10. Paszport wejścia

1. Klasa wejścia: skalna
2. Rejon wejścia: Rejon Gwandryński Kaukazu
3. Trasa wejścia: szczyt Zamok przez południową ścianę, 3930 m
4. Charakterystyka wejścia:

różnica wysokości — 900 m, średnie nachylenie — 85°, długość odcinka technicznie trudnego — 600 m

5. Liczba wbitych haków:

• skalnych — 228
• haków szlamбурrowych — 7
• закладок — 9

6. Czas przejścia — 45 godzin
7. Liczba noclegów i ich charakterystyka: 4 dobre w namiocie
8. Nazwa drużyny: DSO "Awangard" instruktora obozu alpinistycznego Uzuńkoł
9. Charakterystyka trasy:

Trasa Karablina B.N. na szczyt Zamok przez południową ścianę jest oceniana powyżej 5B kat. trudn. Jest to jedna z najtrudniejszych tras, które przebyłem w ramach mistrzostw kraju i USRR (szczyt Czatyń-Tau, Uśba). Można ją porównać do takich tras jak na Czatyń-Tau. Trasa przez południową ścianę Zamku jest trasą czysto skalną, skupioną w 3 bastionach o wysokości około 200 m każdy, z których średni bastion z kominem jest najbardziej złożony i interesujący. Różnica wysokości trasy wynosi 900 m, w tym najtrudniejsze odcinki — 500 m, trudne — 100 m. Średnie nachylenie — 85°.

Południowa ściana szczytu Zamok. Trasa przejścia

1. Nazwisko, imię, otczestwo kierownika, uczestników i ich kwalifikacje:

Datу wyjścia na trasę i powrotu:

• Wyjście: 27 lipca 1979 r.
• Powrót: 1 sierpnia 1979 r.

2. Krótki opis warunków wejścia w rejonie doliny Uzuńkoł

Wszystkie szczyty rozpatrywanego rejonu zbudowane są głównie z mocnych granitów, gnejsów, bazaltu. Na główne szczyty rejonu: Kirpicz (3744 m), Dalar (3979 m), Dwojniaśka (3743 m), Zamok (3872 m), z reguły nie ma prostych dróg, ich ściany należą do najtrudniejszych na Kaukazie.

Rejon Uzuńkoła charakteryzuje się niestabilną pogodą. 3–6 dni dobrej pogody z reguły zmienia się 2–4 dniami niepogody.

W okresie pobytu alpinistów w tym rejonie, tj. od 1 lipca do 10 sierpnia 1979 r. pogoda zmieniała się 8 razy. Wejścia, rozpoczęte w dobrą pogodę, często były przerywane przez niepogodę lub kończyły się w niepogodę.

3. Organizacja i plany taktyczne wejścia

Wejście na szczyt Zamok przez południową ścianę trasą Karablina B.N., która w 1978 roku na mistrzostwach ZSRR w alpinizmie w klasie skalnej zajęła 1. miejsce i otrzymała 5B kat. trudn., było zaplanowane przez nas już w 1978 roku.

Przed wyjazdem w góry drużyny przeprowadziły wspólne treningi na skałach Zujewskiego kamieniołomu, treningowe wejścia przed wyjściem na trasę, których celem było: wypracowanie poruszania się w parach na trudnym reliefie; testowanie nowych próbek sprzętu; sprawdzenie fizycznej i technicznej przygotowania członków drużyny. Były również trasy: szczyt Dalar 5A kat. trudn. przez trójkąt, szczyt Dalar 5B kat. trudn. przez zachodnie żebro.

Wstępny plan taktyczny ukształtował się następująco:

• 25 lipca — wyjście z obozu i organizacja bazy
• 26 lipca — obserwacja trasy i studium podejścia do ściany
• 27 lipca — obróbka 1. bastionu
• 28–30 lipca — przejście trasy i powrót do obozu
• 31 lipca — dzień na niepogodę.

Duże nachylenie ściany i widoczne dwie półki między bastionami dały możliwość zaplanowania miejsc noclegów na półkach.

Plan taktyczny przewidywał: jednoczesne przejście w parach trasy i współdziałanie par; poruszanie się z plecakami i bez plecaka.

Oprócz zwykłego sprzętu wykorzystywanego podczas takich wejść, użyto również nowego: uprzęży, zacisków, закладок itd.

Cała trasa była przeprowadzana na podwójnej linie. Obserwację i łączność radiową planowano przeprowadzić przez dwie grupy obserwacyjne: jedna na przełęczy Myrdy; druga — na grzebieniu odnogi szczytu Dwojniaśka.

