Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — SKALNY.
2. Rejon wejścia — GWANDRYŃSKI REJON KAUKAZU.
3. Szczyt — DALAR, 3979 m, LEWA CZĘŚĆ ŚCIANY PÓŁNOCNEJ.
4. Kategoria trudności — 5B.
5. Charakterystyka marszrutu: a) różnica wysokości — 895 m, b) długość odcinków 5 kategorii — 430 m, 6 kategorii — 360 m, w sumie — 1100 m.
6. Wbijanych haków:

Uwaga: w nawiasach podano wcześniej wbite i wykorzystane przez zespół haki.

7. Liczba godzin marszu — 41 godz. 30 min, w tym 6 godz. zejścia ze szczytu.
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: 2 siedzące z ustawieniem namiotu.
9. Skład zespołu: Pronin A.W. — kierownik, Małamid W.M. — uczestnik, Koreniugin I.K. — uczestnik, Dorochow B.F. — uczestnik.
10. Trener zespołu — Dorochow B.F.
11. Data wyjścia na trasę — 20 lipca 1984 r. o godz. 16:00, data powrotu — 23 lipca 1984 r. o godz. 22:00.

OGÓLNY WIDOK MARSZRUTU (Data wykonania: 18 lipca 1984 r.; 17:00)

Tabela głównych charakterystyk marszrutu wejściowego

Uwaga: w kolumnie „Haki” oznaczenie X(Y, W) oznacza, że na odcinku wbito X haków, z czego Y do asekuracji, W do stworzenia ITO.

Taktyka przeprowadzenia wejścia

I. W niniejszym rozdziale zawarte są informacje o faktycznej realizacji planu taktycznego zespołu.

2. Zespół wyszedł z biwaku pod trasą o godz. 5:00. Warunki meteorologiczne: pochmurno, drobny deszcz. Podstawą do wyjścia na trasę w tych warunkach pogodowych było:

   • a) wyniki obserwacji pogody w okresie od 14 do 20 lipca (zazwyczaj deszcz i niepogoda w nocy i rano, jasna i słoneczna pogoda w ciągu dnia);
   • b) wskazania barometru w a/l „Uzuńkoł” (nie zmieniły się);
   • c) prognoza pogody (dobra).

   Decyzja o wyruszeniu została podjęta przez kapitana po omówieniu z zespołem. Zaplanowano następujący plan działania:

   • a) podejście do „Sztepanowskiej półki” (początek trasy);
   • b) w przypadku poprawy pogody — działania zgodnie z planem taktycznym;
   • c) w przypadku dalszej niepogody — oczekiwanie do godz. 11:00 (przybliżony czas dotarcia do miejsc możliwych biwaków — 8 godz.), w przypadku poprawy pogody — działania zgodnie z jednym z dodatkowych wykresów planu taktycznego;
   • d) w przypadku dalszej niepogody po godz. 11:00 — powrót na biwak i przesunięcie harmonogramu wejścia o dobę.

3. O godz. 6:00 byli u „Sztepanowskiej półki”. Połączyli się w pary: Pronin — Koreniugin; Małamid — Dorochow.

   O godz. 7:00 wyszli na półkę i, w związku z jawnymi oznakami poprawy pogody, rozpoczęli ruch po trasie. Stan trasy zadowalający.

   Kolejność ruchu zespołu:

   • pierwszy numer — Małamid;
   • drugi numer — Dorochow;
   • trzeci numer — Pronin;
   • czwarty numer — Koreniugin.

4. Jak zakładano, trasa po pierwszej lince bardzo skomplikowana i stanowi system ścianek, występów, kąt. Nierzadko mocno zniszczonych, co wymagało szczególnej uwagi i ostrożności przy przemieszczaniu się i organizacji asekuracji.

5. Zespół wykorzystał na trasie pięć linek, co zapewniało możliwość zastosowania podstawowej zasady organizacji asekuracji, stosowanej przez zespół we wszystkich trudnych wejściach: każdy uczestnik pracuje na podwójnej lince. Ponadto posiadanie pięciu linek pozwalało maksymalnie zmniejszyć przestój pierwszej pary z powodu braku niezbędnych do przetworzenia następnego odcinka linek. W związku z tym, że trasa jest trudna na całej długości, druga dwójka prawie zawsze zdążyła zapewnić pierwszej niezbędny do dalszej pracy sprzęt.

