Mistrzostwa Ukrainy 2012

Klasa skalna

Komisje klasyfikacyjne:

• FUiS Ukrainy
• FAR

Raport

o pierwszym przejściu trasy na w. Dalar (3979 m) przez centrum północno-wschodniej ściany bastionu (proponowana 6A kat. sł.), wykonanym przez zespół Poltawskiej Obwodowej Federacji Alpinizmu i Wspinaczki

Kierownik: Pugaczow S.A., MS, instruktor-metodyk II k.

Trener: Zagirniak M.W., ZT Ukrainy, MS

2012

Poltawska Obwodowa Federacja Alpinizmu i Wspinaczki

Przewodniczący Zagirniak Michaił Wasiljewicz Ukraina, 39600, Kremenczuk, ul. Lenina, 3A kw. 7

Kierownik drużyny Pugaczow Siergiej Aleksandrowicz. Trener drużyny Zagirniak Michaił Wasiljewicz [email protected]

Paszport wejścia

1. Kaukaz Zachodni, Rejon Gwandryński, rozdział 2.3 wg KMGW.
2. Wierzchołek Dalar (3979 m), przez centrum północno-wschodniej ściany bastionu (metoda Pugaczowa — Zagirniaka).
3. Proponowana 6A kat. sł., pierwsze wejście.
4. Charakter trasy: kombinowana.
5. Różnica wysokości trasy:

różnica wysokości od początku skalnej części — 960 m, różnica wysokości bastionu — 560 m. Długość trasy: 1450 m. Długość odcinków:

• 5 kat. sł. bastionu — 367 m
• 6 kat. sł. bastionu — 142 m. Średnie nachylenie:
• ściany bastionu — 72°
• całej trasy — 63°

6. Wbijanych haków (w tym w mianowniku dla ITO):

skalnych lodowych śrubowych elementów montażowych

106/68 0/0 23/9 na stacjach 35/9

7. Godzin marszowych drużyny: 44 godz., dni — 3,5.
8. Liczba i charakterystyka noclegów:

Wyjściowy biwak — na lewobrzeżnej morenie lodowca Kiczkinekł;

Lista:

• 1-szy — w namiocie na wygodnym platformie;
• 2-gi — w namiocie na pochyłym platformie;
• 3-ci — w namiocie na "dachu" bastionu.

9. Kierownik: Pugaczow Siergiej, MS;

uczestnik: Zagirniak Michał, MS.

10. Trener drużyny: Zagirniak Michał, MS, ZTU Nadzorujący raport: M. Zagirniak, [email protected]

Zdjęcie 1. Ogólne zdjęcie wierzchołka Dalar (3979 m), przez centrum północno-wschodniej ściany bastionu (wykonane aparatem CANON S-90 z ogniskową 80 mm)

Zdjęcie 2. Profil trasy z lewej strony (wykonane aparatem OLYMPUS XZ-1 z ogniskową 50 mm)

Zdjęcie 3. Profil trasy z prawej strony (wykonane aparatem OLYMPUS XZ-1 z ogniskową 50 mm) Rysunkowy profil trasy M 1:4000

Zdjęcie 4. Profil trasy na wierzchołek Dalar (3979 m) przez centrum północno-wschodniej ściany bastionu

Zdjęcie 5. Fotopanorama rejonu wejścia

Mapa rejonu wejścia

Schemat trasy w symbolach UIAA Dalar, 3979 m., metoda Pugaczowa — Zagirniaka, p/p, 6A (orjentacyjnie)

Tabela zastosowania elementów ubezpieczeniowych

Schemat trasy w symbolach UIAA Dalar, 3979 m., metoda Pugaczowa — Zagirniaka, p/p, 6A (orjentacyjnie)

Wierzchołek, 3979 m

Długość bastionu 692 m.

Różnica wysokości bastionu 660 m

Godzin marszowych po bastionie 38 godz.

Haków skalnych 168 / 146 elementów montażowych 20 / 11 łącznie haków śrubowych 29, z nich na stacjach 8

Zdjęcie 6. Techniczne zdjęcie trasy na wierzchołek Dalar (3979 m) przez centrum północno-wschodniej ściany bastionu

Harmonogram czasowy wejścia

Opis trasy po odcinkach

Ogólna charakterystyka

Północno-wschodnia 600-metrowa ściana bastionu Dalar charakteryzuje się skomplikowaną pracą skalną na całej długości. Ściana ma dużą stromość i długość odcinków płyt i "baranich łbów".