Przejście trasy i cała praca na niej zostały przesunięte o 1 dzień z powodu niepogody 30 lipca 1979 r., kiedy drużyna nie mogła kontynuować przejścia trasy. Pomimo to plan wejścia został wykonany.

4. Wykaz sprzętu wykorzystywanego przez drużynę na trasie

1. Lina główna 3x60 m
2. Lina główna 2x40 m

6. Przebieg przejścia trasy

25 lipca. Grupa w składzie 5 osób: Krasnoszczekow N.A., Jarowoj L.J., Kabacki W.I., Babin O.F., Dunduk A.G. i 2 obserwatorów wyruszyli pod południową ścianę szczytu Zamok, gdzie został zorganizowany namiot obserwatorów. Dla łączności z obozem dwóch obserwatorów- retranslatorów rozłożyło się na przełęczy Myrdy.

26 lipca — 1. dzień

Była gęsta mgła, widzialność 10 m, dlatego w ciągu tego dnia zdołaliśmy jedynie rozstawić namiot grupy szturmowej na skalnym cyplu pod ścianą i sprawdzić łączność z obserwatorami.

27 lipca — 2. dzień

Mgła, widzialność od 10–15 m do 50 m.

7:00 — w górę pod ścianę wychodzi para: Jarowoj L. — Krasnoszczekow N.A. w celu obróbki trasy.

Od namiotu po stromym (50–55°) firnowym stoku — podejście pod ścianę. Początek trasy na ścianie — po pionowej rozpadlinie (15 m) w centrum bastionu na lewo od pochyłej rdzawej półki (odcinek R1–R2). Następnie po płycie pod ścianę i po niej — do systemu karniszy (30 m) (odcinek R2–R3) i dalej po 40-metrowej bardziej stromej ścianie, składającej się z karniszy (odcinki R3–R4 i R4–R5), wspinaczka z użyciem drabinek. Dalej system karniszy przechodzi w pionową 35-metrową szczelinę (odcinek R5–R6) z małymi karnizikami.

Pogoda gwałtownie się pogorszyła, wraz z mgłą zaczął padać śnieg, grad, dlatego w tym dniu o 14:00 byliśmy zmuszeni przerwać przejście trasy, nie dochodząc do 1. punktu kontrolnego 10 m.

W ten sposób za 1. dzień obrobiliśmy 3 liny i wróciliśmy na nocleg pod ścianę. Za pierwszy dzień wbiliśmy 30 haków skalnych i 1 hak szlamburrowy.

28 lipca — 3. dzień

Mgła, widzialność 20–50 m.

6:00 — w górę pod ścianę wychodzi para Jarowoj L. — Krasnoszczekow N.A. po zawieszonych linach, a za nimi pozostali uczestnicy wejścia: Dundak A., Babin O., Kabacki.

Kontynuujemy przechodzenie pionowej szczeliny, a w górnej jej części pod małym występem na haku szlamburrowym jest przymocowany słój z zapiską (1. punkt kontrolny) (odcinek R6–R7).

Pionowa szczelina na ścianie przechodzi we wnętrze kąta, kończącego się ostrym daszkiem (odcinek R7–R8, 40 m).

Widok ogólny południowej ściany szczytu Zamok

z daszka w prawo i dalej po ścianie w górę (odcinek R8–R9) 40 m wyprowadza na półkę typu niszy pod przewieszonym karniszem, gdzie leje się woda. Jeszcze przez 40 m, trawersując kilka w prawo, wychodzimy na dogodną półkę (odcinek R9–R10). Miejsce biwakowe (1. punkt kontrolny).

O 14:00 cała grupa była już na górnej półce, gdzie została przygotowana platforma dla biwakowania przez pierwszych zdobywców. W tym dniu wbiliśmy 38 haków skalnych i 2 haki szlamburrowe i przeszliśmy 120 m.

Schemat poruszania się na trasie był następujący: Pierwszy szedł bez plecaka (na grupę było 4 plecaki po 6–7 kg). Drugi wypuszczał go na podwójnej linie. Trzeci podchodził do drugiego i przynosił mu zwolnioną linę z trasy, po czym drugi podnosił się po przymocowanej linie na zaciskach do pierwszego z górną asurancją i, przychodząc do niego, znowu wypuszczał go w górę. Czwarty, za czas przejścia 1. pary odcinka trasy, podchodził do trzeciego, i oni w dwójkę wyciągali plecaki na swój poziom. Tę pracę zwykle wykonywali Dundak A. — Kabacki W. lub Babin O. — Kabacki W. Ostatni wyjmował haki i podnosił się na zaciskach z górną asurancją. I tak odcinki po 40 m były przechodzone w ciągu całej trasy.

