Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki — skalna.
2. Rejon wspinaczki — Zachodni Kaukaz, Rejon Gwandryński.
3. Szczyt DALAR, 3979 m, przez północno-wschodnią ścianę bastionu.
4. Kat. trudn. — 5B.
5. Charakterystyka trasy:

różnica wysokości: ogólna — 1200 m, bastionu — 780 m, długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 850 m, średnie nachylenie bastionu — 76° (2780–3560 m), odcinków 6 kat. trudn. — 85° (3010–3050 m).

6. Zakotwione haki:

7. Godzin marszowych — 30, dni — 3.

8. Biwaki: 1-szy siedzący na półkach; 2-gi leżący na platformie, wyrubanej w śnieżnym nawisie pod występem skalnym.

9. Kierownik — CHARITONOW Aleksiej Pawłowicz — KMS uczestnicy:

• PACHOMOW Władimir Dmitrijewicz — KMS
• POWOŁOCKIJ Władimir Jurjewicz — MS
• CZIJANOW Nikołaj Jegorowicz — KMS

10. Starszy trener — MIHAJŁOW Aleksandr Aleksandrowicz — MS
11. Trener — JAKOWLEW Witalij Dmitrijewicz — MS

Wyjście na trasę — 28 czerwca 1983 r., powrót — 1 lipca 1983 r.

Widok ogólny góry Dalar. Zdjęcie №1

(1) trasa Porochina, 78 r. (2) trasa Korablina, pokonana przez ZESPÓŁ URBO (3) trasa Warburtona, 76 r. (4) trasa Stiepanowa (5) trasa Snesarewa, 62 r. (6) trasa Szopina (7) trasa Korablina

Zdjęcie techniczne trasy

Data i godzina wykonania zdjęcia: 3 lipca 1983 r., 15:00. Obiektyw: «Jupiter 25-C». Odległość ogniskowa: 85 mm. Odległość do ściany: 2 km. Punkt fotografowania na mapie: № 3. Wysokość punktu fotografowania: 3000 m.

Schemat trasy w symbolach UIAA

Czas: 30 godz. Haki (skalne / elementy zakładkowe / szlamburowane): 133 / 68 / 2. Wcześniej zakotwione: 31 / 12 / 4x. R0: 40 m, 65°, IV+ R1: 40 m, 75°, V+ R2: 40 m, 80°, V+ R3: 35 m, 75°, V; 5 m, 60°, III R4: 40 m, 70°, V+; 30 m, 75°, V+; Tr. 7 m, 85°, V R5: 10 m, 85°, V; 30 m, 80°, V+ R6: 7 m, 80°, V+; 30 m, 80°, VI A3 R7: Tr. 20 m, 80°, V; 5 m, 75°, IV+ R8: 15 m, 90°, V R9: 30 m, 85°, V R10: Tr. 10 m, 85°, V R11: 40 m, 80°, V+ R12: 15 m, 90°, VI A3; 25 m, 70°, IV; 35 m, 75°, V R13: 4 m, 85°, VI A4; 35 m, 70°, V R14: 40 m, 70°, V+; 30 m, 75°, V+; Tr. 7 m, 85°, V R15: 40 m, 80°, V+ R16: 35 m, 75°, V; 5 m, 60°, III R17: 20 m, 70°, V+; 10 m, 90°, V+; 10 m, 90°, IV+ A1 R18: 35 m, 70°, V R19: 20 m, 70°, V+; 10 m, 90°, V; 10 m, 90°, IV+ A1 R20: 35 m, 65°, III R21: 40 m, 70°, III+ R22: 40 m, 70°, IV R23: 35 m, 75°, IV R24: 40 m, 70°, IV+; 5 m, 45°, V R25: 20 m, 80°, V; 10 m, 75°, V R26: 35 m, 70°, V

R12–R26: Śnieżny „nóż” 500 m, 40–50° R27: 35 m, 65°, III R28: 40 m, 70°, III+ R29: 40 m, 70°, IV R30: 35 m, 75°, IV R31: 40 m, 70°, IV+; 5 m, 45°, V R32: 20 m, 80°, V; 10 m, 75°, V R33: 35 m, 70°, V R34: 20 m, 70°, V+; 10 m, 90°, V+; 10 m, 90°, IV+ A1 R35: 35 m, 70°, V+ R36: 40 m, 70°, IV+ R37: 40 m, 70°, V R38: 35 m, 75°, V R39: 40 m, 80°, V+ A2 R40: 40 m, 40°, IV R41: 30 m, 40°, III R42: 150 m, 30°, III

Opis trasy według odcinków

Całą trasę można z grubsza podzieliс na trzy części:

• przejście bastionu i wyjście do śnieżno-lodowego „noża”,
• śnieżno-lodowy „nóż” i wyjście do przedwierzchołkowej baszty,
• przedwierzchołkowa baszta i wyjście na wierzchołek.