Na trasie po lewej stronie znajdują się rynny i żleby, które zmuszają do zmiany kierunku ruchu. W dolnej części trasy występuje duża liczba wilgotnych odcinków, gdzie ruch jest utrudniony obecnością trawy. Trasa wymaga znacznego wykorzystania ITO i dużej psychicznej intensywności.

W większości trasa jest dość monolityczna. Krótki odcinek zniszczonych skał powyżej pierwszego noclegu został starannie oczyszczony przez wspinaczy (został obrobiony z noclegu).

Woda występuje w kilku miejscach. Wystarczy zabrać tylko dzienny zapas.

Stacje trasy (do R10, dalej organizacja stacji na własnych punktach) zostały wyposażone w śruby D10×40 mm. Pośrednie śruby to głównie D8×22 mm.

Podejście do trasy

Z noclegu na biwaku lewobrzeżnej moreny lodowca Kiczkinekł wspiąć się po śniegu lodowca na płaskowyż lodowca Bolszoj Kiczkinekł. Po płaskowyżu przemieszczać się w kierunku lewej części północnej ściany bastionu. Przejść 60 m powyżej grzebienia — kontraforsu, oddzielającego wschodnią ścianę bastionu od jego części północnej, po którym prowadzi trasa Korablina, 6A.

Początkiem trasy jest niejasny wewnętrzny kąt, położony na prawo od dużego komina- żlebu, 60 m na prawo od kontraforsu trasy Kawunienko, 5B. W tym miejscu śnieg maksymalnie przylega do skał (w drugiej połowie sezonu możliwy jest rantkluft). Od wyjściowego biwaku — 1,5 godz.

Ogólny opis trasy

R0–R2 i pochyłych płyt pomiędzy nimi.

R2–R3 po zwisających ściankach i krótki wahadłowiec w lewo, omijający zwisy.

Skały typu "baranich łbów", skomplikowane obecnością:

• R3–R4 krótkich pionowych ścianek,
• trawy i mchów.

Wyjście na poziomy półkę. Możliwy nocleg.

Dalej ruch w górę po pionowej płycie — kominie, R4–R5, przechodzącym w system pionowych szczelin wzdłuż czarnych kominów — płyt po prawej stronie.

R5–R6 Zwisająca szczelina, przechodząca w pionową płytę.

Punkt kontrolny 1

R6–R7 W górę — w prawo po zwisających płytach (ITO, scyhuuki). Potem przecięcie pochyłych płyt w lewo do niewyraźnego żebra wzdłuż prawej części żlebu. Dalej w prawo po pochyłych płytach:

• Długi 9-metrowy trawers po pochyłej płycie
• Pionowe wyjście w prawo

Nieskomplikowane wspinanie po pochyłych płytach do drugiej noclegu wzdłuż żebra prawej części żlebu.

Nieskomplikowane wspinanie po pochyłych płytach do dużego karnisza. Przejście karnisza (ITO na kotwach i toporykach 10 m), R9–R10.

Dalej:

• Dziurkowate scyhuuki i śruby (12 m)
• Przecięcie karnisza w prawo—w górę
• Wspinanie 10 m od ostatniej śruby.

Punkt kontrolny 2

R10 — Ruch pierwszego w lewo do kąta. Potem po płytach w prawo do R11 żlebu i pochyłych płyt.

Seria niewielkich, naprzemiennych płyt i drobnych karniszy, uchodzących w lewo. Wyjście na wąską półkę, nie pozwalającą na R11 — ustawienie namiotu, ale nadającą się do siedzenia R14 (następny nocleg możliwy u podstawy śnieżnego "noża").

Dalsza droga — 240 m do podstawy śnieżnego "noża" R14 — prowadzi po stromych ścianach z wąskimi półkami, ograniczonymi R18 skalnymi karniszami (ITO). Wyjście ze ściany na półkę pod śnieżnym "nożem" komplikuje się:

• drobnymi kamieniami na płytach,
• biegnącą wodą,
• rano — lodem!

