezpośrednio od miejsca wyjścia zaczyna się wewnętrzny pionowy kąt z serią przewieszeń. Następnie trasa wychodzi na ścianę, reprezentującą sobą przewieszony kaskad karnizów z bardzo małą ilością szczelin, bardzo trudna i psychologicznie ciężka wspinaczka (R18–R19). Trasa po 45 m doprowadza do dużego odłamka z górą luźnych kamieni, który od góry jest zamknięty przez duży karniz, a ograniczony jest pionową gładką ścianą. Karniz jest pokonywany frontalnie i wyprowadza na gładką, bardzo stromą płytę, która jest też przykryta następnym przewieszeniem. To miejsce jest pokonywane w najdalej na lewo wysuniętej części z użyciem lewej ściany. Charakterystyka odcinka: — Długość: 50 m — Nachylenie: 90° — Wbito 32 skalne haki, 4 szlamburowe. Przeszedłszy ścianę, trafiasz na 50° „baranich łbach”, po przejściu których 40 m — lina była zaperylona. W tym dniu pierwsi pracowali na zmianę Borzow Ju.W., Owsiannikow Ju.N. i znowu Borzow Ju.W.

22 lipca. Przeszedłszy przygotowany odcinek trasy i 40 m 50° żlebu (R20–R21), wyszliśmy na grań 1 kat. trudn. i po 30 minutach wyszliśmy na wierzchołek. Różnica wysokości od miejsca wyjścia na grań do wierzchołka — około 100–120 m.

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wspinaczkowej

Wyjście na wierzchołek o 11:45.

Wyjście na wierzchołek

Wyjście na wierzchołek o 11:45.

Dodatkowe charakterystyki trasy

• Względna wysokość ściany 850 m. Grań — 1 kat. trudn. Żleb (częściowo żywe kamienie) — 4 kat. trudn. Baranie łby (częściowo żywe kamienie) — 4 kat. trudn.
• 11 lipca 1900 r. Względna wysokość 750 m. Ściana z systemem 12 przewieszających karnizów — 6 kat. trudn.
• Ściana z systemem przewieszających karnizów — 6 kat. trudn.
• Przewieszająca ściana (żywe kamienie) — 6 kat. trudn.
• 15 lipca. Względna wysokość 630 m. Pionowa ściana ze szczeliną (monolit) — 6 kat. trudn.
• 19 lipca. Względna wysokość 565 m. Ściana z przewieszonymi blokami (monolit) — 6 kat. trudn.
• Półka skalna (częściowo zniszczona) — 4 kat. trudn.

Dolna i środkowa część trasy

Przejście odcinka R15–R16

Przejście odcinka (R15–R16) przez Jurija Borzowa

Miejsce zmiany na odcinku R15–R16

Miejsce zmiany Owsiannikowa z Jurijem Borzowem na odcinku (R15–R16) www.alpfederation.ru ↗