6. Przejście pierwszego odcinka kluczowego (4 liny) zajęło 7 godz. 30 min (według planu taktycznego — 5 godz.). Opóźnienie było związane z niestabilną pogodą na początku pracy zespołu na ścianie.

7. Drugi odcinek kluczowy (jedna lina — trawers w prawo i jedna lina — podjazd po wodospadzie) okazał się mniej skomplikowany, niż zakładano przy układaniu planu taktycznego. Wyjaśnia to stan trasy w momencie jej pokonywania. Przejście odcinka zajęło 2 godz. (według planu taktycznego — 3 godz.).

8. O godz. 17:00, 21 lipca 1984 r., zespół osiągnął punkt R12 (patrz tabela charakterystyk i paszport wejścia). Odcinek R12–R15 (4 liny) został pokonany w ciągu 3 godz. Stanowi on system kątów wewnętrznych i ścianek z często występującymi półkami. Poszczególne odcinki są mocno zniszczone. Śniegu na odcinku praktycznie nie było.

9. O godz. 20:00 zespół zatrzymał się na biwak na szczycie „palca” (punkt R15) (zgodnie z planem taktycznym). Zorganizowano siedzący biwak z ustawieniem namiotu. Na pokonanie odcinka trasy od punktu R2 do punktu R15 zespół zużył około 13 godz., co odpowiada planowi taktycznemu.

10. 22 lipca 1984 r. zespół wyszedł na trasę zgodnie z podstawowym harmonogramem ruchu planu taktycznego o godz. 7:00. Warunki pogodowe normalne.

11. Odcinek trasy od szczytu „palca” do początku 120-metrowego kąta wewnętrznego (klucz 3) charakteryzuje się silnym zniszczeniem skał przy dużej trudności technicznej.

12. Kolejność pracy zespołu: pierwszy numer — Koreniugin, drugi numer — Pronin, trzeci numer — Małamid, czwarty numer — Dorochow. Odcinek został pokonany w ciągu 8 godz. (według planu taktycznego — 5 godz.). Dodatkowy czas był potrzebny do wzmocnienia środków bezpieczeństwa z powodu silnego zniszczenia skał (bardziej ostrożne wspinanie się pierwszego, ponadto dwukrotnie zespół musiał się zebrać, aby wykluczyć pracę nad sobą). O godz. 15:00 zespół przystąpił do pokonywania 120-metrowego kąta wewnętrznego, określonego jako najbardziej skomplikowany odcinek przez wszystkie zespoły, które wcześniej pokonywały trasę Spesariewa lub Szopina. Z dostępnych zespołowi informacji wynikało, że na odcinku R19–R20 i w punkcie R21 istnieją możliwości organizacji siedzącego biwaku (zespoły z m. Leningradu, które pokonywały trasę Szopina w ramach Mistrzostw ZSRR 1983 roku). W przypadku, gdyby zespół nie zdążył przejść kąta wewnętrznego przed zmierzchem, planowano nocleg w jednym z tych punktów.

    Kolejność ruchu zespołu została, jak planowano, zmieniona i stała się następująca:

    • pierwszy numer — Pronin;
    • drugi numer — Koreniugin;
    • trzeci numer — Dorochow;
    • czwarty numer — Małamid.

    Trudność odcinka odpowiadała opisanej w sprawozdaniach z wejść zespołów w ramach Mistrzostw ZSRR 1983 roku. Zespół zużył na przejście tego odcinka 6 godz. (według planu taktycznego — 8 godz.). Oszczędność czasu wynika z dokładnego przygotowania pierwszego do przejścia tego odcinka i jego wyraźnych działań, znacznie mniejszej niż zakładano, liczby zniszczonych skał, kierunku ruchu w prawo i w górę, co dawało możliwość pracy bez obawy o spadające kamienie. Ponadto zmiana lidera i wyjście naprzód drugiego numeru (najsilniejszego w technice wspinaczki skalnej) ze świeżymi siłami zamiast już przepracowanego 6 skomplikowanych linek pierwszego pozwoliły przyspieszyć tempo pracy zespołu.