Na półce można zorganizować biwak. Przez "nóż" wyjść na wschodni grzebień Dalara (zob. trasę "Dalar po wschodniej ścianie bastionu"). Dalszy podjazd pokrywa się z trasą "Dalar po wschodnim grzebieniu", a wyjście na wierzch bastionu — z trasą "Dalar po północno-wschodniej ścianie wschodniego ramienia".

Zjazd z wierzchołka jest standardowy dla wszystkich tras północno-wschodniego bastionu.

Rekomendacje dla wspinaczy

Trasa jest zalecana dla dobrze przygotowanych grup, mających doświadczenie w kilku wejściach 6B kat. sł. Grupie niezbędny jest pełen zestaw sprzętu alpinistycznego. Obecność reliefowych i drucianych scyhuuków jest obowiązkowa.

Śruby nie były używane. Na trasie wspinacze wykonali dwie wygodne noclegi. Kolejne noclegi siedzące można łatwo zorganizować w razie potrzeby, dlatego hamaki na trasie nie są potrzebne.

Po pierwszej i drugiej nocy zaleca się przeprowadzenie obróbki kolejnych odcinków.

Na odcinkach R6–R7 i R9–R10 zaleca się:

• uproszczenie poręczowania dla kolejnych wspinaczy lub umieszczenie pośrednich punktów dla kolejnych wspinaczy;
• wyciągnięcie ładunku dla grup "dwójek" ze względu na dużą stromość na karniszach. Obecność stacjonarnych i pośrednich śrub na odcinkach i stacjach — to umożliwia.

Na odcinkach R7–R8 i R10–R11, ze względu na bliskość żlebów (rynien), istnieje prawdopodobieństwo spadania przypadkowych kamieni.

Nie zaleca się noclegu po wyjściu na grzebień podczas burzy.

Bastion. Początek trasy R0–R7

Początek. Poręczowanie R0–R1 (S. Pugaczow)

Początek. Poręczowanie R0–R2 (M. Zagirniak)

Poręczowanie R1 (M. Zagirniak)

Poręczowanie na R3–R4

Stacja R4. Półka-nocleg (M. Zagirniak)

Odcinek R5. Po pierwszej nocy (M. Zagirniak)

Odcinki R5–R7

Zwisające płyty na R7 (M. Zagirniak)

Odcinek R6–R7. Poręczowanie przez karnisz (M. Zagirniak)

Stacja R9 i początek odcinka R10 (M. Zagirniak)

Odcinek R10 (S. Pugaczow)

Odcinek R10. Przed karniszem (S. Pugaczow)

Na wierzchołku (M. Zagirniak)

U punktu kontrolnego na wierzchołku (S. Pugaczow)

Zapis z wierzchołka

Stawropolski Krajowy Związek Alpinizmu Mistrzostwa Kraju Stawropolskiego — 2011 Data: 10 sierpnia 2011 r. Godzina: 14:30 Wierzchołek: Eczar Trasa: 56 Centruła K.tr.

Skład:

• kierownik
• uczestnicy
• Ebzenol C.A.
• Ogabuj C.B.
• Kononenko O. 2

Usunięto notatkę grupy SKFA z 8 sierpnia 2011 r. Warunki meteorologiczne OtanHNE.

Protokół

Rozbiór pierwszego wejścia na w. Dalar (3979 m) przez centrum północno-wschodniej ściany bastionu (proponowana 6A kat. sł.), wykonanego przez zespół Poltawskiej Obwodowej Federacji Alpinizmu i Wspinaczki w dniach od 12 do 17 lipca 2012 r.

21 lipca 2012 r.

Obecni:

• Yu. Arciszewski — prowadzący, naczelnik części szkoleniowej AUSB "Uzunkol"
• M. Zagirniak — trener zbiórki, uczestnik wejścia
• S. Pugaczow — kierownik wejścia.

Przemówili:

S. Pugaczow:

Pomysł przejścia nowej trasy powstał jeszcze w 2010 r. Wtedy też przeprowadzono rozpoznanie, przegląd trasy i warianty jej przejścia. Linia trasy jest logiczna i absolutnie niezależna. Podczas przejścia dokonano maksymalnego powiązania z reliefem, co spowodowało niewielkie odchylenia od klasycznej direttiysimy północno-wschodniej ściany bastionu. Z wyjątkiem ostatnich odcinków trasa prowadzi po:

• monolitycznych pionowych płytach
• wewnętrznych kątach.