28 czerwca 1983 r. O godz. 4:00 grupa wyszła z obozu obserwacyjnego. O godz. 7:00 para Charitonow — Pachomow rozpoczęła pracę na trasie, pierwszy — Charitonow. Po przejściu pięciu lin, o godz. 13:00 Charitonow osiągnął miejsce pierwszego planowanego biwaku na „odłamku”. Do godz. 14:30 cała grupa zebrała się na biwaku. Pachomow rozpoczął obróbkę dalszych odcinków trasy. Do godz. 17:30, gdy nadeszła niepogoda, zostało obrobione dwa liny. Biwak siedzący na półkach, w rejonie „odłamka”.

29 czerwca 1983 r. O godz. 8:00 Charitonow rozpoczął ruch po obrobionych linach. Do godz. 10:00 para Charitonow — Pachomow przeszła obrobione liny, i Charitonow rozpoczął dalsze pokonywanie trasy, wspinaczka bardzo trudna, trzeba było stosować ITO. Do godz. 13:30 pierwsza para przeszła dwa liny, druga para w tym czasie skończyła przechodzić obrobione poprzedniego dnia liny. O godz. 16:00 nadeszła niepogoda (deszcz, mgła), w wyniku czego za osiem godzin pracy grupa przeszła pięć lin, w tym dwa zawieszone z wieczora. Nie było gdzie przenocować — pionowa ściana. Grupa przesunęła się w lewo o 15–20 m i na śnieżnym nawisie pod skalnym występem zorganizowała biwak. Niespodziewanie okazało się, że udało im się postawić namiot i nocować leżąc. Dla zapewnienia bezpieczeństwa podczas organizowania biwaku trzeba było:

• zakotwić dwa szlamburowane haki.

30 czerwca 1983 r. O godz. 8:00 para Charitonow — Pachomow rozpoczęła pracę na trasie, pierwszy Pachomow. Do godz. 16:00 grupa skończyła przechodzić bastion i zebrała się na platformie pod podstawą „noża” (kontrolny tur). O godz. 16:30 grupa w samodzielnych parach rozpoczęła przechodzenie „noża”, pierwszy pracował Cziianow. O godz. 17:30 przejście „noża” zostało zakończone. Do podstawy przedwierzchołkowej baszty grupa dotarła o godz. 18:30. Na czoło wyszedł Powolockij, i o godz. 20:00, po zakończeniu pokonywania „lustra” i wierzchołkowego grzbietu, grupa weszła na wierzchołek. Po zejściu z wierzchołka na wschodnie ramię, na śnieżnej platformie grupa zorganizowała biwak. Biwak w namiocie — leżący.

1 lipca 1983 r. O godz. 9:00 grupa rozpoczęła schodzenie według trasy 3B kat. trudn., dalej przez przełęcz Dalar grupa o godz. 15:00 zeszła do obozu bazowego.

Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki — skalna.
2. Rejon wspinaczki — Zachodni Kaukaz, Rejon Gwandryński.
3. Szczyt DALAR, 3979 m, przez północno-wschodnią ścianę bastionu.
4. Kat. trudn. — 5B.
5. Charakterystyka trasy:

różnica wysokości: ogólna — 1200 m, bastionu — 680 m, długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 850 m, średnie nachylenie bastionu — 74° (2780–3560 m), odcinków 6 kat. trudn. — 85° (3010–3050 m).

6. Zakotwione haki:

7. Godzin marszowych — 30, dni — 3.

8. Biwaki: 1-szy siedzący na półkach; 2-gi leżący w namiocie na platformie.

9. Kierownik — Bisztirow Aleksandr Pietrowicz — KMS uczestnicy:

• Szumichin Jurij Arkadjewicz — KMS
• Odincow Siergiej Aleksandrowicz — KMS
• Blinow Aleksiej Nikołajewicz — KMS

10. Trener — Jakowlew Witalij Dmitrijewicz — MS.
11. Wyjście na trasę — 7 lipca 1983 r., powrót — 9 lipca 1983 r.

Schemat trasy w symbolach

Haki: 116 skalnych (2 wcześniej zakotwione), 10 szlamburowanych (9 wcześniej zakotwionych), 74 elementy zakładkowe (2 wcześniej zakotwione). 2,5 godz. Haki: 27 skalnych (0 wcześniej zakotwionych), 12 szlamburowanych (0 wcześniej zakotwionych), 3 elementy zakładkowe (2 wcześniej zakotwione).

