MISTRZOSTWA OKRĘGÓW FEDERACJI PRZYWOLŻSKIEGO I URALSKIEGO W ALPINISMIE KLASA TECHNICZNO-WYSOKOŚCIOWA

SPRAWOZDANIE

Z WSPINACZKI NA SZCZYT DALAR (3988 m) PRZEZ PÓŁNOCNO-WSCHODNIĄ ŚCIANĘ WSCHODNIEGO RAMIENIA 5B KATEGORII TRUDNOŚCI (TRASA POROCHNI J. I.) PRZEZ ZESPÓŁ Z OBL. SAMARY I KRAJU PERMSKIEGO

ZA OKRES OD 16 DO 17 SIERPNIA 2024 r.

I. Dane paszportowe wspinaczki


	1. Informacje ogólne
1.1	Nazwisko, imię, stopień sportowy kierownika	Zankina Daria Wiktorowna, 1-szy stopień sportowy
1.2	Nazwisko, imię, stopień sportowy uczestników	Goriajew Jurij Nikołajewicz, 1-szy stopień sportowy
1.3	Nazwisko, imię trenera	Klimow Siergiej Aleksandrowicz
1.4	Organizacja	Federacja Alpinizmu Obwodu Samarskiego, Permska Krajowa Organizacja Społeczna Młodzieży – Federacja Alpinizmu i Wspinaczki Skałkowej
	2. Charakterystyka obiektu wspinaczki
2.1	Rejon	Kaukaz, od przełęczy Nachar do przełęczy Czypierazau (baza Uzunkol)
2.2	Dolina	Kiczkinekol
2.3	Numer sekcji wg tabeli klasyfikacyjnej z 2013 r.	2. KAUKAZ 2.3. Od przełęczy Nachar do przełęczy Czypierazau
2.4	Nazwa i wysokość szczytu	Dalar, 3988 m
	3. Charakterystyka trasy
3.1	Nazwa trasy	przez Płn.-Wsch. ścianę Wschodniego ramienia
3.2	Proponowana kategoria trudności	5B
3.3	Stopień rozpoznania trasy	—
3.4	Charakter ukształtowania trasy	Kombinowana
3.5	Różnica wysokości trasy (wg danych wysokościomierza lub GPS)	768 m
3.6	Długość trasy (w metrach)	1880 m
3.7	Elementy techniczne trasy (sumaryczna długość odcinków o różnej kategorii trudności z uwzględnieniem charakteru ukształtowania: lodowo-śnieżny, skalny)	– 1B kat. trudn. kombinowany — 410 m – 2B kat. trudn. kombinowany — 590 m – 3B kat. trudn. kombinowany — 195 m – 4B kat. trudn. skalny — 200 m – 5B kat. trudn. skalny — 465 m – 6B kat. trudn. skalny — 20 m
3.8	Średnie nachylenie trasy, °	59°
3.9	Średnie nachylenie zasadniczej części trasy, °	71°
3.10	Zejście ze szczytu	po bastionie, systemem wyciągów linowych
3.11	Dodatkowe charakterystyki trasy
	4. Charakterystyka działań zespołu
4.1	Czas przemarszu (godziny pracy zespołu, w godzinach i dniach)	14 godz. 05 min, 2 dni
4.2	Biwaki	Jeden, na półce po odcinku R9–R10
4.3	Czas przygotowania trasy	Trasa nie była przygotowywana
4.5	Czas wyjścia z bazy	5:00, 16 sierpnia 2024 r.
4.6	Czas rozpoczęcia pracy na trasie	10:15, 16 sierpnia 2024 r.
4.7	Wyjście na szczyt	11:20, 17 sierpnia 2024 r.
4.8	Powrót do bazy	21:00, 17 sierpnia 2024 r.
	5. Charakterystyka warunków meteorologicznych
5.1	Temperatura, °C	—
5.2	Siła wiatru, m/s	—
5.3	Opady	—
5.4	Widoczność, m	—
	6. Osoba odpowiedzialna za sprawozdanie
6.1	Nazwisko, imię, e-mail	Zankina Daria Wiktorowna, [email protected]

Opis wspinaczki

Zdjęcie ogólne szczytu Profil części ściennej trasy

Profil trasy

Fotopanoрама rejonu

Mapa rejonu

Opis rejonu

Położony w rejonie Kaukazu Zachodniego systemu górskiego Wielkiego Kaukazu. W podstawie tłumaczenia hydronimu leżą słowa karaczaewskie „uzun” — „długi” i „kioł” — „dolina”. Zwykle odnosi się do odcinka Głównego Chrebetu Kaukaskiego i jego północnych odnóg, formujących dorzecze rzek: – Myrd – Kiczkinekioł – Uzunkioł

Uzunkioł tworzy się ze zlania się dwóch rzek: Myrd (6 km) i Kiczkinekioł (4 km). To miejsce nazywa się Polaną Uzunkolską. Rzeki, spływające ze stoków na północ, są źródłami Kubania. Rzeki Uzunkioł i Ułłukam (15 km), łącząc się, tworzą Kubanie. Na wschodzie rejon graniczy z Prielbrusiem, na zachodzie — z Zakaznikiem Federalnym Dautskim Teberdyńskiego Rezerwatu (za którym jest Domaj). Najwyższy punkt rejonu — Gwandra.

Zdjęcie techniczne trasy.

Zdjęcie techniczne części ściennej

Trasa w symbolach UIAA

№ odcinka	Nazwa i ilość punktów ubezpieczenia	Linia trasy w symbolach UIAA	Trudność odcinka w symbolach	Długość odcinka, m	Nachylenie, °
R19–R20	4	III, II, V, IV, V+	4	50, 150, 10, 15, 50	15, 75, 80
R18–R19	1	V, IV	2	10, 15	75
R17–R18	4	V+	5	50	80
R16–R17	3	V+, IV	4	20, 25	85
R15–R16	1	IV+	3	45	65
R14–R15	1	IV+	3	45	65
R13–R14	1	III, II, I	1	130, 400, 310	10
R12–R13	1	V	3	25	75
R11–R12	2	V+	4	40	N12–R13
R10–R11	1	V, IV	4	30, 20	85
R9–R10	3	II, I	1	25, 100	15
R8–R9	3	VI, V	5	20, 30	75
R7–R8	1	V+	1	30	80
R6–R7	1	V	3	30	75
R5–R6	3	V, III, II	2	20, 15, 15	50
R4–R5	2	V+	5	50	75
R3–R4	2	V, IV	3	15, 15	70
R2–R3	2	V, IV	6	50, 5	75
R1–R2	3	V, IV	4	10, 30	70, 40
R0–R1	2	V	6	55	75

Charakterystyka działań zespołu

16 sierpnia 2024 r. o 5:00 wyszliśmy z bazy „Uzunkol” i do 10:00 dotarli pod początek trasy. O 10:15 rozpoczęliśmy pracę na trasie. Pogoda była słoneczna i bezwietrzna. O 17:00 dotarliśmy do pierwszego punktu kontrolnego (R5). O 19:00 zapadliśmy na biwak na półce po odcinku R9–R10.

17 sierpnia 2024 r.: – o 6:00 ruszyliśmy dalej w górę. – na szczyt wyszliśmy o 11:20. – o 11:40 rozpoczęliśmy schodzenie ze szczytu. – o 18:00 zeszliśmy na lodowiec. – do 21:00 wróciliśmy do bazy Uzunkol.

№ odcinka	Opis
R0–R1	Początek trasy jest dobrze widoczny. Wewnętrzny narożnik na prawo o 100 m. Duży wewnętrzny narożnik (na zdjęciu dobrze widać). Przez rączkę na półkę, utworzoną przez odłam skalny u podstawy wewnętrznego narożnika. W górę po narożniku „przyjemne, ciekawe wspinanie”, stacja na kotwach pod nawieszeniem, które tworzy małą wnękę.
R1–R2	Od stacji w prawo w górę, omijając nawieszenie po ściance po prawej stronie, w lewo wychodzimy na skośną półkę (leżący wewnętrzny narożnik), po półce w lewo do wewnętrznego narożnika, który miejscami przechodzi w komin. Na odcinku spotyka się stary hak. Stacja w narożniku-kominie nieco wyżej od haka, jest lokalne „żelazo”.
R2–R3	W górę po narożniku-kominie, wychodzimy na szeroką półkę, stacja. Na półce możliwy jest biwak, ale brak wody. Możliwe jest zejście w lewo po półce do Dużego wewnętrznego narożnika.
R3–R4	Od stacji w górę przez ścianki-półki do narożnika, po prawej stronie narożnika wchodzimy na półkę, gdzie organizujemy stację. Odcinek jest krótki, do następnej dogodnej półki jest cała lina.
R4–R5	Dalej w górę po narożniku, wyraźny narożnik kończy się dalej po ściance z pęknięciami i odłamem, trzymać się lewej strony, wychodzimy na półkę. Stacja w narożniku z dużym zaklinowanym blokiem. Z lewej strony jest platforma pod biwak. Punkt kontrolny.
R5–R6	Od stacji w górę po krótkich ściankach, zbierając w lewo na wąską półkę, po półce w lewo do wewnętrznego narożnika, który jest kontynuacją Dużego wewnętrznego narożnika. Nie udało się zorganizować stacji przed narożnikiem, dlatego lider kontynuował ruch po narożniku przez niewielkie nawieszenie. Wyżej nawieszenia, z lewej strony narożnika na niewygodnej półce zorganizowaliśmy stację.
R6–R8	Kontynuujemy ruch w górę po narożniku, stacja R7 na dogodnej półce. Na odcinku R7–R8 narożnik przechodzi w ściankę z pęknięciami, jest lokalne „żelazo”, stare haki.
R8–R9	Od stacji w prawo w górę stykamy się ze ścianką typu „baranich łbów”, po niej wychodzimy na osypną półkę. Żywe kamienie! Odcinek można przejść, kontynuując ruch w prawo w górę.
R9–R10	Ostrożny ruch w lewo po osypnej półce do lokalnych punktów, wklinowań i kotew, zainstalowanych na ściance. Na półce jest platforma pod namiot, w końcu sierpnia nie było wody. Punktu kontrolnego na tym odcinku nie znaleźliśmy. W starych opisach: „Punkt kontrolny pod nawieszeniem, pod którym — nie wiadomo”. Z osypnej półki można łatwo zrzucić kamienie w dół, należy to uwzględnić, jeśli za wami idzie inna grupa!
R10–R13	Ruch z półki na początku w prawo w górę, potem bardziej pionowo w górę, ukształtowanie bogate, wspinanie niezbyt trudne, wybieramy najlogiczniejszą drogę, trafiają się żywe kamienie, wszystkie stacje na dogodnych półkach.
R13–R14	Ruch przebiega po grani, jednocześnie, wszystkie turnie omijamy z prawej strony po półkach, turn przed śnieżnym „nożem” omijamy z prawej strony po wąskiej półce! Po odcinku śnieżno-lodowym grani — „przerwa”, tu trafiają się pętle zjazdowe, można zjechać w dół. Dalej po zniszczonej grani wychodzimy pod podstawę wieży szczytowej. (na grani trafiają się platformy pod biwak (zdjęcie 9), w drugiej połowie lata śnieg na grani w rejonie „nóż”)
R14–R16	Dalej ruch przebiega po prawej stronie wschodniej grani wieży szczytowej. Pierwsze dwie liny nie stanowią trudności. Ruch przebiega po ściankach z półkami w kierunku w prawo w górę. Trafiają się stare pętle zjazdowe i „lokalne” żelazo.
R16–R17	Początek liny jest niezbyt skomplikowany, w prawo w górę w kierunku pionowego wewnętrznego narożnika o trudnym przejściu. Stacja na półce. (Po odcinku R14–R16 naszym oczom ukazuje się wiele wewnętrznych narożników, wybraliśmy najmniej pionowy, po prawej stronie naszego wariantu są jeszcze narożniki, jeszcze bardziej na prawo idzie komin wariantu Stiepanowa, można wybrać wariant po grani wieży, nam się wydawało, że tam jest trudniej).
R17–R18	Dalej w górę po wewnętrznym narożniku są skomplikowane miejsca. Z narożnika w prawo wychodzimy na półkę. Trafiają się stare sowieckie haki.
R18–R19	Z półki po krótkiej ściance wychodzimy na dużą pochylną półkę pod granią. Z pochylnej półki po pionowej ściance wychodzimy na półkę na grani szczytowej.
R19–R20	Dalej poruszamy się jednocześnie po grani, omijając strome przeszkody z lewej strony po półkach. Po wyтопtanym trakcie wchodzimy na szczyt Dalar!

Zdjęcia z trasy

Zdjęcie 1 — Odcinek R1–R2

Zdjęcie 2 — Praca lidera na odcinku R2–R3

Zdjęcie 3 — Praca drugiego na R2–R3

Zdjęcie 4 — Odcinek R5–R6

Zdjęcie 5 — Biwak na półce po R10

Zdjęcie 6 — Biwak na półce po R10

Zdjęcie 7 — Grań, odcinek R12–R13

Zdjęcie 8 — Odcinek R13–R14

Zdjęcie 9 — Odcinek R13–R14

Zdjęcie 10 — Zespół na szczycie

Ocena bezpieczeństwa trasy

Trasa jest logiczna, w zasadzie bezpieczna, uchodzi za klasyczną dla swojej kategorii. Ukształtowanie jest wystarczająco lite i bogate dla instalacji punktów ubezpieczenia. Wspinanie ciekawe i różnorodne. Poziom trudności nie przekracza 6A–6B kategorii w pojedynczych miejscach, w większości wspinanie V kategorii technicznej.

Przy obecności śniegu na półkach lub po deszczach przejście skomplikowanych odcinków może być utrudnione. Zespół przeszedł trasę bez użycia punktów zaczepowych (ITO).

Ponadto przy aktywnym topnieniu śniegu z półki R9–R10 mogą spadać kamienie. Podczas wspinaczki zespołu nie zaobserwowano spadających kamieni.

Ponieważ na trasie występuje odcinek śnieżno-lodowy, zaleca się posiadanie sprzętu lodowego, który przyda się również na podejściu pod trasę po lodowcu z otwartymi i zamkniętymi szczelinami. Pod koniec sezonu wiele mostów staje się zawodnymi, albo mogą całkiem roztopić się i utrudnić ich pokonanie. W okresie wspinaczki lodowiec był mocno porozrywany, konieczne było przekraczanie szczelin po jednostronnie umocowanych mostach.

Trasa ma kilka dogodnych miejsc pod biwak, zarówno na części ściennej (R3, R5, R10), jak i na grani Wschodniego ramienia, na grani szczytowej. Biwaki na grani w czasie burzy nie są bezpieczne, trafiają się miejsca w naturalnych niszach pod turniami (zdjęcie 9), co chroni od wiatru i deszczu. Woda jest nie na wszystkich biwakach, szczególnie pod koniec sezonu. Zespół niósł wodę ze sobą, ponieważ na półce po R9–R10 nie było śniegu. Na grani w rejonie śnieżnego „nóża” woda jest zawsze.

Łączność radiowa na trasie jest stabilna, dzięki prawie prostej widoczności z bazy Uzunkol. Również miejscami na grani łapie łączność komórkowa i internet od operatorów MegaFon, Beeline, MTS.

Pogoda w czasie całej wspinaczki była dobra. Rano niebo było bezchmurne, po południu i do wieczora zmienna zachmurzenie. Wieczorem wiał umiarkowany wiatr z południowego zachodu. W końcu sierpnia Płn.-Wsch. ściana Wschodniego ramienia jest w całości oświetlona słońcem w ciągu 7–8 godzin rano.

Warianty zejścia: – 3–4 odcinki z wieży szczytowej na południe po wytyczonych stanowiskach, dalej z grani wschodniej w rejonie „nóża” zejście przebiega po „Bastionie” (wyposażony w stanowiska zjazdowe) na lodowiec, orientacyjnie 18 odcinków, zaczynając od grani. – Również można zjechać trasą Kawunienko 5A kat. trudn. — ta trasa jest dłuższa, ale po zejściu z wieży idzie się przeważnie pieszo; są 3 wyciągi po grani do przełęczy i 4 wyciągi z przełęczy na lodowiec (wyposażone w świeże haki).

Warto zauważyć, że zejście z przełęczy Dwojnia szczy potencjalnie kamienio niebezpieczne, a także pokonanie bergschrund w końcu sezonu może być utrudnione i niebezpieczne obrywami lodowymi. Taktycznie zespół wybrał zejście po stanowiskach zjazdowych na bastionie, jako najkrótsze i najbezpieczniejsze. Zdaniem zespołu, przebyta trasa odpowiada 5B kat. trudn.

Bez tytułu

Powiązany z

Spis treści