Wyciągające plecaki na poszczególnych odcinkach wisieli na sztucznych punktach podparcia (drabinki, uprzęże).

Pierwsza para ciągle pracowała z przodu na trasie, regularnie otrzymując zużytą linę.

Tego samego dnia para Dunduk A. — Jarowoj L. rozpoczęła pracę na średnim bastionie. Bezpośrednio od namiotu — gładka przewieszona ścianka bez pęknięć z rzędem ściętych haków szlamburowych (Trasa pierwszych zdobywców). Biorąc pod uwagę opis grupy pierwszych zdobywców, drugi bastion wymaga użycia 30 haków szlamburowych, dlatego my zdecydowaliśmy się przejść bastion na lewo o 10 m po kominie typu szczeliny z przewieszonymi karniszami (0,5–1,5 m) i daszkami. Komin ciągnie się od półki, gdzie znajduje się nasz biwak, do drugiej półki na trasie (koniec drugiego bastionu). Mając w swoim reliefie poszczególne odcinki po 1,5–3 m z nachyleniem 80–85° przy ogólnym nachyleniu ściany 90°.

Przejdziemy po półce w lewo na 10 m, para Dunduk A. — Jarowoj rozpoczęła ruch w górę. Na początku w prawo i w górę 15 m (odcinek R10–R11). Dalej w lewo i w górę po wewnętrznym kącie do karnisza 35 m (odcinek R11–R12). Karnisz o szerokości 1,5 m jest pokonywany po drabinkach. Po karnis Sidhe w górę nieco w lewo 20 m po wygladzanych płytach, wspinaczka napięta, szczelin mało, wchodzi się płatowe haki, wbity jeden hak szlamburrowy (drabinki) (odcinek R12–R13). Następnie, pokonując szereg karnis Sidhe, kontynuujemy ruch po wewnętrznym kącie 30 m (odcinek R13–R14) i wychodzimy na wąską półeczkę.

Wspinaczka jest ekstremalna.

Przepracowaliśmy 6 godzin, zawiesiliśmy 100 m liny, wbiliśmy 48 haków skalnych i 2 haki szlamburrowe, para wróciła na nocleg.

29 lipca — 4. dzień

Mgła, widzialność 10–15 m.

6:00 — para Dunduk A. — Jarowoj L. wychodzi na trasę, wyjmując po drodze pośrednie haki; pozostali zbierają biwak i zaczynają organizować wyciąganie na odcinku zawieszonych 3 lin drugiego bastionu.

Po wąskiej półeczce para Dunduk A. — Jarowoj L. przechodzi 20 m (odcinek R14–R15) wyrównania i dalej znów po kominie w górę i nieco w prawo, pokonując szereg przewieszonych 1–1,5 m karnis Sidhe (35 m odcinek R15–R16). Wspinaczka jest maksymalnie napięta, potrzebne są закладки, wbity 1 hak szlamburowy przy pokonywaniu karnis Sidhe. Po pokonaniu karnis Sidhe po wewnętrznym kącie 30 m wychodzimy na półeczkę (odcinek R16–R17).

Wewnętrzny kąt jest przechodzony z użyciem drabinek, potrzebne są płatowe haki, wbity 1 hak szlamburowy. Dalej od półeczki w prawo w górę po kominie 40 m, wychodzącym na wierzch 2. bastionu (odcinek R17–R18). Napięta wspinaczka z użyciem drabinek. Znajdujemy miejsce noclegowe pierwszych zdobywców. Do wierzchołka drugiego bastionu zostało jeszcze 125 m trasy, wbiliśmy 54 haki skalne i 2 haki szlamburrowe, użyto 6 закладок, przepracowaliśmy 9 godzin.

Tego samego dnia para Krasnoszczekow N. — Kabacki W. obrobili 3 liny 3. bastionu.

Trawers po półce w prawo, dalej prosto w górę po ścianie z przewieszonymi dużymi blokami 30 m (odcinek R18–R19). Na tym odcinku trasy relief skał jest bogaty w szczeliny, pęknięcia, choć wspinaczka jest bardzo trudna. Trawers w prawo w górę 20 m, następnie prosto w górę po ścianie 40 m z wyjściem na bark (odcinek R19–R20). Z barki trawersem w prawo na jedną linę podprowadza pod podstawę 60-metrowego pionowego wewnętrznego kąta (typu komina), wyprowadzającego na grań (odcinek R20–R21).

O 20:00 para Krasnoszczekow N. — Kabacki W. zeszli na biwak, obrabiając skały do podstawy 60-metrowego pionowego wewnętrznego kąta, przejdź przez wysokość 120 m. Na tym odcinku wbiliśmy 34 haki skalne i zużyliśmy 5 godzin.