    Uwaga: zgodnie z planem taktycznym drugi w zespole zawsze powinien być gotowy do zmiany pierwszego, w związku z czym jego plecak również jest odciążany w stosunku do plecaków trzeciego i czwartego numeru.

13. Kąt wewnętrzny wyprowadza na stromą 30-metrową półkę ze śnieżnikiem u pionowej skalnej ścianki z występem. Pomiędzy ścianką a śnieżnikiem została wydeptana platforma i zawieszony na hakach namiot, w którym zorganizowano siedzący biwak. Zespół zatrzymał się na biwaku o godz. 21:00. W sumie 22 lipca 1984 r. zużyto 14 godz. (według planu taktycznego — 13 godz.).

14. 23 lipca 1984 r. zespół wyszedł na trasę o godz. 7:30. Kolejność ruchu — zgodnie z planem taktycznym:

    • pierwszy numer — Koreniugin;
    • drugi numer — Pronin;
    • trzeci numer — Małamid;
    • czwarty numer — Dorochow.

    Odcinek trasy od miejsca biwaku do szczytu praktycznie skalny i co do stopnia trudności ustępuje części trasy pokonanej w ciągu pierwszych dwóch dni. Najbardziej skomplikowane są pierwsze trzy liny i ostatnie dwie liny wieży. Przejście trasy w tym dniu było skomplikowane przez złe warunki pogodowe (mgła, deszcz, czasami ze śniegiem). W związku z tym schemat ruchu zespołu pozostał taki sam, choć planowano ruch par bez zabezpieczenia liny. Ponieważ w okresie cyklu treningowego praktycznie każde wejście kończyło się w niepogodzie, zespół był przygotowany i gotowy do pracy w niepogodzie, co pozwoliło wykonać wszystkie zaplanowane na ten dzień zadania taktyczne.

    W warunkach słabej widoczności przy przechodzeniu środkowej części „dachu” zespół nieco zboczył w lewo i, w związku z dalszym pogorszeniem pogody, zaczął przygotowywać miejsce na biwak. Około godz. 13:00 pogoda poprawiła się, pojawiła się widoczność, i zapadła decyzja o kontynuowaniu wspinaczki. Zespół zorientował się i kontynuował dalszy ruch po wcześniej zaplanowanej trasie podjazdu.

15. O godz. 16:00, 23 lipca 1984 r., zespół wszedł na szczyt (według harmonogramu ruchu planowano wyjście na szczyt o godz. 15:00). Podczas wyjścia na szczyt warunki pogodowe były doskonałe.

16. Zejście ze szczytu rozpoczęto o godz. 16:20 i o godz. 22:00 byli w bazie. Podczas schodzenia pogoda pogorszyła się, widoczność spadła do 40 m. Na przełęczy Dalar o godz. 19:00 zespół spotkał się z obserwatorami i, łącząc się z bazą, zameldował o zakończeniu wejścia.

17. Charakterystyki techniczne trasy podane są w tabeli głównych charakterystyk marszrutu wejściowego. Ponadto w materiałach dodatkowych przedstawiono arkusz marszrutowy wejścia. Przedstawiony w raporcie z wejścia zespołu Sportkomitetu Ukrainy schemat trasy w symbolach UIAA, który zespół wykorzystał do orientacji na trasie, praktycznie w pełni odpowiada odzwierciedlanemu przez niego marszrutowi.

18. Podczas wejścia zorganizowano dwukrotnie gorące posiłki (rano, przed wyjściem na trasę, i wieczorem, po ustawieniu biwaku). W ciągu dnia uczestnicy używali do odżywiania indywidualnych pakietów. Skład produktów żywnościowych przedstawiono w rozdziale „Zapewnienie zespołu”.

19. Podczas wejścia zespół nie używał zasadniczo nowych próbek sprzętu.