Schemat trasy w symbolach. Ciąg dalszy.

Profil ściany z prawej strony. Zdjęcie.

Data i godzina wykonania zdjęcia: 3 lipca 1983 r., 14:00. Obiektyw: «Helios 44M». Odległość ogniskowa: 58 mm. Odległość do ściany: 1 km. Punkt fotografowania na mapie rejonu: №2. Wysokość punktu fotografowania: 2800 m.

Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki — skalna
2. Rejon wspinaczki — Zachodni Kaukaz od przełęczy Maruch do przełęczy Czypierazau
3. Szczyt, wysokość i trasa wspinaczki — Dalar (3979 m), Płn.-Wsch. ściana bastionu (Korablina)
4. Kategoria trudności — 5B
5. Charakterystyka trasy:

Różnica wysokości — 1080 m bastionu — 620 m Średnie nachylenie bastionu — 75° Długość odcinków:

• 2 kat. trudn. — 650 m
• 3 kat. trudn. — 60 m
• 4 kat. trudn. — 425 m
• 5 kat. trudn. — 505 m
• 6 kat. trudn. — 65 m

6. Zakotwione haki:

7. Liczba godzin marszowych — 19,5

8. Liczba biwaków i ich charakterystyka: razem — 1 dobrych — 1

9. Skład grupy: ANDRYSZCZENKO A.W. — KMS BOJKO W.W. — 1-sza kategoria sportowa KUZNIECOW J.N. — 1-sza kategoria sportowa NEDELKIN W.I. — 1-sza kategoria sportowa WELMISEJEW P.A. — 1-sza kategoria sportowa

10. Trener drużyny — KOWALENKO JURIJ IWANOWICZ

11. Wyjście na trasę — 24 sierpnia 1979 r.

12. Powrót — 26 sierpnia 1979 r.

Widok ogólny wierzchołka

Trasa Korablina — 5B kat. trudn. Trasa Grakowicza (Drużba) — 5B kat. trudn. Część trasy Stiepanowa — 5B kat. trudn. Część trasy po Wsch. grzbiecie — 5A kat. trudn.

Tabela podstawowych charakterystyk trasy

Charakter odcinka

Krótki komentarz do tabeli

Trener drużyny: (Kowalienko J.I.)

Czas poświęcony na przejście odcinków:

• od biwaku do 2-go kontrolnego tura (R8) — 4,5 godz.;
• od 2-go kontrolnego tura do końca bastionu (R8–R17) — 9,5 godz.;
• R17–wierzchołek — 5,5 godz.

24 sierpnia 1979 r. wstępnie została przeprowadzona obróbka. Łącznie zostało obrobione około 240 m ściany.

Dzięki dobrej formie fizycznej członków grupy, wyciąganie plecaków na całej długości trasy nie było przeprowadzane. Pierwszy szedł z lekkim plecakiem (3–4 kg), mając część niezbędnych rzeczy osobistych na wypadek niepogody i pewien zapas sprzętu i prowiantu.

Zaopatrzenie było zorganizowane w taki sposób, że każdy miał niezbędny, wcześniej zaplanowany i przygotowany zapas produktów i napojów, i mógł zjeść niezależnie od innych, w wolnym od pracy czasie.

Bardzo szeroko stosowano elementy zakładkowe, głównie ekscentryki konstrukcji W.M. Abalakowa, i specjalne urządzenie do wybijania haków.

Dostępność pięciu lin pozwoliła każdemu w grupie zorganizować ruch w górę po poręczach z górną ubezpieczką. Pierwszy szedł na podwójnej linie.

To wszystko i bardzo wyraźna praca wszystkich członków zespołu przyczyniły się do szybkiego i niezawodnego przejścia trasy.

Trasa jest dość logiczna i nie jest zaśmiecona starymi hakami, z wyjątkiem szlamburowanych. Grupa wykorzystywała stare haki, nowych nie było zakotwionych.