Trasa jest jednoznaczna, zaczyna się na prawo od charakterystycznej niszy w dolnej części ściany.

Kluczowe miejsca trasy:

• znacznie przewyższają analogiczne miejsca sąsiedniej trasy W. Kawunienko;
• nie ustępują kluczowym odcinkom sąsiedniej trasy Korablina.

Odcinki wymagają pełnego kompletu sprzętu:

• haków kotwicznych i płatkowych;
• "toporków";
• elementów montażowych.

Wymagany jest poziom wspinaczki na poziomie 6A–6B. Trasa może być rekomendowana jedynie dla grup z doświadczeniem kilku wejść 6. kat. sł.

Cechy przejścia:

• obecność platformy nie jest obowiązkowa, możliwe są noclegi na półkach;
• woda na trasie występuje;
• obecność stacji zmiany, wyposażonych w stacjonarne śruby, ułatwia przejście trasy, zwiększa jej bezpieczeństwo i zapewnia różne warianty taktyki jej przejścia.

M. Zagirniak:

Trasa jest jednoznaczna, zaczyna się od charakterystycznego miejsca i prowadzi prosto w górę po diretiysimie do wyjścia na charakterystyczną półkę, widoczną z dołu.

Kluczowe miejsca trasy przewyższają kluczowe miejsca na naszym wejściu na w. Kirpicz w 2006 r., tj. trudność trasy jest dość wysoka.

Na trasie:

• pozostawiono dwa punkty kontrolne
• wyposażono stacje w śruby

Przejście trasy wymaga:

• wysokiej techniki wspinaczkowej
• umiejętności wykorzystania całego arsenału techniki ITO

Nie ma szczególnych uwag do partnera.

Trasę należy sklasyfikować jako 6A.

Yu. Arciszewski:

Jaka jest trudność trasy w porównaniu z trasami 6A kategorii, które Pan przeszedł wcześniej i sąsiednimi trasami?

M. Zagirniak: Jak już mówił S. Pugaczow, nowa trasa pod względem trudności przewyższa standardowe kaukaskie 6B. Wszystkie liny aż do wyjścia pod "wieżę" bastionu są trudne i wymagają intensywnego przejścia. Trasa jest kombinowana i naturalnie wymaga dodatkowego sprzętu do przejścia śnieżnego "noża" (kotły, sprzęt lodowy).

Jeśli chodzi o trudność w porównaniu z sąsiednimi trasami, to można powiedzieć następujące:

• Niedawno przeszliśmy trasę Kawunienko (2007) i trasę Korablina (2009) i uważamy, że nasza trasa jest zdecydowanie trudniejsza.
• Jeśli chodzi o trasę Ślusarza (2004), to jak już pisaliśmy w czasopiśmie "Ryzyko", jej klasyfikacja budzi nasze wątpliwości i jesteśmy gotowi przedstawić odpowiednie materiały, jeśli zostaną one zażądane przez komisje klasyfikacyjne FUiS Ukrainy lub FAR.

Yu. Arciszewski:

Jak zapewniano bezpieczeństwo podczas przejścia trasy? S. Pugaczow:

Drużyna dysponowała wszystkimi nowoczesnymi środkami zapewniającymi bezpieczeństwo, a ruch każdego z nich odbywał się na dwóch linach. Oczekiwano niebezpieczeństwa spadających kamieni w wewnętrznych kątach. To niebezpieczeństwo było na oczekiwanym poziomie, ale poruszaliśmy się ostrożnie i ostatni czyścił trasę dla kolejnych wspinaczy. Yu. Arciszewski:

Wiedzieliśmy o zamiarach drużyny przejścia nowej trasy. Obserwowaliśmy przeprowadzenie rozpoznania trasy. Region potrzebuje nowych tras, ponieważ obecnie, z powodu gwałtownego topnienia śniegu i lodu, wiele tras stało się obiektywnie niebezpiecznymi.

Sądząc po przedstawionych materiałach, trasa odpowiada 6A kat. sł., i będziemy popierać drużynę w jej klasyfikacji na tym poziomie.

Nie mamy żadnych pretensji ani uwag do uczestników drużyny. Drużyna pracowała zgranie.

Wejście uznać za dokonane. Przedstawić materiały do komisji klasyfikacyjnych federacji alpinizmu Ukrainy i Federacji Rosyjskiej.

Prowadzący Yu. Arciszewski