30 lipca — 5. dzień

Całą noc i cały dzień padał śnieg, grad, był sztormowy wiatr, burza. Dlatego w tym dniu nie wyszliśmy na trasę.

31 lipca — 6. dzień

Mgła, widzialność 10–20 m. Zwiniemy biwak i wychodzimy o 6:00. Trasa jest mocno zaśnieżona.

O 9:00 podeszliśmy do 60-metrowego wewnętrznego kąta, na przejście którego zużywamy 3 godziny i wychodzimy na grań, i dalej grań — do wierzchołka. Padał śnieg, grad, widzialność 2–5 m. Na wierzchołku byliśmy o 14:30, wbili 24 haki skalne, i zaczęliśmy schodzić w stronę przełęczy między szczytem Zamok i szczytem Dwojniaśka według rekomendacji obozu alpinistycznego Uzuńkoł. Na schodzeniu, w związku ze skomplikowanymi warunkami pogodowymi, zorganizowaliśmy 16 dźwigów i dźwigni.

O 21:00 grupa była na noclegu obserwatorów.

1 sierpnia — 7. dzień

Powrót do obozu przez przełęcz Myrdy. Ogólna liczba wbitych haków: 228 skalnych i 7 szlamburowych.

7. Ogólna ocena działania uczestników drużyny

Przejście skomplikowanej w technicznym i moralnym sensie trasy pokazało dobrą fizyczną i techniczną przygotowanie, wysokie moralno-wolowe jakości każdego uczestnika wejścia, zgodność interesów i pełne wzajemne zrozumienie.

8. Dane o grupach pomocniczych

Obserwacja była zorganizowana przez dwie grupy. Pierwsza grupa była ulokowana na grzbietach odnogi szczytu Dwojniaśka, druga — na przełęczy Myrdy. Grupa obserwatorów była wyposażona w radiostacje "Witalka" i miała stabilną łączność z drużyną i z obozem.

Odcinki trasy południowej ściany szczytu Zamok VI+ — kategoria trudności odcinka trasy: wolna wspinaczka A3 — kategoria trudności odcinka trasy: wspinaczka z ИTO • — odcinki ze szlamburami

do wierzchołka R22 V- M+ Bark- komin, 75° 60 m, odcinek R21 ▲ ▲ — miejsca biwakowe ● — punkty asekuracji, przejścia prowadzącego 10 m V+ Ścianka, 75° 40 m, odcinki R19–R20 30 m V+ Ściana pionowa — półka usypiskowa 30 m, odcinek R18 VI Komin z daszkami, 75° 40 m, odcinek R17 VI Wewnętrzny kąt, 85° 30 m, odcinek R16 VI+/0 Komin z karniszami, 90° 35 m, odcinek R15 V+ Półeczka przechodząca w komin 20 m, odcinek R14 VI+/A3 Wewnętrzny kąt z karniszami, 90° 30 m, odcinek R13 V- Wygładzone płyty, 85° 25 m, odcinek R12 VI+/A3 Wewnętrzny kąt, 95° 35 m, odcinek R11 VI- Przewieszone karnisz, 90° 15 m, odcinek R10 V+ Karnisz, wewnętrzny kąt + średnie nachylenie, 85° 35 m, odcinek R9 V- Szczelina, 75° 20 m, odcinek R8 15 m, odcinek R7 V+ Stromizna, 75° Karnisz 0,5 m Nachylenie 85° 20 m, odcinek R8 Wewnętrzny kąt ze szczeliną, 90° 20 m, odcinek R7 Karnisz 20 m, odcinek R6 Ścianka, 85° 10 m, odcinek R5 VI+ Pionowa szczelina, 90° 25 m, odcinek R5 Przewieszona rozpadlina, komin, 95° 10 m, odcinek R4 Pochyła płyta, 60° 15 m, odcinek R3 Al Przewieszony wewnętrzny kąt, 110° Karnisz, 85° 25 m, odcinek R2 Ścianka, 75° 30 m, odcinek R2 VI- 60° 15 m, odcinek R1 Rozpadlina, płyta Stok śnieżny stromy, 50–55° 100 m, odcinek R0

Tabela

głównych charakterystyk trasy drugiego przejścia

Trasa drugiego przejścia — Szczyt Zamok przez południową ścianę 5B kat. trudn., trasa Karablina B.N., wysokości 3930 m. Różnica wysokości trasy — 900 m. W tym: najtrudniejszych odcinków — 600 m, nachylenie trasy — 85°.

RAZEM: