Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — skalna
2. Rejon wejścia — Kaukaz Zachodni (od przeł. Maruch do przeł. Machar)
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia — p. Jubileuszowy (3567 m) po Zachodniej ścianie
4. Przewidywana kategoria trudności — 5A
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 475 m długość odcinków 5–6 kat. trudności — 245 m średnie nachylenie — 67°
6. Liczba wbitych haków:

7. Liczba godzin marszowych — 11 godz
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka — 1, leżący
9. Nazwiska i imiona uczestników oraz ich kwalifikacje sportowe — Andriuszczenko Anatolij Wiktor., 1-sza sp. kat. — Ponimatko Oleg Iwanowicz, 1-sza sp. kat.
10. Trener drużyny — Boliszewski Jurij Konstant., MS ZSRR
11. Data wyjścia drużyny na trasę i powrotu — 13–14 sierpnia 1978 r.

Szczyt Jubileuszowy (3567 m). Widok ogólny

Krótki opis geograficzny rejonu wejścia

Szczyt Jubileuszowy znajduje się na Kaukazie Zachodnim i jest położony w grzbiecie, łączącym masyw Dżuguturluczatu z masywem Amanauz. Naszą uwagę przyciągnęła Zachodnia ściana szczytu Jubileuszowego. Praktycznie pionowa, monolityczna, zaczyna się bezpośrednio od lodowca i ciągnie niemal do samego wierzchołka. Wejście po Zachodniej ścianie (lub po jej lewym kantcie) jest logiczne i bezpieczne. Zejście w lewo, do szerokiego żlebu pomiędzy szczytem Dżuguturluczatu Południowym a szczytem Jubileuszowym, jest niebezpieczne z powodu bardzo stromych, zniszczonych skał. Wielokrotnie odnotowaliśmy spadające po tym żlebie kamienie. Kamienie ostrzeliwują większą część lodowca znajdującego się pod żlebem. W 1953 r. na cześć 30-lecia radzieckiego alpinizmu na szczyt Jubileuszowy zostało dokonane pierwsze wejście po Południowej ścianie (z przełęczy Nauka), i w tym samym roku szczyt został zdobyty podczas maratonowego przejścia Głównego Grzbietu Kaukaskiego. Po tym nie odbyły się żadne inne wejścia na szczyt Jubileuszowy.

Krótki opis warunków wspinaczkowych w rejonie

Dolina Amanauz zamykają ściany masywów Amanauz i Dżuguturluczatu. Charakterystyczną cechą tych ścian jest ich duże nachylenie i monolityczność. Zachodnia ściana szczytu Jubileuszowego (3567 m) jest zwrócona ku lodowcowi Amanauz. Skały są monolityczne, wygładzone, z małą ilością chwytów. Noclegi na trasie są możliwe na ścianie, na wierzchołku i pod rozdwojonym strażnikiem, podczas zejścia. W sensie meteorologicznym dolina Amanauz uzasadnia swoje tłumaczenie z języka czerkieskiego jako „Zgnily kąt”. Ciepłe masy powietrza z doliny Czchalta, unosząc się, zderzają się z zimnym frontem nad lodowcem Amanauz. Pogoda jest niestabilna, wierzchołki często są spowite chmurami.

Wyjścia rozpoznawcze

Podejście pod trasę bezpośrednio od Polany Dombajskiej zajmuje 5–6 godzin. Bazowy obóz i obserwatorów wygodnie jest rozbić na tak zwanej „stożkowej” morenie na lodowcu Amanauz. Stąd dobrze widać całą trasę, poza dolną częścią ściany, oraz podejścia do niej.

Trasa na szczyt Jubileuszowy po Zachodniej ścianie była wielokrotnie obserwowana z wierzchołków Amanauz Główny i Sofru-dżu. 6 sierpnia br. grupa wspinaczy w tym samym składzie po 2-dniowych obserwacjach podjęła próbę wejścia na szczyt Jubileuszowy, ale po przejściu 4 liny na ścianie musiała się wycofać z powodu bardzo gwałtownego pogorszenia pogody.

Mapa rejonu wejścia

Krótki opis trasy

Z Polany Dombajskiej przez most na rzece Alibek i dalej ścieżką do strumienia, wypływającego z Wielkiego żlebu Belałakaj. Przez strumień na lewym (orograficznie) brzegu rzeki Amanauz przez „baraniew czoła” na lodowiec Amanauz i na lewo (w kierunku marszu) częścią lodowca do biwak na „stożkowej” morenie. Od Polany Dombajskiej — 2,5–3 godz. Początek trasy — pośrodku ściany, 10–12 m na prawo od wewnętrznego kąta-odłamu; po ścianie prosto w górę po trudnych, wygładzonych skałach 30 m do półki, po półce w lewo 6–7 m do wewnętrznego kąta i po nim 20 m do szerokiego miejsca, a następnie w lewo w górę po dachowatych skałach z „piórami” — wyjście pod główną ścianę. Tutaj jest miejsce na nocleg, 1-szy punkt kontrolny. Następnie 40 m trawers w lewo po wąskiej, miejscami przerywanej, półce do jej końca. Stąd w prawo w górę 40 m po trudnych, monolitycznych skałach i w lewo w górę 20 m — wyjście na „kant” ściany po bardzo trudnych skałach z trzymetrowym przewieszeniem. Skały są wygładzone, z małą ilością chwytów i pęknięć na haki. Po „kancie” ściany w górę 60 m po skałach o trudności powyżej średniej — pod przewieszenie. Przewieszenie jest przechodzone „wprost” w kierunku wewnętrznego kąta z użyciem ITO, a następnie po bardzo trudnych skałach wewnętrznego kąta i stromych płytach — wyjście na niewielki taras. Z tarasu 80 m po trudnych skałach o charakterze blokowym — wyjście na strażnika „Kub”. Tutaj jest 2-gi punkt kontrolny. Wejście z lodowca do drugiego punktu kontrolnego — 7–8 godz. Dalej w lewo w górę po zniszczonych skałach średniej trudności do przełamania w przedwierzchołkowym grzbiecie. Wyjście na grzbiet w przełamanie po wewnętrznym kącie z przewieszeniem. Po grzbiecie 80–100 m — do wierzchołka. Od 2-go punktu kontrolnego do wierzchołka — 1–1,5 godz. Na wierzchołku możliwy jest biwak.

Zejście z wierzchołka w kierunku przełęczy Nauka po zniszczonym grzbiecie do płytowatych skał. Po nich z naprzemienną asekuracją 80–100 m — zejście na „balkon”. Z „balkonu” — zejście dulferek 80 m (z przesiadką na ścianie) pod rozdwojony strażnik. Strażnik jest przechodzony pomiędzy zębami z zejściem w przełamanie pod dużym strażnikiem. Tutaj — miejsce na nocleg. Stąd po silnie zniszczonych skałach — w prawo 40 m do szerokiej, usypiskowej półki. Z półki — skośne 40 m zejście dulferek w lewo pod charakterystyczny „palec”. Z dołu pod „palcem” 30 m — zejście na lodowiec. Zejście z wierzchołka do lodowca zajmuje 3,5–4 godz. Z lodowca do noclegu na „stożkowej” morenie — 40–50 min.

Wnioski dotyczące trasy

Trasa na szczyt Jubileuszowy (3567 m) po Zachodniej ścianie jest logiczna, bezpieczna, piękna. Trasa jest czysto skalna, o dużym nachyleniu. Charakterystyczne dla trasy jest występowanie ścian z małą ilością reliefowych chwytów. Najbardziej skomplikowanymi odcinkami trasy są: wyjście na lewy „kant” ściany i 3-cia lina samego kantu. Na całej trasie zniszczone skały występują tylko przy wyjściu na przedwierzchołkowy grzbiet. Zestaw haków powinien być uniwersalny: od płatkowych do szynowych. Na trasie mogą być stosowane pętle asekuracyjne i kliny-zakładki. Do przejścia 3-ciej liny kantu wymagane są drabinki. Biwaki są możliwe na ścianie, na wierzchołku i na zejściu pod rozdwojonym strażnikiem. Wszystkie wymienione biwaki są leżące. Można polecić następnym grupom wspinaczy nocleg w dniu podejścia na wygodnym miejscu na ścianie. Optymalna liczba uczestników w grupie — 4. Porównując trasę z wcześniej pokonanymi trasami 4 i 5 kategorii trudności, grupa uważa, że trasa na szczyt Jubileuszowy po Zachodniej ścianie znacznie przewyższa trudnością takie znane trasy, jak: Belałakaja po Zachodnim żebrze 4B kat. trud., Dombaj-Ulgen Zachodni z przeł. Dombajskiego 5A kat. trud., Dżajlyk po Północnej ścianie 5A kat. trud.; nie ustępuje trasom: Dżajlyk po Południowo-Wschodniej ścianie 5A kat. trud., Tiuti- Baszi 1-sza Zachodnia po Południowej ścianie Południowego kontrafortu 5A kat. trud., Dombaj-Ulgen Główny po Północno-Zachodniej ścianie 5B kat. trud. i zasługuje (ze względu na stosunkowo niewielką długość) na 5A kat. trud.

Odcinek R0–R1. Przejście 1-szej liny trasy.

Sprawozdanie

z trzeciego przejścia trasy na wierzchołek szczytu Jubileuszowy 4B kat. trud. drużyny instruktorów AUS/B „Alibek” pod kier. Sukawicyna G.J.

Kaukaz Zachodni, 1985 r.

Mapa rejonu wejścia

Trasa wejścia na szczyt Jubileuszowy

po Zachodniej ścianie 4B kat. trud.

Opis

trasy wejścia na szczyt Jubileuszowy po Zachodniej ścianie 4B kat. trud.

Z Polany Dombajskiej po prawej (w kierunku marszu) stronie rzeki Amanauz ścieżką do „baranich czoła” i przez nie — wyjście na lodowiec i dalej na „stożkową” morenę lodowca Amanauz. Miejsce na biwak. Ze „stożkowej” moreny — po „baranich czołach”, a następnie po drugim stopniu lodowca Amanauz w kierunku Zachodniej ściany szczytu Jubileuszowego. Pod bergszrundem możliwy biwak. Od Polany Dombajskiej — 5–7 godz. Początek trasy — pośrodku ściany, 10–12 m na prawo od wewnętrznego kąta-odłamu. Po ścianie prosto w górę po trudnych, wygładzonych skałach do półki, po niej w lewo 6 m do wewnętrznego kąta i po nim 20 m do szerokiego miejsca, a następnie w lewo w górę po dachowatych skałach z „piórami” — wyjście pod główną ścianę. Punkt kontrolny nr 1. Wygodny biwak dla dwóch osób. Od początku ściany — 2–3 godz. Dalej trawers 40 m w lewo po wąskiej, miejscami przerywanej, półce do jej końca. Stąd w prawo w górę 40 m po trudnych, monolitycznych skałach i 20 m w lewo w górę — wyjście na „kant” ściany przez trzymetrową ściankę z przewieszeniem. Skały są wygładzone, pęknięć praktycznie brak. Po „kancie” ściany po skałach o trudności powyżej średniej w górę 60 m — pod przewieszenie, które jest przechodzone „wprost” w kierunku wewnętrznego kąta po prawej (w kierunku marszu) stronie z użyciem ITO, następnie po bardzo trudnych skałach wewnętrznego kąta i stromych płytach — wyjście w prawo w górę na niewielki taras. Z niego po trudnych skałach o budowie blokowej 80 m — wyjście na strażnika „Kub”. Punkt kontrolny nr 2. Od punktu kontrolnego nr 1 — 8–9 godz. Od strażnika „Kub” stromo w lewo w górę po zniszczonych skałach średniej trudności do przełamania w przedwierzchołkowym grzbiecie. Wyjście na grzbiet w przełamanie po wewnętrznym kącie z przewieszeniem. Po grzbiecie 100 m do wierzchołka. Na wierzchołku możliwy jest wygodny biwak. Od punktu kontrolnego nr 2 — 2–3 godz. Zejście z wierzchołka w kierunku przełęczy Nauka po stromym, zniszczonym grzbiecie do płytowatych skał. Po nich z naprzemienną asekuracją 100 m — zejście na „balkon”. Z „balkonu” — zejście dulferek 80 m (z przesiadką w powietrzu) pod rozdwojony strażnik. Strażnik jest przechodzony pomiędzy zębami z zejściem w przełamanie pod dużym strażnikiem. Wygodne miejsce na biwak. Stąd po silnie zniszczonych skałach w prawo do szerokiej, usypiskowej półki, z półki — skośne, sportowe zejście w lewo pod charakterystyczny „palec”. Z dołu pod „palcem” — zejście 30 m dulferek na lodowiec. Zejście z wierzchołka do lodowca — 4–5 godz.

Rekomendacje dla wspinaczy:

1. Wyjściowy biwak — pod ścianą przy 1 punkcie kontrolnym, skład grupy — 4 osoby, lina główna — 4 × 40 m, haki skalne, kliny-zakładki — 25–30 szt., drabinki, sznur pomocniczy — 20 m.
2. Żleb między szczytem Dżuguturluczatu Południowym a szczytem Jubileuszowym jest niebezpieczny kamieniami! Podczas wejścia należy się trzymać opisu, nie wychodzić na półki w lewo.